De kleine Koninckskes

Slaapwel meme Anna

2012-01-27T14:19:00.000+01:00

Gisteren hebben we afscheid genomen van meme Anna, de grootmoeder van Mario, en sinds het overlijden van mijn grootvader de enige grootouder die we samen nog hadden. Het laat toch een leegte achter, grootouderloos worden. Er verdwijnt een hele generatie uit onze stamboom en dat heeft een licht beangstigend effect...

En deze keer liggen leven en dood opnieuw dicht bij elkaar. Mijn schoonfamilie legde sinds maandag de lange weg af naar het afscheid van gisteren, en mijn eigen familie houdt gespannen de adem in voor de nakende geboorte van het vierde kindje van mijn zus. Spirelli is pas uitgerekend voor 8 februari, maar mijn zus is altijd te vroeg bevallen en moest eind november al weeënremmers pakken, en zo is iedereen er stellig van overtuigd dat we nog voor eind januari de nieuwe telg zullen mogen verwelkomen!

Pluisje

2012-01-20T16:55:00.000+01:00

Pluisje. Zo noem ik Lena liefkozend het meest. Ik ga nog moeten opletten, of ze denkt over een paar maanden dat ze ook effectief Pluisje heet. Ze is zo'n heerlijk superbaby'tje dat het moeilijk te vatten is dat ik haar hier nog niet vaker bewierookt heb. Ze gaat met sprongen vooruit, maar daar ga ik nog eens een aparte post over maken. Dat ze klein is, daar wilde ik naartoe. Net als Jolien, dus ik ben eraan gewend om mij niet blind te staren op de cijfers en gewoon vast te stellen dat ze zich prima ontwikkelt en er dus niets aan de hand is. Er zat de voorbije 1,5 maand ook een hoestje in de weg, dat de eetlust volgens mij toch een stuk geremd heeft. Maar nu eet ze al een paar weken beter en ik was ervan overtuigd dat zich dat ook in de cijfers zou vertalen (want ik begin de kleren in maatje 62 grondig beu te worden - tijd dat ze daar eens uit groeit). De controle bij de kinderarts leverde dan ook een verrassend en teleurstellend resultaat op: 63 cm en ocharme 5,960 kg. Waar ze zich in december nog aan de onderste curves vastklampte, dondert ze er nu genadeloos af.

En zodoende moet de baby op dieet. Bij elke voeding die ze krijgt wordt het onze missie om haar zoveel mogelijk calorieën te laten opnemen. en omdat chocomouskes helaas nog uit den boze zijn, zal dat op de volgende manier gebeuren:

- bij de groentenpap een flinke scheut olijfolie
- echte Vitabissen (en niet meer van die glutenvrije) in de fruitpap
- en in alle flessen een paar scheppen van dat poeder met vanillesmaak (ik was daar altijd tegen gekant, maar nu moet het dus van madam doktoor)

PS: vergelijk gerust met Jolien toen ze zeven maanden was

Groenten- en fruitpwaap pwaap pwaap

2012-01-20T16:31:00.000+01:00

Mist u hier niets? Buiten blogberichtjes in het algemeen dan, want inderdaad: door al dat kinderen grootbrengen, centen verdienen, huis houden en huis bouwen schiet het bloggen er een beetje bij in. Maar ik bedoel dus: Lena is al meer dan zeven maanden oud (ja, verschiet maar eens goed - ik documenteer mijn achterstand één dezer) en hier is nog geen enkele foto verschenen van een met wortelpap besmeurde baby. Ik heb ze nochtans wel hoor, die foto's. Maar toen we op 5 november met de eerste lepelhapjes begonnen, was dat niet bepaald een succes. Lena wist hoegenaamd niet wat ze met die dikke brei in haar mond moest aanvangen. Na drie schepjes zat ze onbedaarlijk te wenen en toen ze met haar mond vol wortelpap een hoestbui kreeg en helemaal over haar toeren raakte omdat ze zich zo in haar groentenpap verslikte, heb ik mijn martelpraktijken gestaakt en haar gewoon haar geliefde fles gegeven. Jolien had al 'meegeholpen' om de wortelpuree te maken (ze was begot bang van het lawaai van het mixertje van de Babycook) en was dolblij dat zij de rest kon buitmaken. Tweede dag, zelfde scenario. Lena begreep totaal niet waarom ze niet gewoon haar fles kreeg en verslikte zich keer op keer in de groentenpap, dus na drie happen hielden we het allebei voor bekeken. En kaapte Jolien gretig de overschot weg, waarmee zij die dag toch ook al zeker één portie groenten binnenhad. Elk nadeel heb ze voordeel... De begeleidsters van de crèche wisten al dat ik met vaste voeding zou beginnen, dus maandag heb ik doorgegeven dat het niet bepaald een succes was, maar dat ze het van mij ook alvast mochten aanbieden. Jolien was als baby van bij de eerste hap nieuwsgierig naar die lepel en alles wat daarbij kwam kijken, dus ik vond het zo moeilijk om nu in te schatten of het gewoon een kwestie van gewenning was, of dat Lena er simpelweg nog niet klaar voor was. 's Avonds was hun oordeel was duidelijk: onze anders immer vrolijke Lena had zich zo kwaad gemaakt dat ze na een paar lepeltjes groentenpap gewoon bordeaux zag en daar waren ze danig van onder de indruk. Poging 1 werd gestaakt en Lena kreeg lekker haar vertrouwde flessen om aan haar zuigbehoefte te voldoen. Weg lepel.

Ik heb haar dan een goeie week rust gegund, maar poging twee speelde zich volgens hetzelfde scenario af. Ze had dan ook een lelijk hoestje en moest aërosollen en daar dan nog het hele lepelgedoe bij, dat was precies wat veel voor ons kleine baby'tje dat nog zo'n grote zuigbehoefte had. Dus is de hele operatie weer enkele weken stilgelegd en ergens eind december hebben we nog maar eens een nieuwe poging gewaagd, met fruitpap deze keer. En toen ging het al een heel klein beetje beter. Dus sindsdien kreeg ze elke dag een tiental lepeltjes fruitpap (uit een potje - die textuur is veel fijner dan de zelfgemaakte van thuis of in de crèche) en daarna haar zo geliefde fles. En nu, sinds een tweetal weken, is de hoest goed onder controle en lijkt de liefde voor de lepel ook geleidelijk mee op te bloeien. Fruitpap blijft haar favoriet, daar lepelt ze al vlot een potje van weg. Groentenpap kan op minder enthousiasme rekenen, maar ook daarmee komen we er op een dag wel. Ze heeft haar eigen tempo, ons kleintje. Nog altijd ruim binnen de verwachtingen, maar na een wervelwind als Jolien (die zich op deze leeftijd al aan de spijlen van haar park probeerde recht te trekken), is het toch aanpassen aan het gezellige tempo dat een doorsnee kalme baby erop nahoudt...!

Jolien op schaatsen

2012-01-20T16:08:00.000+01:00

Tijdens de kerstvakantie waren we in Middelkerke, op een appartement dat uitkeek over de kerstmarkt voor het Casino. De hele vakantie lang heeft Jolien gebedeld om te mogen schaatsen op de ijspiste die daar aangelegd was. En op de laatste dag waren mijn argumenten op en ben ik dan toch gezwicht. Ze stond te popelen om de schaatsen aan te trekken. Ik heb zelf eerst nog eens een rondje geschaatst om alvast wat stevig op mijn benen te staan. En dan stapte Jolien zonder verpinken op het ijs. Aan de rand en aan mijn twee handen hebben we dan samen een rondje ~~gereden~~ gewandeld. Dat leek wel even genoeg voor Jolien. Ik wilde graag nog eens een rondje écht schaatsen, dus liet ik haar van aan de kant toekijken. En toen ik daarna van de piste dacht te stappen, wilde zij er terug op. Na enkele rondjes hebben we dan een kleuterschaatshulpje bemachtigd en daarmee was ze zowaar op haar eentje weg. Twee keer is ze zwaar tegen de vlakte gegaan en heb ik tranen moeten wegkussen, maar daarna 'schaatste' ze resoluut verder. En na drie kwartier heb ik haar onder luid protest van het ijs moeten dwingen. Na Svetlana Bolshakova voelt nu ook Kevin van der Perren de hete adem van haar concurrentie in zijn nek!

Stoomboot

2012-01-08T00:02:00.001+01:00

Zelfs nu de Goedheilig Man al een maand weer in zijn warme, zuiderse thuisbasis vertoeft waaien hier nog altijd wimpers al heen en al weer.

Published with Blogger-droid v2.0.2

Het zit in de genen

2011-12-22T11:11:00.000+01:00

Tekenen. Eigenlijk is dat wat Jolien nog het liefst van al doet. Het bosbestand heeft zwaar te lijden onder haar creatieve uitspattingen. Hier vind je alvast enkele creaties van gisteren.

Stil hier?

2011-12-16T12:48:00.000+01:00

Dat komt wellicht doordat ik de laatste tijd mijn handen vol heb met het zoeken van grenspaaltjes, uitzetten van bouwlijnen, aanvragen van huisnummers, aansluiten van werfkasten en de Wondere Wereld van bakstenen en dakpannen...

Mijn Secret Santa is er!!

2011-12-16T11:28:00.000+01:00

En dat mag je in twee richtingen interpreteren. Enerzijds begon ik mij zorgen te maken dat het cadeautje dat ik voor mijn doelwit besteld had niet op tijd thuisgeleverd zou krijgen om de deadline van 20 december te halen (ja Tess, je krachtdadige oproep heeft duidelijk indruk gemaakt - ik viel vanmorgen al bijna van mijn stoel toen ik op Facebook de eerste melding las van iemand die haar cadeau al ontvangen had). Ik werd daardoor vannacht geplaagd door doemscenario's van een pakje dat maar niet geleverd werd, waardoor ik de deadline zou overschrijden, waarna het pakje pas geleverd zou worden als we aan de zee zitten en ik dan in januari zou vernemen dat het gewoon teruggestuurd werd omdat ik het niet was komen halen. Zorgen voor niets, want ik kan mijn pakje beginnen afwerken en dan eens zelf gaan afleveren, want de bestemmeling woont hier niet zo veraf...

En anderzijds ging de deurbel vanmorgen twee keer. De tweede doos die geleverd werd was groter dan de eerste en had een afzender die ik niet herkende. Alles wat ik op het internet besteld had, was inmiddels toegekomen. En dan duurde het toch enkele seconden voor dat Facebookbericht van vanmorgen weer kwam bovendrijven en ik besefte dat dit wel eens een héél leuk zendingetje zou kunnen zijn. Ik ben naar de living gehuppeld, heb Mario jubelend op de hoogte gebracht en heb dan nog tergend lang ongeduldig aan de plakband staan friemelen, wachtend tot de laatste inktlijn eindelijk getrokken was en Mario kon komen meegluren.

Een Secret Santa met gevoel voor humor en oog voor detail...

En bovenal: een Secret Santa die mijn wensenlijstje goed had gelezen en een zéér goede keuze heeft gemaakt! Een prachtig pakketje met zeevruchten, studentenhaverchocolaatjes, caramelbonbons en pâte de fruits, MJAM! Afkomstig van Vereecke, zowat mijn hofleverancier als we aan de kust zijn. Mario mag natuurlijk meesnoepen. Jolien en Lena kregen elk een zakje met hun eigen cadeautjes. Ik heb ze voorlopig nog ingepakt gelaten om Jolien vanavond het plezier te gunnen om de pakjes te mogen openen, maar ik kon het echt niet laten om toch al te piepen. Lena krijgt een plastieken badboekje. Jolien wordt verwend met cadeautjes die een echt schot in de roos zullen zijn: een doosje met tekengerief van de prinsessen van Disney en stickers om mozaïektekeningen te maken.

An, bedankt voor de vele cadeautjes. Je hebt uitstekende keuzes gemaakt, het is pure verwennerij! Ik hoop dat je zelf even hard verwend wordt en kom binnenkort je blog eens doorspitten, want het is altijd leuk om mensen te kunnen volgen met een soortgelijke gezinssituatie!

Rollebollebaby

2011-12-09T15:25:00.000+01:00

Sinds 20 november kan Lena dan toch echt rollen!
Oefening baart kunst...

En dan, met een ultieme krachtinspanning:

Ter vergelijking: hier zie je het filmpje van toen Jolien pas kon rollen.

Hij komt, hij komt...

2011-12-05T22:48:00.001+01:00

Wie zou het meest naar morgenochtend uitkijken, zij of ik? En natuurlijk zal ze te laat op school zijn, maar vorig weekend waren wij onder ons tweetjes naar Maastricht en in Aalst, waar zij en Lena op weekend mochten, is Sinte Maarten al geweest.

En ik kreeg van de Sint een avond afwisselend zweten en rillen en 39 graden cadeau. Ik had wel iets leukers verwacht. Ben ik dan zo stout geweest het voorbije jaar?

Published with Blogger-droid v2.0.1

De Grote Sint En Piet Tekenwedstrijd voor het Hele Gezin

2011-11-25T12:01:00.001+01:00

- Jolien: Papaaa, ga jij Sinterklaas voor mij tekenen? Of neee, neeee, Zwarte Piet!
- Mario: Oei, dan moet ik eerst eens kijken, ik weet niet zomaar hoe dat moet.

- Waarop ik: Allez lief, ik denk dat ík ze zelfs uit mijn hoofd kan tekenen!

Meer is er bij ons thuis dus niet nodig om een wedstrijdje aan te gaan. We sloegen Joliens stiften aan, wapenden ons elk met een blaadje papier en bouwden in het midden van de tafel een afscheiding met een doos melk en het bakje van de stiften om spieken tegen te gaan. Toen ze merkte dat ze van ons niet veel respons meer kreeg, besloot Jolien wijselijk om dan maar gewoon mee te doen. Het zal wel niet moeilijk zijn om te achterhalen wie welke tekening maakte, maar ik vind toch dat ik een nobele poging ondernomen heb tegen een professioneel tekenaar...

PS: Heb je trouwens al gemerkt dat Jolien haar naam begint te schrijven (rechts bovenaan) en piemels begint te tekenen (zoek zelf maar)? :-)

Published with Blogger-droid v2.0.1

Onderhandelen met Jolien

2011-11-14T10:57:00.000+01:00

In dezelfde context als dit verhaal:

Ik: Allez Jolien, nog drie happen en 't is in orde, dan mag je stoppen met eten.
Jolien: Néé, nog zóveel happen. (En ze steekt vier vingers op)
Ik: (wisselt grijns van verstandhouding uit met Mario. Theatrale zucht.) Allez, 't is goed, maar wel flinke happen hè.

Ofte: het voordeel dat ze nog niet zo goed kan tellen.

Müsli met mayonaise

2011-11-10T11:51:00.000+01:00

De laatste tijd is Jolien weer behoorlijk - heum - intensief. Ze is een fantastische grote zus en ze kan geweldig lief, gedwee en behulpzaam zijn. Maar ze is in alles gewoon heel fel. Zowel in haar enthousiasme (ze tatert er nogal op los en we moeten haar geregeld aanmanen om even wat rustiger te doen), maar helaas ook in negatieve emoties. Als ze moe is, wordt ze één hoopje ellende en weet ze met zichzelf geen blijf. En als ze dwars of boos is, heb je het echt wel geweten. En zoals dat dan gaat bij kleine kinderen wordt die strijd dan typisch uitgevochten op het vlak van eten, tanden poetsen en gaan slapen. Laat het woord 'slaapkleed' vallen en de poppen gaan aan het dansen!

Vorige donderdag was ik er nochtans gerust in dat het eten alvast geen problemen zou opleveren. Toen ik Jolien vertelde dat we frietjes van de frituur gingen halen was ze in eerste instantie ook effectief heel enthousiast. Maar Mario was de deur nog niet uit of ze zei al tegen mij "ik wil geen frietjes, ik wil müsli". Ik legde haar uit dat müsli voor 's morgens is en dat we nu frietjes zouden eten, en ging er verder van uit dat ze wel van mening zou veranderen zodra er frietjes voor haar neus zouden staan. Maar de müsliwens werd nog een paar keer herhaald en ook toen Mario daadwerkelijk met de frieten binnen kwam hield ze stug vol dat ze liever müsli wilde. De herhaalde etensstrijden van de voorgaande dagen indachtig hield ik voet bij stuk. Müsli is voor 's morgens, nu staan er frieten op het menu. Maar zij hield ook voet bij stuk. Als in: hartverscheurend wenen, roepen, ellendig in een hoekje gaan zitten snikken, zeuren, zielig zijn, zagen enzoverder. Wij gingen in de tegenaanval met argumenten, deals (als ge nu komt eten, dan...), dreigementen (als ge nu niet komt eten, dan...) en vlakaf negeren.

En toen knapte er iets in Mario (ik kon hem echt geen ongelijk geven). Zijn emmer liep over en hij stormde naar de keuken, kiepte een stevige hoeveelheid müsli in een kom en bracht alles vergezeld van een doos melk en een lepel naar tafel. Waarop er prompt rust in huis nederdaalde. Als een uitgehongerde welp stortte ze zich op haar verovering en gretig lepelde ze haar royale kom halfleeg. Vervolgens begon ze ook nog met smaak aan haar bordje frieten. En zo ging ze verder met afwisselend een frietje met mayonaise en/of andalouse, een lepel müsli met melk en een hapje bitterbal. Ik heb haar in weken zo goed niet weten eten. Ongetwijfeld de zoete smaak van de overwinning!

Zo'n heerlijk baby'tje

2011-11-09T18:39:00.000+01:00

En ik ben duidelijk niet de enige die haar om op te eten vindt. Een kindje uit de crèche heeft het bewijs daarvan achtergelaten op haar rechter knie én voet! Arme duts! Nog eentje erbij en ze evenaart haar zus al.

De bevalling

2011-11-03T13:15:00.000+01:00

*Opgelet: gedetailleerd verslag*

Eentje voor de liefhebbers van het genre - en dat zijn er best wel veel, laat het een gouden tip zijn voor uitgevers: dit is een gat in de markt!

Voor al wie geen boodschap heeft aan verhalen over brekende vliezen, pijnlijke weeën en centimeters ontsluiting: sla dit berichtje gerust over. Volgende keer zal het hier wel weer interessant zijn, beloofd!

Donderdag 9 juni 1011. D-day. De uitgerekende datum. En aangezien Jolien netjes op 40 weken geboren is lijkt het mij wel leuk om dat kunstje nog eens te herhalen. De geboorte van Jolien heeft amper drie uur geduurd van de eerste wee tot de feitelijke geboorte, dus tot heel laat op de dag blijft er nog vanalles mogelijk. Ik had het rekensommetje de afgelopen weken al eindeloze keren herhaald en ook wanneer Jolien in bed ligt, is er net als bij de Rode Duivels bij de EK/WK-kwalificatie mathematisch nog altijd een kans.

In afwachting van Baantjer lig ik maar wat naar de tv staren. Koppen XL over mode voor honden. Mario is ondertussen zijn schrijfwerk voor de opvolger van de Rode Loper aan het bijschaven. Hij had al een paar keer gevraagd of ik zijn materiaal eens wilde lezen, maar het was er nooit van gekomen. En nu ziet hij zijn kans: "Baantjer begint over 20 minuten, wil je misschien nu mijn teksten eens lezen?" Goed idee! Ik klauter dus uit de zetel en wanneer ik naast hem op de stoel neerplof, wip ik even terug op. Wat was me dat? Het voelde als een keiharde trap recht naar beneden, maar dat kan het niet zijn, want ze is toch al gekeerd en ingedaald? En eigenlijk voelde het alsof er vanbinnen iets 'knapte'. Met de verhalen van grote plassen vruchtwater op de vloer en zelfs een doorweekte stoel bij een notaris en een overhaast afgeronde huisaankoop in mijn achterhoofd beslis ik om het zekere voor het onzekere te nemen en op de wc te gaan controleren of mijn vliezen niet heel toevallig gebroken zijn. Ik moet niet eens zo ver lopen om dat vermoeden bevestigd te voelen. Het grote kraamverband dat ik alvast in huis gehaald had komt vroeger dan gedacht van pas. 20u40. Het is dus zover. Over maximaal 24 uur hebben we ons kleintje in onze armen. Alleen: ik heb nog geen weeën.

Ik bel dus maar naar het ziekenhuis om te polsen wat we moeten doen. En dat ze mijn gynaecoloog maar stand-by houden, want dat het bij mij wel eens snel kan gaan zodra het op gang komt. Maar ik heb nog geen weeën, dus er is nog helemaal niets op gang. Een vreemde gewaarwording. Maar ook een groot voordeel. We hebben nu tijd om Mario zijn ouders te bellen en van Aalst naar Gent te laten komen. Ik scharrel de laatste dingen samen. Geen weeën, alleen een vreemdsoortige druk in mijn buik. We sluipen bij onze voorlopig nog enige dochter binnen en fluisteren haar in haar slaap toe dat meme en pepe hier zullen zijn als ze wakker wordt, want dat ze vannacht een zusje krijgt. Waar ik altijd een spoedscenario had verwacht, hebben we nu zelfs nog de tijd om voor Mario's ouders een plannetje te tekenen met de weg naar school. Zij slapen vannacht in ons bed en brengen Jolien morgen gewoon naar school. Tegen dat de les gedaan is, kan ze in principe al haar zus komen ontmoeten. En dan wil ik weg. Ik heb nog altijd geen weeën, maar die druk is echt vervelend en ik wil wel eens weten hoe ik er nu voor sta.

Terwijl we naar de nachtingang op de spoeddienst wandelen/waggelen, sluiten Mario en ik zelfs nog een weddenschapje af. Hij denkt dat ik al aan 5 cm ontsluiting zal zitten, ik denk dat het nog niet veel meer zal zijn dan de 3 centimeter tijdens de controle die ochtend. Ik moet af en toe eens inhouden voor een wee en nadat we geïnstalleerd zijn in de arbeidskamer blijkt dat Mario mij 20 cent (onze standaardinzet bij weddenschappen) verschuldigd is. 3 à 4 centimeter. Af en toe een wee, maar nog geen regelmaat. En vooral die vervelende druk naar beneden toe, maar die blijkt de boel dus niet vooruit te helpen.

De gynaecoloog blijkt nog in het gebouw te zijn voor een vergadering en uit de hoge frequentie van de inwendige onderzoeken blijkt dat zowel hij als de vroedvrouwen op hun hoede zijn door de snelheid van mijn eerste bevalling. Maar we zijn al ruim een uur verder en het breken van de vliezen heeft niet bepaald effect gehad. Dan maar eens aan de monitor. Onregelmatigheid troef. Dan eens drie kleine weeën om de drie minuten, dan eens een zware wee van enkele minuten aan een stuk, dan weer een tijdje niets, gevolgd door drie aaneengeschakelde zware weeën. Maar bovenal: geen of weinig vooruitgang in de ontsluiting.

Bij Jolien ben ik de bevalling met hevige krampen op de wc-pot gestart en is er niet eens tijd geweest om het nog over een lavement te hebben, deze keer kies ik er toch maar voor. Met als gevolg dat ik het volgende uur doorbreng met wandelingen van en naar de wc. De ene wee op het toilet, de andere vooroverleunend op het kastje aan de andere kant van de kamer. Alle houdingen probeer ik uit, maar niets voelt comfortabel. Tussenin kan er nog even een fotootje af, maar tijdens de weeën vergaat het lachen mij nu. Tegen middernacht krijg ik een klop. Ik heb al zeker een uur venijnige weeën die elke keer genadeloos inbeuken op het punt waar mijn hernia zich bevond. Bij elke wee word ik zo misselijk dat ik vecht om niet over te geven. Ik vind geen enkele houding die wat verlichting biedt en ik val tussen de weeën bijna in slaap. Het kersenpitkussen helpt geen zak tegen de aanhoudende rugpijn. De cola om mij wakker te houden maakt mij alleen maar misselijker tijdens de weeën. En bovenal: ik blijf maar vaststeken op 5 centimeter, dus het voelt allemaal aan als nodeloos energieverlies.

Mario wordt op pad gestuurd om druivensuiker uit de automaat te gaan kopen, omdat dat mijn maag minder zou belasten dan de cola. De vastzittende ontsluiting kan volgens de vroedvrouw 2 verklaringen kennen. Ofwel zijn de vliezen niet helemaal gebroken en zorgen die voor wrijving, en daarom probeert ze ze met een priem verder te breken (na de geboorte ontdek ik twee krassen op Lena's hoofd). Ofwel is ons meisje een sterrenkijkertje en daarom raadt ze mij aan om op mijn linkerzij te liggen, want dan kan ze makkelijker de bocht nemen die kindjes tijdens de geboorte altijd door moeten. Maar in die houding is de rugpijn amper op te vangen. Ik zie nu echt af. Minder dan drie minuten tussen de weeën en die eeuwige vervloekte priemende rugpijn terwijl ik eigenlijk gewoon even lekker zou willen dutten om weer op krachten te komen. En maar vastzitten op die stomme 5 centimeter.

Na de controle 's ochtends ben ik nog bij een oud scoutsgenootje binnengelopen die maandagnacht haar eerste kindje had gekregen. En op dit punt blijf ik maar aan haar verhaal denken: doodmoe, misselijk tijdens de weeën en maar vaststeken op 5 centimeter. Tot ze een epidurale kreeg en de pijn wegviel, waarna het plots allemaal bliksemsnel ging. Ik sta meermaals op het punt om toch maar een epidurale te vragen, maar mijn angst voor een naald tot diep tussen mijn ruggenwervels wint het toch nog nipt. Dat de vroedvrouw er zo goed de moed in blijft houden helpt mij ook enorm vooruit. Elke hopeloze verzuchting van mij beantwoordt zij monter met de opsomming van wat we nog allemaal kunnen doen ("en je kan nog in een warm bad, en je kan nog dit en je kan nog dat"). En dat Mario nog altijd weg is (de automaat blijkt geen stukken van 2 euro te aanvaarden en dat was het enige wat hij bijhad - en zo na middernacht blijk je toch een tijdje te moeten zoeken voor je iemand vindt (een nachtwaker) die je wisselgeld kan bezorgen) doet mij ook doorbijten. Ik ben dolblij wanneer hij terug binnenkomt. Ik beken hoe hoog het mij allemaal zit en vind hernieuwde moed om toch verder te doen. Als die vervloekte rugpijn toch maar eens zou weggaan!

En dan, zo rond een uur of twee, kom ik tot een belachelijk simpel besluit. Als ik de voorbije dagen op mijn rug in de zetel lag, had ik geregeld wel eens weeën, maar als ik mij op mijn zij draaide vielen ze weer stil. Dus stap ik af van de door de vroedvrouw aanbevolen zijlig en ik ga op mijn rug liggen. Oncomfortabeler om weeën op te vangen, maar plots komt alles wel in een stroomversnelling terecht. De pijnscheuten in mijn rug zijn niet te harden, maar de centimeters komen er nu wél bij. Om 2u20 belt de vroedvrouw de gynaecoloog. Even later verhuizen wij naar de verloskamer en heb ik persdrang die ik echt niet meer kan tegenhouden. De vroedvrouw had alvast een collega (of stagiaire?) gevraagd om bij haar te blijven voor het geval ze het alleen moest doen, maar om 2u35 arriveert de gynaecoloog. Vorige keer vielen mijn persweeën na het verhuizen stil, maar deze keer geven de weeën een duidelijk tempo aan en ik pers mezelf vol overgave binnenstebuiten. Alleen wat echt in mijn oor gefluisterd wordt dringt nog door, de rest (zoals de knip, waar ik mij vorige keer nog tegen probeerde te verzetten) ontgaat mij helemaal. Ik vraag wel eens om met een spiegel te mogen kijken en daarna geef ik weer het beste van mijn persende zelf. Ze blijkt omstrengeld te zijn (wat een geluk dat wij niet ergens zomaar in zeven haasten met ons tweetjes in de auto ofzo hebben moeten bevallen - dat zou slecht afgelopen zijn!!). En dan glijdt mijn kleine meisje de wereld tegemoet. Ze hangt vol vernix, maar ze zet meteen haar keel open. En meteen valt mij de gelijkenis met Jolien op. Ze zijn onmiskenbaar zusjes. Bij Jolien werd mijn aandacht op dit ogenblik nog heel erg opgeëist door mijn lijf en de naweeën, deze keer bestaat de wereld niet meer. Lena geniet mijn volle aandacht. Ik slorp haar helemaal in mij op. Zo'n klein, broos wezentje. Wat heerlijk dat ze er is! Ze mag gewoon bij mij blijven liggen, sabbelt meteen aan mijn borst en wordt pas gewogen en gemeten nadat we naar de arbeidskamer zijn teruggekeerd en ze zich helemaal heeft kunnen voldrinken, want dat doet ze wel onmiddellijk. Maar onderweg krijgen we nog de eer om iedereen op het Veerleplein (of in de hele wereld, want zo voelde het wel) het heuglijke nieuws te melden: onze lieve kleine Lena is geboren!

Kindje moe

2011-11-02T18:27:00.001+01:00

Net thuis van de kinderarts. Voor de geïnteresseerden: we zitten aan 5,300 kg (P10), 61 cm (P25), 39,5 cm hoofdomtrek (P50) en een voorschrift voor hoestsiroop. Maar de babbel met een oude squashgenote in de wachtzaal was zo mogelijk toch interessanter!

Published with Blogger-droid v1.7.4

Tess Secret Santa 2011

2011-10-26T16:27:00.001+02:00

Je hebt het waarschijnlijk al wel ergens zien opduiken, maar het is weer die mooie tijd van het jaar waarin Tess' Secret Santa op gang getrokken wordt. De vreugde bij het lezen van de aankondiging, de stress voor het opstellen van een wensenlijstje, het doorhakken van de knoop en opluchting na het indrukken van de 'send'-knop. Tot daar zit ik al. En nu kijk ik uit naar de kennismaking met mijn slachtoffer, het bedenken van een leuk cadeau, alles samenzoeken, mezelf verplichten om naar de post te gaan en als kers op de taart enkele dagen later de spanning als er aan de deur gebeld wordt!

Schrijf je dus nog snel in! Hoe je precies kan deelnemen vind je hier (en laat je vooral niet afschrikken door Tess' fantastische moodboard - bij mij is het ook maar gewoon een tekstje, niks te Pinterest of Photoshop...). Veel plezier!

Het voordeel van goede slaperkes...

2011-10-21T14:06:00.000+02:00

... Is dat ze bijna overal in slaap vallen.

Het nadeel is dat dat ook kan gebeuren op de schouders van de papa op kilometer 9 van de wandeling van 16 kilometer!

(En als u zich afvraagt waar wij die zon gevonden hebben, de foto's dateren alweer van 29/9. Zo vaak download ik die dus van ons fototoestel...)

Bad hair day

2011-10-06T09:54:00.000+02:00

13/09/2011

Nivea Baby Pure & Natural via The Insiders

2011-09-16T09:58:00.000+02:00

Drie maand en al last van pellekes in haar haar, begot. En rode strepen in haar oksels en knieholtes. En gezwollen uitslag op armen en benen als het dan eindelijk eens warm weer is. Ze heeft met andere woorden een gevoelig velletje en een extra lik zalf of lotion is meer dan welkom.

Dat maakt ons dus tot de ideale proefpersonen voor het nieuwe assortiment Pure and Natural verzorgingsproducten van Nivea. Dat vonden ze bij The Insiders ook en dus kreeg ik zomaar een doos met een fles badolie en een hele pot SOS-crème, een kommetje, een babylepel en maar liefst 15 staaltjes-met-een-kortingsbon-van-1-euro-en-een-fotoshoot-bij-Portrait-Studio's.

Ik kan kort zijn: Nivea staat voor kwaliteit en dat is ook hier het geval. De badolie vind ik moeilijk te beoordelen. Hij doet zijn werk even goed als de andere badoliën voor gevoelige vellekes waar ik al staaltjes van heb mogen proberen. Zijn lekkere geurtje verdient wel een aparte vermelding. Over de SOS-crème ben ik wel uitgesproken enthousiast: waar de bodylotion van Galenco haar rode uitslag wel minder ruw, maar zo mogelijk nog roder maakt, kalmeert de SOS-crème van Nivea wel degelijk haar huid. Tikje aan de vette kant, maar een op-en-top hydraterend product. En ook weer een lekker geurtje.

En nu is het aan u: ik heb nog enkele staaltjes hydraterende lotion om uit te delen. Wie een wil, geeft een gil!

Published with Blogger-droid v1.7.4

Allez hup, daar gaan we dan zeker?

2011-09-01T00:02:00.002+02:00

Het was toch wel een schok. Het besef die woensdag 17 augustus dat ik de dag nadien een intakegesprek bij de crèche had. Omdat Lena daar vanaf de tweede week van september naartoe zou gaan. En dat dat over een goeie drie weken al zou zijn. En dat het wel een supergoede crèche is, maar dat ze toch nog mini zou zijn. En alleen zou liggen wenen enzo (hét schrikbeeld van elke moeder). En dat ik dan de borstvoeding al zou moeten beginnen afbouwen. En dat ik daar toch allemaal nog niet klaar voor was. Want juli was in alle drukte voorbij gevlógen en ik begon dus nog maar net mijn baby'tje volop op te snuffelen. En we kregen nog maar net een extra innige band omdat ze naar mij begon te lachen. En dus vormde het vooruitzicht dat ik haar al zou moeten 'afgeven' een onoverkomelijke knoop in mijn maag.

En zo komt het dat ik die woensdag 17 augustus 's avonds in de zetel tegen mijn ventje aankroop: "lie-ief? Gaan wij dood van de honger als ik nog een paar weken langer niet werk?" Waarop hij mij verzekerde van niet.

En dus nu gaat ze pas op 22/9 naar de crèche. En heb ik de flesjes nog een paar weken langer uit mijn keuken kunnen bannen. Ach, met haar 3,990 kilo voor 67 57 cm gisteren is ze compleet van de curves getuimeld, dus de kinderarts adviseerde sowieso om haar te beginnen bijvoeden. Dus nu moet ik er alsnog toch eens mee beginnen. Allez hup, daar gaan we dan zeker?

Published with Blogger-droid v1.7.4

Ha

2011-08-28T22:18:00.000+02:00

De h is een letter die voor Jolien tot nu toe gewoon niet bestond. In haar spraak werd de h simpelweg overgeslagen. Maar sinds een tijdje valt het mij op dat ze echt moeite doet om hem uit te spreken. Alleen klinkt het meer als een r dan een h. En zodoende spreekt Jolien nu dus van "klappen in de Randjes", "wij gaan een nieuw Ruis bouwen", "ik ga mijn eten in kleine Rapjes opeten" en "kijk, daar loopt een klein Rondje".

Published with Blogger-droid v1.7.4

Buik

2011-08-27T09:56:00.002+02:00

Het was toch even schrikken toen ik gisteren niet gewekt werd door de gebruikelijke smak-smak-ik-heb-hongerrrr-geluidjes, maar door gefrustreerd geween, en ik bij inspectie van het babybed aan mijn voeten Lena op haar buik aantrof! De dag voordien had ze zich op de speelmat ook al helemaal rond haar as gedraaid (van noord naar zuid, zeg maar) en dat was al confronterend genoeg, dat schepje erbovenop had echt nog niet gehoeven!

(Ter verdediging dat ze echt geen wonderkind is: ze slaapt nog in een inbakerdoek en met de armpjes binnenboord liggen die natuurlijk niet in de weg voor het omrollen. Ik was gewoon nog niet ingesteld op een baby die zomaar haar eigen weg gaat...)

Published with Blogger-droid v1.7.4

Gratis en voor niets

2011-08-17T16:20:00.002+02:00

Of give-away zo je wil...

Wie zijn geboortelijst bij Dreamland legt, krijgt een boekje met bonnen voor gratis producten, waaronder ook deze hoekbeschermers en navulling voor de luiercontainer. Winkelwaarde respectievelijk 2,95 en 8,49 euro. Ik ben er niets mee, dus maak ik er liever iemand anders gelukkig mee.

Interesse? In alles of maar één van beide? Laat maar een berichtje bij de reacties/comments! We gaan nu een laaaang weekendje naar zee, dus maandagochtend 22/8 sluit ik deze give-away af. En als er meer dan 1 reactie komt, mag Jolien briefjes trekken!

Published with Blogger-droid v1.7.4

Kind & Gezin Lena 1 - 2 maanden

2011-08-10T23:23:00.004+02:00

Gisteren stond de eerste consultatie bij Kind & Gezin op het menu. Grappig om als nieuwe bezoeker onthaald te worden terwijl mijn laatste bezoek dateert van 14 oktober. Bij de vrijwilligsters en de twee aanwezige mama's ontlokte Lena meteen heel wat ooh's en aah's: wat een kleintje nog, en zo'n fijn gezichtje, en al zo aandachtig kijken, en zo ne kop haar! Ik zou liegen als ik zeg dat mij dat niets doet...
- 56,3 cm (P50)
- 3,890 kg (P3)

Ik was er blijkbaar op een andere dag dan gewoonlijk, want ik belandde bij een vrouwelijke kinderarts, terwijl ik met Jolien altijd bij een man op consult geweest ben. Maar wat een schatje! Ze heeft Lena grondig bestudeerd en onderzocht en gaf daarbij een hoop opmerkingen waar ik nog nooit op gelet had of die ik simpelweg niet wist.
- Ze ligt mooi recht.
- Ze beweegt symmetrisch met haar armen en benen.
- Als ze op haar rug ligt met gesloten vuistjes naast haar hoofd en jij staat boven haar, zorgt dat je haar aandacht hebt en toont je geopende/openende handen, dan probeert ze jou te imiteren en pelt ze haar vingertjes open. (Is sindsdien al meermaals opnieuw getest).
- Het is een heel alert kind, dat zeer aandachtig kan liggen luisteren en heel blij reageert als je tegen haar praat (allez, een klein aandachtvreterke in de dop, dus).
- Het is blijkbaar typisch voor refluxkindjes dat die zo alert zijn. En ook weinig slapen overdag is daar typisch voor. Vandaar dat ik nooit slaapbaby's heb gekend!
- De borstvoeding verloopt prima sinds een paar dagen is ze van acht naar zeven voedingen per dag gezakt, waarvan 1 echte nachtvoeding: ze drinkt een laatste keer rond 21u30, dan ergens tussen 3 en 4, en vervolgens pas weer rond 7 uur. Mooie uren, vind ik.
- Ze heeft een heel soepel bekken, het kan wel eens een lenige worden.
- In buiklig kan ze haar hoofd nog niet lang opheffen. Ze heeft nog weinig spierkracht, maar dat is niet onlogisch voor zo'n kleine en fijne baby.

Niks dan goede punten, dus. En daarvoor werd ze beloond met twee spuiten in haar billen!

Vergelijken met Jolien? Hierzo!

Published with Blogger-droid v1.7.4

Alles in orde!

2011-08-05T10:17:00.001+02:00

"Niks dan goed nieuws". De dokter kon mij niet beter begroeten. De meer nauwkeurige hartmonitoring leverde geen afwijkende resultaten op. Ja, haar hartslag zakt wel eens diep, maar bij de eerste meting was dat blijkbaar in 90% van de gevallen zo, en bij deze meting was dat niet vaker dan gemiddeld. Zorgen om niets, dus. Ze mag gewoon zo mee naar huis.

En als je de kinderarts op de gang tegen de verpleegster iets hoort zeggen over "Lenaatje", dan word je toch helemaal warm vanbinnen, zeker!

Published with Blogger-droid v1.7.4

Wiegedoodtest, deel 2: en we gaan nog nie naar huis...!

2011-08-04T21:46:00.002+02:00

Ik was ook niet onverdeeld overtuigd van dat slaaponderzoek naar het risico op wiegedood, maar het stond nu vast dus ik heb het maar laten doen. 's Nachts had een verpleegster al vermeld dat Lena's hartslag soms wel heel laag zakt als ze diep slaapt. Na een veelvuldig onderbroken nacht (binnensluipende verpleegster om het uur, krakende lakens in een vreemd bed, rechtop zittend voeden in plaats van lekker ontspannen liggend) kwam de kinderarts na analyse van alle curves en registraties tot dezelfde conclusie. Haar andere waarden, en dan vooral het zuurstofgehalte in haar bloed bleven op die momenten wel goed, dus ze komt er niet echt door in de problemen. Geen uitgesproken kans op wiegedood dus, maar als uw hart stopt met kloppen zijt ge natuurlijk evengoed dood.

Dit moest dus verder onderzocht worden. Tijdens zo'n slaaptest worden zoveel parameters tegelijk gemeten dat het gewoon aan de nauwkeurigheid van de meting kan liggen (zou niet het geval zijn volgens de nachtverpleegster uit de nieuwsflash). De kinderarts vond een cardiogram (met een antiek toestel, want de zuignappen van de nieuwe infr-frastructuur zijn te groot voor zo'n minietjes) nodig en toen ik haar hoorde praten over een hartmonitoring van 24 uur begon ik in mijn hoofd onze agenda te overlopen op zoek naar vrije dagen, want met postnatale kine, Kind & Gezin en een uitstapje met mijn moeder en Jolien volgende week slibt die al snel vol. Toen ze naar de betreffende afdeling belde "of het paste" drong het plots tot mij door: die 24 uur, die gaan nú in!

Ik zit hier dus nog altijd. Het bezoek voor vanavond afgebeld, Mario verwittigd dat hij opnieuw een nacht alleen zal moeten slapen, dat Jolien vandaag een kappersafspraak heeft en dat ze morgen de hele dag thuis is. En dat ik maar één verse onderbroek meehad (aja, logisch) en hij een nieuwe moet brengen (ook logisch).

Voor de liefhebbers: ze weegt nu 3,790 kg, meet 56 cm en heeft een kleine hoofdomtrek (de verpleegster haastte zich om te zeggen dat dat geen verband houdt met haar verstandelijke vermogens).

De verzadiging blijft goed, dus dat lijkt geen probleem. Over haar hartslag hebben ze nog niets gezegd, maar ze slaapt zo weinig overdag, en al zeker niet diep, dat ik vermoed dat ze er nog geen zicht op hebben.

Nieuwsflash: net een praatje gemaakt met de nachtverpleegster. Ze heeft "nog nooit in haar carrière" (geen idee hoe lang ze hier werkt, maar ze is toch geen 20 meer) zo'n lage polsslag bij een baby geregistreerd. Ze zakken wel eens tot 80-85, maar tot in de 70, dat heeft ze nog nooit gezien, dus ze is even benieuwd als ik).

En verder leerde ik dat als ze zeggen "die test loopt van acht tot acht", dat ge dan verondersteld wordt om tegen zes uur al ter plaatse te zijn, of ge krijgt rond kwart voor zeven telefoon "waar blijft ge" en ge moogt uw frietjes opschrokken. En Mario heeft geleerd dat bij frontale aanrijdingen olie uit auto's kan lekken waar ge als fietser met een kleuter achterop vervaarlijk over kunt uitglijden. Het scheelde niet veel of hij mocht gewoon terugkeren, maar gelukkig kan mijn ex-voetballerke goed vallen en heeft hij verder onheil kunnen vermijden. Met ons tweetjes in het ziekenhuis, dat is al meer dan genoeg!

Slaaptest wiegedood

2011-08-03T21:59:00.003+02:00

En weer een zielige foto: deze keer van de slaaptest voor het opsporen van risico op wiegedood. En hierna is het mijn bedoeling dat het héél lang gedaan zal zijn met nachtjes in het ziekenhuis! Update: mispoes!

Published with Blogger-droid v1.7.4

Ze lacht!

2011-08-02T00:17:00.002+02:00

Ze was al een tijdje hard aan het proberen, maar haar lachjes worden steeds overtuigender en ik vind het héérlijk!

Published with Blogger-droid v1.7.4

Reflux bis

2011-07-30T18:05:00.001+02:00

We hebben officieel een tweede refluxertje in huis, al heb ik wel de indruk dat Lena er minder zwaar van heeft dan Jolien indertijd. Het medicijn kende ik nog niet: Ranitidine. Ampules met poeder die ik 2 keer per dag in wat moedermelk moet oplossen. Veel geknoei dus, maar gelukkig blijft het beperkt tot 2 keer per dag en vind ik mijn routine er al in. We zijn nu een weekje met vakantie in Frankrijk waardoor ik Lena heel vaak in de draagdoek bij mij heb en ze dus sowieso heel rustig is. Dat maakt het moeilijker om het effect te beoordelen, maar ik heb wel de indruk dat het al beterschap biedt. Ze lijkt alleszins minder pijn te hebben, al weent ze nog wel geregeld. Maar dat kan een kwestie van te lage dosis zijn. Ik leef alvast in de wetenschap dat er een diagnose is, dat het er over enkele maanden uitgroeit en dat er middelen bestaan om haar pijn te verlichten, dus dat biedt hoop.

Published with Blogger-droid v1.7.4

PH-metrie

2011-07-20T23:31:00.004+02:00

Zoals aangekondigd spenderen Lena en ik vandaag een dag in het ziekenhuis voor een pH-metrie. zij heeft via haar neus een sonde tot in haar slokdarm, ik moet met de knoppen op het bijhorende bakje ingeven wanneer een voeding begint en eindigt, wanneer ik haar rechtop houd, wanneer ze plat ligt en wanneer ik denk dat ze pijn heeft. 24 uur lang. Nog 15 te gaan...

Published with Blogger-droid v1.7.2

Klagen bij de kinderarts

2011-07-19T00:45:00.001+02:00

Mijn ogen vielen bijna uit hun kassen toen de kinderarts mij in het ziekenhuis vertelde dat je het eerste halve jaar om de maand, en vanaf zes maanden om de twee maanden op controle moet komen. Wablief? Zo vaak? Met een gezond kind? Door Jolien haar reflux was ik al snel vaste klant in straat - hoeveel is het daar? - 61 (een ziekenhuis is bijna een stad op zich, en dat nemen ze in Sint-Lucas vrij letterlijk door hun afdelingen te nummeren in straten. Route 66, maar dan in een minder idyllische setting), en de frequentie van mijn bezoeken volgde het ritme van mijn klachten. Ik had dus eerder uit beleefdheid een paar weken terug een afspraak bij de kinderarts vastgelegd, maar door het toenemende gehuil keek ik er onderhand erg naar uit om daar eens een nootje te gaan klagen.

Veel geklaagd heb ik niet. Ik werd meteen ernstig genomen. Het fysieke onderzoek leverde goedkeurend gemompel op: alles in orde, sterk kind, veel baby-acné maar daar is niets abnormaals aan, en de stapreflex verdwijnt zoals het hoort.

3,580 kg. Daarmee zit ze net onder p10 en is ze het minimum bijgekomen dat ze verwachten. Ze drinkt nog vaak, en dus kleine beetjes, en ik moet haar dus zeker aanleggen als ze erom vraagt.
54 cm.

Om krampen te voorkomen kan ik nu best zoveel mogelijk zuivel van mijn menu schrappen (ik ontbijt met muesli en heb nu een fles sojamelk gekocht. Die krijgt morgenochtend welgeteld één kans. Eentje maar!). En - ik veronderstel door onze voorgeschiedenis - om reflux uit te sluiten gaan ze woensdag een pH-metrie doen. 24 uur lang een sonde in haar slokdarm. De slokdarm is geen zure omgeving, dus als die zuur meet, komt er maagsap terug naar boven en heeft ze last van reflux. Daarnaast moet ik ook bijhouden wanneer ze huilt, zodat ze kunnen nagaan of dat verband houdt. Gezellig lijkt het me niet, maar ik ben wel blij dat de kinderarts meteen voor duidelijkheid wil zorgen. Het klinkt heel fout, maar ik zou al bijna hopen dat het gewoon milde reflux blijkt te zijn. Dan kunnen we tenminste verder. Anders moet je nog eindeloos vanalles zitten proberen dat misschien nooit resultaat oplevert. Ik weet dus niet goed wat je ons moet toewensen, maar ik breng zeker verslag uit van het resultaat!

Published with Blogger-droid v1.7.2

Kinderpraat

2011-07-15T16:51:00.002+02:00

Jolien vindt een kastanje op de stoep.
- "Mama, kijk! Wat is dat?"
- "Een kastanje."
Er valt een korte denkstilte, dan klaart haar gezicht op en zegt ze enthousiast: "Sinterklaas woont daarin!"
Ik moet toegeven: het duurde even voor mijn frank viel...

Op tv krijgen kippen eten toegeworpen.
- "Mama, wat doen die?"
- "Die pikken graantjes."
Denkstilte.
- "Van wie?"

Published with Blogger-droid v1.7.2

1 maand Lena: van slapend bolletje tot parasitair gedrag en de herintrede van het gewone leven

2011-07-11T21:53:00.004+02:00

Een maand is ze al. De eerste twee weken was ze een etend en slapend bolletje. Met als kers op de taart nachten van 6, 7 tot zelfs een eenmalige 8 uur! Dat maakte de zware eetsprinten in de vooravond en avond ruimschoots goed.

Toen gingen haar ogen open en met haar wakkere bestaan sloop er ook meer onrust binnen. Last van boertjes, niet meer zomaar alleen in slaap vallen, dat soort dingen. De draagdoek deed de stilte weerkeren. Ik had al eens te veel op de terugweg van de schoolpoort boodschappen moeten doen in de chaos van aan de ene kant een dwarse peuter en aan de andere kant een ontroostbaar huilende koets. 100 meter in de draagdoek en het was gegarandeerd weer een drietal uur stil.

Zo. Opgelost? Nee hoor, zo werkt dat niet bij jonge moeders en kleine baby's. Want na 4 dagen intensief draagdoekgebruik begon ik mij zorgen te maken over het ietwat parasitaire gedrag van ons kleintje. Wakker zijn stond gelijk aan gehuil en de enige manieren om haar te troosten waren haar aanleggen of in de draagdoek steken. Ze leek wel met mij vergroeid en ook Mario kreeg haar niet getroost. Toen sloop de eerste twijfel binnen. Refluxsignalen herkende ik - gelukkig - niet. Was dit dan misschien doodnormaal gedrag voor een baby die niet aan reflux lijdt? Maar met elke steeds hardnekkigere huilbui 's avonds groeide ook mijn overtuiging dat er toch íets scheelde. Ik hou het voorlopig op krampen. Er staat toch al lang een afspraak bij de kinderarts vast volgende week, dus ik zal mijn verhaal dan wel eens doen. Na een avond om snel te vergeten en waar mijn oren nog altijd van tuiten zaterdag ben ik zondag naar de apotheek van wacht getrokken om druppels tegen de krampen. En ik heb toch sterk de indruk dat het helpt. Dat ze vaker vrolijk wakker is, met natuurlijk wel nog het nodige gehuil. Maar toch al meer zoals dat met gezonde baby's hoort te zijn.

Voor de rest raast het leven aan een rotvaart voort. Twee weken geleden zat ik voor het eerst alweer op de fiets (ik dacht dat dat zadel mij nog pijn zou doen, maar had eigenlijk vooral last van het gebrek aan buik- en rugspieren) en ik heb al twee sessies postnatale kine achter de rug (ja, dat mag al). Jolien geraakt op en van school en er komen alweer soms vrienden eten. Moederschapsrust zegt u? Ik sta met beide voeten alweer volop in het gewone leven (kan het ook anders?). Alleen is het niet eerlijk dat ik dan niet ook plots terug in mijn gewone jeans en rokjes pas!

Published with Blogger-droid v1.7.2

Hoortest Kind & Gezin

2011-07-04T23:41:00.002+02:00

Lena hoort zoals het hoort. En ze weegt nu 3,370 kg. Maar de verpleegster is er toch weer in geslaagd het ietwat stugge imago van Kind & Gezin alle eer aan te doen: dan verpampert en voedt ge uw kind zodat ze klaar is voor een tukje, dan wandelt ge daarmee de 900 meter naar het 'andere' kantoor (een weg die helaas langs het Oud Begijnhof en dus een groot stuk over voetpaden met kasseikes loopt) en dan krijgt ge als reactie van de verpleegster op uw wakkere kind "jamaar, voor die test is het wel de bedoeling dat ze slapen, hoor". Dan moogt gij mij eens zeggen wat ik nog anders had kunnen doen! Maar er volgden ook opmerkingen als "amaai, zo'n wakker kindje al", "een sterke" en "een vinnig ding": zalf op mijn moederziel!

Published with Blogger-droid v1.7.2

Lang leve Brantano's die tot 19u open zijn!

2011-06-29T23:27:00.003+02:00

Want zulke dingen ontdek je natuurlijk om 17u55 op de dag voordat ze met alle kleuters een hele dag naar zee gaan en ze 18 graden en overtrokken weer verwachten, en het enige alternatief - sandalen - geen onverdeeld goede optie lijkt...

Published with Blogger-droid v1.7.2

Gewogen en aangegeven

2011-06-25T15:29:00.004+02:00

Even voor de statistieken: toen ik op dinsdag 14/6 met Lena het ziekenhuis verliet, begon ze weer goed bij te komen en woog ze 3,030 kg. Maandag is ons aller Kind & Gezin langskomen (van een ander kantoor dan de vorige keer?!) en woog ze 3,160 kg. Dat was voor een voeding, dus dat wil zeggen dat ze ongeveer haar geboortegewicht terughad.

Dinsdag zijn we dan naar de dienst bevolking getrokken om haar eindelijk te gaan aangeven. Het werd tijd: ze was al 11 dagen en je hebt daar maar 15 dagen de tijd voor. Ik vind dat wel speciaal, zo'n echt officieel document ondertekenen, dat doe je niet elke dag. Ik wilde dat dan ook graag zelf doen en ik vond het ook een hele leuke gedachte dat Mario er ook weer bij zou zijn. Ik vind de herinnering aan onze eerste echte uitstap met Jolien en de lunch in het shoppingcenter nadien nog altijd romantisch. Een heruitgave zag ik dus geweldig zitten, vooral omdat ik nu fysiek al beduidend beter hersteld was!

Blijkbaar is dinsdagmiddag om 12.15 een populair moment om uw kind te gaan aangeven, want de gang zat vol en na ons is er maar 1 man meer bijgekomen. Mario en wachten, dat gaat niet goed samen en ik heb hem weggestuurd om nog wat boodschappen te doen, dan zou ik het wel alleen afhandelen. Uiteindelijk waren zijn inkopen al gedaan toen ik nog zat te wachten en zo zijn we alsnog met twee bij de ambtenaar naar binnen gestapt. Papieren van het ziekenhuis, trouwboekje: ik was zo trots dat ik aan alles gedacht had.

"Mag ik uw identiteitskaart alstublieft?"
Jazeker, geen probleem.

Maar op zijn vaste plek in mijn portefeuille bleek die niet te vinden. Wat raar, bij de bevalling had ik die zeker nog op zak, want toen heb ik die moeten afgeven. Alle andere vakken doorzocht. Mijn handtas doorploegd. Mario mijn portefeuille laten uitmesten en de chaos in mijn handtas laten doorzoeken. Niks. En mijn SIS-kaart was mee verdwenen.

"Je moet maar eens in je moederboekje kijken, vaak steken ze dat daar in het ziekenhuis in. Maar dat is niet erg, uw man is mee, dan moet hij maar alleen tekenen."

Mario snapt dat niet, maar ik vond dat dus wel erg. Heel even heb ik overwogen om dan maar naar huis te gaan en later terug te komen, als ik mijn identiteitskaart terughad. Maar als die niet in mijn moederboekje zat en echt verloren was, dan zou dat wel verloren moeite zijn. Dus stemde ik met veel tegenzin en spijt in mijn hart in. Mario moest dan maar alleen tekenen. Papieren werden afgedrukt, grapjes gemaakt, uitleg gegeven. En toen ik voor de zoveelste keer door mijn portefeuille woelde, liet ik mij ontvallen "Mijn rijbewijs heb ik wel op zak, maar dat telt niet zeker?" Maar dat telt dus wel! Het is een geldig document om mijn identiteit mee vast te stellen. De lieve beambte begreep mijn gevoelens en heeft speciaal nieuwe formulieren afgedrukt zodat ik alsnog, samen met Mario, Lena als nieuwe burger heb mogen aangeven.

En ja: het schaap heeft 5 namen. Zo wil ik haar wat familieverhalen meegeven en draagt ze haar meter, haar peter, Mario's in september overleden grootvader en peter, en mijn pas overleden grootvader en peter met zich mee. Een aardigheidje. Want voor ons is ze gewoon onze lieve kleine Lena!

Published with Blogger-droid v1.7.1

10 dagen Lena

2011-06-20T10:51:00.006+02:00

(Het is hier stil gebleven de voorbije dagen. Gewoon omdat ik niet durf neer te schrijven dat het goed gaat. Beter dan ik had verwacht, beter dan ik had gedroomd. Want in alles vrees ik nog dat het alsnog zou keren. Dat mijn roze wolk oplost. Maar om die wolk toch wat vast te leggen, tart ik toch even het noodlot met dit berichtje.)

Een dag met Lena begint in alle rust. Als Jolien wakker wordt, neem ik Lena ook mee naar beneden en tijdens of na Joliens ontbijt geef ik Lena ook te eten. Tot vrijdag bracht Mario Jolien dan naar school, maar nu doe ik dat weer zelf en neem ik haar gewoon mee. In de voormiddag slaapt ze de dag gewoonlijk weg. In de namiddag is ze soms wat meer wakker, maar wel rustig. Of ze slaapt gewoon nog wat heerlijk verder. De vooravond/avond is een lastiger moment. Dan heeft ze een eetspurt die soms wat vroeger en soms wat later begint, en die de ene keer met meer onrust gepaard gaat dan de andere keer.Vrijdag voelde ik mij zo helemaal leeggegeten. Het was ook een superdrukke avond geweest met een veel aandacht vragende Jolien en door werk overladen Mario. Mijn lijf was moe, ik moest eten zien opgewarmd te krijgen (het was dan nog niet eens koken, gelukkig!!). En daarbovenop bleef Lena maar drinken en scheen ze last te hebben van vastzittende boertjes en gerommel in haar darmen. En dan sluipt de twijfel binnen: het gaat toch niet beginnen he. Gelukkig heeft ze dat zaterdag goedgemaakt met een superrustige dag die mijn gemoed ook helemaal gesust heeft.

En na de eetspurt volgt de beloning: ergens tussen 23u en 0u30 begint ze aan een langgerekte nacht van makkelijk 6, maar soms zelfs al 7 uur aan één stuk! Dan heb je die eetaanvallen er wel voor over, want goed kunnen slapen maakt een wereld van verschil! Ik voel mij dus mentaal fris, fysiek sneller hersteld en vooral gezegend met zo'n droomscenario.

Want de angst zit diepgeworteld. Bij Jolien brak de reflux na amper een week al uit. Die kaap zijn we voorbij. Maar gemiddeld treden de eerste klachten pas na 3 à 4 weken op. Ik zal dus pas helemaal gerust zijn als we de maand vér voorbij zijn en mijn lieve kleine meid mijn trommelvlies nog altijd niet aan stukken heeft gehuild. Want mijn moederhart bloedt als ik denk aan alle andere mama's die (nog altijd) worstelen met al dan niet geïdentificeerde maag- en darm- of andere klachten bij hun kleine dropjes.

Het geboortekaartje

2011-06-15T14:39:00.001+02:00

... of althans de beknopte internetversie ervan.

Ziekenhuisdagen

2011-06-13T21:59:00.003+02:00

Morgen zijn onze dagen in het ziekenhuis geteld. Dan wacht mij en mijn ieniemienie meisje de Grote Boze Buitenwereld. De periode in het ziekenhuis kan ik alvast omschrijven als een echte roze wolk. Omdat die wolk bij Jolien twee dagen na onze thuiskomst al diep donkergrijs kleurde, probeer ik het gevoel dat ik nu heb echt op te slorpen en te koesteren.

Met Lena in het ziekenhuis, dat is:
- Eten, slapen, eten, rondkijken, slapen, enz.
- Veel bezoek met lieve, praktische en/of lekkere geschenken.
- Vergeten zijn hoe zacht en opsnuifbaar pasgeboren babyhaar en -vel wel zijn.
- Klieren tot in mijn oksels en naweeën tot in mijn tenen, maar opnieuw een natural born drinkertje.
- Jolien die van op Mario's arm jubelt "daar is mijn zusje", naar de wieg loopt en door het glas "hé, dag Lena" zegt.
- Babyroutines die toch dieper in mijn geheugen weggezonken zijn dan ik dacht. Zo hoef je een langs voren sluitend body'tje niet helemaal tot boven open te knopen om een pampertje te verversen: daar dienen die drie knopjes onderaan voor!
- Het restaurant in de lobby dat goude zaken doet met mijn op de kamer picknickende en extra broodbeleg aanslepende echtgenoot.
- Minutenlang vertwijfeld in het zitbad staan ronddraaien, je afvragend hoe je ingeknipte zitvlak ooit de onmetelijke afstand naar het heerlijk warme water kan overbruggen.
- Personeel dat je zelfvertrouwen geeft.
- Een driejarige wervelwind die je in nog geen half uur tijd tot vermoeide wanhoop drijft, maar wiens charmerende aanwezigheid, lieve bezorgdheid, aanstekelijke enthousiasme en liefhebbende grotezussenzorgen totaal onweerstaanbaar zijn.
- Kraamverband dat de grenzen van een onderbroek ver overschrijdt.
- Na de luxe van een nacht van 5 uur en eentje met enkele voedingen maar veel slaap geradbraakt zijn als je je derde nacht maar om 3 uur kan inzetten (benieuwd wat deze nacht brengt).
- Een toppapa die voortreffelijk voor zijn drie meisjes en zichzelf (cruciaal om dit verhaal zijn roze gloed te bezorgen) zorgt.
- Twee bloeduitstortingen voor 6 buisjes bloed, maar met de stamceldonatie heeft Lena toch maar mooi een eerste goede daad verricht.
- Kreuntjes, zuchtjes en wriemels die als muziek in mijn oren klinken.

Alvast bedankt allemaal: bezoekers, bellers, verzorgers, specialisten, grotedochteropvangers, mijn topventje, mijn trotsmakende dochter en mijn oppeuzelbare minimeisje. Morgen begint het avontuur pas echt. Dat het vervolg even mooi mag zijn, want dit geeft mij zoveel zin in meer... Véél meer!

Published with Blogger-droid v1.6.9

Lena

2011-06-11T17:20:00.001+02:00

Published with Blogger-droid v1.6.9

10 juni 2011, 2u50

2011-06-10T22:17:00.001+02:00

Lena is geboren! 3,260 kg en 50 cm. Een langere en zwaardere bevalling dan verwacht/gehoopt, maar zo trots op ons kleintje!

Published with Blogger-droid v1.6.9

Gelukzakje (2) - Appelsientje

2011-06-09T11:53:00.004+02:00

Toen ik dit berichtje las, was ik al stiekem stikjaloers op het mooie pakket dat Endimi ontvangen had. Een rugzak boordevol handige spullen. Een nieuwe rugzak stond toevallig toch al op ons eens-naar-zoeken-lijstje. Die bekertjes staken ook al lang mijn ogen uit: ik had ze in Zeeman zien staan en na lang twijfelen toch maar niet gekocht. Bekers genoeg hier in huis. Maar ze zien er zo vernuftig uit dat ik mij er enkele dagen later alsnog eentje wilde kopen en toen waren ze natuurlijk uitverkocht. En dan steekt er net zo'n beker in dat pakket! En dan alle andere slimme, handige en leuke spullen waar je altijd wel wat mee bent: een schaar, zonnecrème, nootjes en een hele reeks heerlijke sapjes! Alleen had ik geen flauw idee op welke smaak ik moest gokken. Ik heb dan maar mijn eigen voorkeur opgegeven en zie: Endimi blijkt gewoon even goede smaak te hebben als ik, dus ben ik nu ook in verwachting van zo'n formidabel pakket!! Aan wie minder geluk had: Appelsientje is vrijgevig en met amper drie spaarpunten schenken ze je zomaar een tweede gratis ticket bij 40 pretparken, dierentuinen, musea en andere attracties!

Gelukzakje (1) - Give-away ninfita

2011-06-09T11:38:00.005+02:00

Ik vind give-aways een fantastische uitvinding, ben er helemaal gek op! Maar mijn principe is wel dat ik er enkel aan meedoe als de te winnen prijs mij ook écht-écht aanspreekt en ik hem ook zéker zou gebruiken. Ik smolt dan ook helemaal weg bij deze snoezige zelfgehaakte sleutelhangertjes. En zie: Nino heeft dat uitstekend gedaan!

Toen ik Jolien het eendje in de envelop liet ontdekken verliep de eerste kennismaking als volgt:

- Ooooooh MOOI! Wat is dat?
- Dat is een eendje waar je een sleutel aan kan hangen.
- Mama, jij moet een sleutel voor mij zoeken. Hé, dag eendje! Jij hebt zwarte oogjes en een sleutel op je kop!

Waarna ze keihard begon te schateren! Toen ik er uiteindelijk een sleutel aanhing heeft ze hem enkele dagen werkelijk overal mee naartoe gesleurd. Ze is er dus al dikke vriendjes mee. Een plezier om te zien!

40 weken

2011-06-09T11:09:00.003+02:00

Precies 40 weken vandaag. De uitgerekende datum. Jolien hadden we sinds vannacht in onze armen, nummertje twee doet er langer over. Laat het duidelijk zijn: ik had niet verwacht dat ik vanmorgen nog eens op controle zou moeten/mogen/kunnen gaan bij de gynaecoloog. Ik heb de afgelopen avonden al enkele weeën voelen passeren en één keer ben ik echt beginnen tellen of er regelmaat in zat, maar na 7 minuten - 7 minuten - 5 minuten - 20 minuten ben ik weer gestopt en is alles wat later toch weer stilgevallen. Meting van de gynaecoloog: er is de voorbije week nog een centimeter ontsluiting bijgekomen, ik zit al aan 3. Ze zit meer dan klaar om geboren te worden, het is gewoon wachten tot het zover is. En van mij mag ze vandaag wel komen. Twee keer op exact de uitgerekende datum bevallen vind ik wel een leuk idee. Komt ook handig uit voor bezoek in het ziekenhuis met de feestdag van maandag. En mijn leuke to-do-opdrachten zijn op, dus nu liggen enkel nog vervelende klussen te wachten. Alhoewel: eerst nog lunchen met een vriendin! Smakelijk allemaal!

Mogelijk laatste controle en voorbereidingsvorderingen

2011-06-03T23:53:00.004+02:00

Met nog maar 6 dagen te gaan luidt het verdict van de gynaecoloog status quo: net als vorige week 2 centimeter opening en nog niet ingedaald. Ik kan dat kind snappen: met dat warme weer zou ik ook graag een raampje open zetten!

Verder heeft hij mij op het hart gedrukt dat ik gezien mijn snelle bevalling vorige keer echt geen tijd mag verliezen en onmiddellijk naar het ziekenhuis moet gaan als het begint. Met andere woorden: zelfs al bij om de 7 minuten weeën (vorige keer had ik er meteen om de 3 minuten!), of wanneer ze gewoon al pijnlijk worden. Mario zijn ouders zijn Jolien-opvang-plan-A, maar die zitten tot zondagavond in de Champagnestreek, dus ik heb voor de zekerheid nog eens de beschikbaarheid van plannen B en C nog even gecheckt. Jolien op tijd kwijtraken is toch nog altijd mijn grootste stressfactor in verband met de bevalling. Voor de rest heb ik eindelijk flink wat vooruitgang geboekt: enveloppen gekocht, ziekenhuiszak klaargezet, logeerzak voor Jolien gemaakt, snoepjes gekocht en verpakt, verschoontafel uitgemest, bedje leeggemaakt en ververst en eindelijk het park geïnstalleerd. En ik had natuurlijk op voorhand moeten beseffen dat dat wel snel een bewoner zou krijgen...!

Published with Blogger-droid v1.6.9

De passies van een driejarige...

2011-05-31T23:24:00.002+02:00

"Mama, kijk eens wat ik voor jou gemaakt heb: SNIPPERS!"

Om de twee à drie dagen krijgen we zo wel een potje, doosje of fruitschaaltje snippers cadeau, met veel liefde in de klas bij elkaar geknipt. En je kan er maar beter met gepast enthousiasme op reageren, want ze is er echt ongelofelijk trots op!

Published with Blogger-droid v1.6.9

Slaapwel opa

2011-05-30T13:21:00.002+02:00

Leven en dood blijken weer heel dicht bij elkaar te liggen. Toen ik zwanger was van Jolien is mijn grootmoeder gestorven en vandaag wordt mijn opa begraven. Hij is vorige dinsdag overleden en zou morgen 92 worden. Hij had Parkinson en was al enkele keren met een longontsteking in het ziekenhuis beland. En blijkbaar komt er dan een moment waarop je er niet meer bij stilstaat hoe ernstig dat wel is, want het slechte nieuws kwam voor mij als een echte verrassing. Ook de dokters hadden zijn dood de avond voordien niet zien aankomen. Dat hij nog een ziekenzalving heeft gekregen in de aanwezigheid van zijn dochters en dat hij daar een soort van rust uit scheen te putten is een troost. Maar dat het afscheid nu definitief is, is toch altijd een klap. En dat ik nu helemaal geen grootouders meer overheb, vergroot de leegte alleen maar.

Slaapwel, opa.

Published with Blogger-droid v1.6.9

buikweetjes

2011-05-27T14:43:00.008+02:00

Buikfoto 37 weken

- Gisteren, op exact 38 weken stond er een korte controle in het ziekenhuis op het programma. Door het vroege uur van de consultatie heb ik Jolien eens meegenomen. Het hartje horen kloppen deed haar niets; ze was vooral onder de indruk van mijn blote poep en van de lege papierrol die ze gekregen had en waar de gynaecoloog een gezichtje op getekend had. Ze heeft hem als een echte trofee mee de klas in genomen en toen Mario 's avonds met haar thuiskwam van een tochtje naar de bibliotheek, zat ze er zelfs mee te zwaaien op haar fietsstoel!
- Ik was wel eens nieuwsgierig of ons kleintje al ingedaald was, want ik heb al een tijdje het gevoel dat ik weer wat meer longinhoud heb (maar dat had ik bij de vorige controle ook al en toen was dat nog helemaal niet het geval). En ook deze keer niet. Ik heb wel al 2 centimeter opening (helemaal gratis! Vraag maar eens aan andere vrouwen hoe lang ze daarover gedaan hebben!), maar dat wil blijkbaar niets zeggen omdat ze toch nog niet ingedaald is. Ik kan er net zo goed mijn tijd nog mee uitdoen...
- Ik heb met ons buikmeisje wel afgesproken dat ze nog zeker tot na 5 juni blijft zitten. Mijn werk bleef maar opschuiven en dat heeft lang voor druk gezorgd, maar daar heb ik deze week een mooie inhaalbeweging voor kunnen maken. De babykleertjes liggen klaar, maar dat is het verder zowat. Ik heb een berg babyspullen die eens op hun plaats moeten geraken, een halve ziekenhuiszak, nog geen logeertas voor Jolien, het park staat nog op zolder en bij elke kramp in mijn buik denk ik nog "neeeee, nog niet! Nog niet!". Maar ik boek elke dag wel vooruitgang: het kaartje staat klaar en sinds vandaag kan ik ook het nodige snoep in huis om eindelijk de zakjes te beginnen vullen.
- En nu het over snoep gaat: ik ben inmiddels ook de kaap van de 10 kilo voorbij en klok af op 11 extra kilo's.
- Voorts probeer ik die heerlijke dikke buik nog zoveel mogelijk te koesteren. Ik krijg vaak de opmerking dat ik wel aan het aftellen zal zijn, maar dat is nog niet echt het geval. Ik geniet van de complimenten die ik op mijn buik krijg, van de opmerkingen dat hij zo compact is (klopt, ik heb echt een bowlingbal onder mijn T-shirt zitten) en vind het grappig dat je de blik van mensen die je begroeten nadat ze je een tijdje niet gezien hebben altijd een paar keer naar beneden ziet flitsen.
- Ik blijf mij er tegelijk ook over verbazen dat die dikke buik helemaal zo dik niet aanvoelt. Het overkomt mij nog geregeld dat ik op straat een zwangere vrouw zie passeren en denk "wauw, die heeft al een mooie buik" en dat ik dan mezelf in een etalageruit weerspiegeld zie en besef dat ik zelfs al ronder ben.
- Al ben ik natuurlijk niet onvermoeibaar. Na een voormiddag op stap met Jolien en/of een winkelkar moet ik echt efkes in de zetel kunnen liggen. Maar ik blijf wel lekker heel Gent rondfietsen met mijn velooke en slaag er zelfs in mijn toestand nog in om mensen voorbij te steken. Maar om zeker op tijd te komen reken ik uit voorzorg wel het dubbele van mijn normale reistijd.
- Wie haar eens wil voelen trappelen moet mij voorover doen buigen om van dichtbij naar mijn computerscherm te turen, naast mij komen liggen als ik mij 's avonds net in de zetel neervlij, of bij mij op de wc komen zitten!
- En tot slot: hoogzwanger zijn is bijzonder bevorderlijk voor mijn lezersaantallen! Allemaal curieuzeneuzen die zich afvragen of er al nieuws te rapen valt? Of heeft het misschien iets te maken met de blogmeeting van zondag?

Moederdagcadeau (2)

2011-05-21T08:55:00.006+02:00

En dit is het geworden. Het versje kwam er 's morgens maar met véél hulp uit, maar in de namiddag begon ze het in de auto plots helemaal op te zeggen en toen heeft ze het wel een keer of honderd herhaald!

Mario heeft mij dan weer verwend met chocolaatjes met vanillevulling, een strip van Single en een spelletje rond onnozele weetjes (een heel altruïstische keuze van een spelletjeshater voor een echt spelletjesbeest. Dat is dus echte liefde!)

Euh... Oeps!

2011-05-14T01:07:00.001+02:00

Zwangerschapsdementie. Ik hoop echt van harte dat ik mijn vergeetachtigheid van de laatste week daarop kan steken. En dat het dus van voorbijgaande aard is. Want eerlijk gezegd: ik word ZOT van mezelf!

- Zondag heb ik heel Mario zijn familie (ouders, zus, haar lief, tot zelfs zijn tante toe) maar liefst 20 minuten lang onze auto, mijn zakken en hun huis laten doorzoeken naar Joliens Peppa en tutje. Ik was er zó van overtuigd dat ik die tijdens de heenrit aan Jolien had gegeven. Maar ik bleek ze simpelweg thuis vergeten te zijn.

- Jolien gaat altijd met haar loopfiets naar school. Die laat ik dan even op de speelplaats staan als ik Jolien naar de klas breng en daarna neem ik hem terug mee naar huis. Maar vrijdag stond hij in het fietsenrek en ben ik hem dus vergeten. Geen moment beseft dat het vreemd is dat ik plots met lege handen naar huis wandel. Pas zaterdagavond viel mij op dat het zo leeg was in de gang. En maandag was hij natuurlijk uit de fietsenstalling verdwenen. Dat wordt een nieuwe loopfiets. Dure grap, die vergeetachtigheid.

- Vanmorgen was ik trots dat ik eraan gedacht had om Joliens vuile boterhammendoos nog snel in het afwasmasjien te steken voor ik het aanzette. Helaas wel vergeten dat ik nog geen 5 minuten later een boterhammendoos nodig had om Jolien haar boterhammen in te steken.

- En sinds de loopfiets weg is, gaan we te voet naar school met Jolien haar pop in de speelgoedbuggy. Ik druk haar altijd op het hart om geen speelgoed mee te nemen in de klas omdat de andere kinderen daar dan ook mee willen spelen en we het riskeren te verliezen. Toen ik haar 's avonds ging halen kwam een klasgenootje naar mij toe... met Joliens speelgoedbuggy en haar pop. Ben ik dus wéér met abnormaal lege handen en een nietsvermoedend gemoed naar huis gewandeld!

Allemaal op nog geen week tijd, en dan vermeld ik nog niet eens de boodschappen die-ik-ooit-eens-moet-doen-maar-natuurlijk-al-de-hele-week-vergeet-mee-te-brengen. Blij dat ik de reden voor mijn vergeetachtigheid ken en dat het voorbij zal gaan. Zo vermoeiend!

Published with Blogger-droid v1.6.8

Laatste echo ooit?

2011-05-10T13:48:00.004+02:00

Ik heb net beseft dat de controle bij de gynaecoloog daarnet wel eens mijn allerlaatste zwangerschapsecho ooit geweest kan zijn. Voortaan moeten we namelijk in het ziekenhuis op controle, en wat ik mij daarvan herinner is dat dat een soort van speeddating systeem is met een wachtzaal vol bolle buiken en een korte consultatie met enkel een inwendig onderzoek. Of wordt daar wel nog een echo gemaakt, Saar?

De conclusies op de vooravond van de 36 weken:
- Ons meisje weegt iets van 2,7 kilo en in de laatste maand is te verwachten dat daar nog een kilootje bijkomt. Dat zou een resultaat opleveren van 3,7 kilo, wat mij toch aan de optimistische kant lijkt. (Ter vergelijking: Jolien woog een kleine maand voor de geboorte 2,900 kilo, meer dus dan deze mini).
- Zelf zit ik aan 9 à 10 kilo meer.
- En ook nu was de conclusie dat ik mijn tijd wel zal uitdoen. Er is nog geen sprake van indaling (dat wisten mijn ribben ook al) of opening. Mij goed. Ik heb toch nog een hoop werk af te werken, klusjes te doen en prutsen te regelen. Laat die laatste buik dus nog maar even rustigjes bestaan!

Moederdagcadeau

2011-05-06T09:45:00.003+02:00

's Morgens afscheid van mij nemen en de klas in trekken blijft toch nog altijd moeilijk bij Jolien. Gelukkig lijkt haar juf dat te begrijpen en helpt ze mij vaak om Jolien over te nemen.

Eergisteren riep Nathalie zo Jolien bij zich en zei: "weet je wat we vandaag gaan doen?" En ze fluisterde iets in haar oor. Waarop Jolien zich stralend naar mij omdraaide en begon "en wij gaan vandaag", maar Nathalie onderbrak haar: "dat moet wel geheim blijven hoor!". En ik werd onmiddellijk nieuwsgierig, want ik had nog helemaal niet aan moederdag gedacht. Gelukkig is Mario haar 's avonds gaan halen, want die heeft toen wél het hele verhaal te horen gekregen.

De volgende ochtend danst Jolien de klas in. "Mamaaaa, waar is mijn hartje nu?" Inmiddels was mijn frank al gevallen, dus ik leg haar geduldig uit wat moederdag is, dat ze dan haar cadeautje mag geven en dat ze nu nog niet mag zeggen wat het is, zodat het nog een verrassing blijft.

Waarop zij antwoordt: "en ik heb ook nog een vaas!"

Een échte verrassing zal dus maar voor volgend jaar zijn!

In goed gezelschap

2011-05-05T09:54:00.003+02:00

Net als vorige keer verkeer ik trouwens in uitstekend gezelschap. Échte mensen van vlees en bloed deze keer, en dat maakt het er alleen maar leuker op! Een kort overzicht van de geboortes die langzaam dichterbij sluipen:

- Over een week kan Lentebloem haar eerste spruit in de armen sluiten.
- Kim verwacht over een tweetal weken een regelrecht wondertje, een broertje voor grote zus Emma.
- Ikzelf ben uitgerekend voor 9 juni.
- Een week later, rond 15 juni, verwacht vriendin An haar tweede kindje. Grote zus Rune is een half jaartje jonger dan Jolien, dus weer twee speelkameraadjes van dezelfde leeftijd komt wel heel leuk uit!
- Begin juli verwacht mijn nicht haar tweede kindje.
- En rond 15 juli krijgt Mario's zus haar eerste kindje. Ideaal speelkameraadje voor ons nummertje twee!

En dan zijn er nog wel een paar aftellende bloggers die binnenkort heuglijk nieuws mogen melden!

Waar loopt dat ijsje met dat meisje naartoe?

2011-05-02T16:46:00.004+02:00

Een waardige afsluiter van een zonnige vakantie!

Buikfoto 32 weken

2011-05-02T15:41:00.001+02:00

32 weken, tussenstop op weg naar Avignon

Pluim voor Goldstar

2011-05-02T07:45:00.003+02:00

(en ook een beetje voor Bugaboo omdat Lies dat vindt)

De geboortelijst voor Jolien lag bij Goldstar. Centrum Gent, dus een plaats waar je makkelijk eens kan langslopen ("hey, is er nog iets af te halen?"). Ruim assortiment (natuurlijk heb je geen keuze uit 10 merken, maar de eigenaars hebben een passie voor hun producten en bieden een weldoordachte selectie aan - echt niet zomaar het duurste, en zowel praktische als gewoon leuke spullen). En als kleine zelfstandige steunde Mario liever andere kleine zelfstandigen dan zomaar een grote keten (nu gaan we een beperkt lijstje bij Dreamland leggen, gewoon omdat we het meeste al hebben en we nu soms nog iets nodig hadden van een merk dat Goldstar niet verkoopt).

Onze koets hebben we ook bij Goldstar gekocht, een Bugaboo Cameleon. Een stuk duurder dan ik vanzinnes was, maar hij reed zo vlot en soepel dat ik er toch voor gezwicht ben en mijzelf één uitspatting heb gegund. En ook na enkele maanden intensief gebruik was ik nog altijd heel blij met mijn aankoop.

Tot er na ongeveer een jaar plots een vijsje loskwam in het koppelstuk waarmee je de hoogte van het handvat kan instellen. Ik terug naar Goldstar. Niet erg: het was een bekend probleem. Ze hadden vervangvijsjes gekregen met een soort van blauwe lijm die niet meer loskwamen.

Daarin hadden ze wel gelijk, maar na een halfjaar begon er speling te komen op de stang, waardoor het handvat uitschoof als ik van een drempeltje reed. En met de maanden verslechterde dat alleen maar.

Met het vooruitzicht van een nieuwe baby en het bijhorende intensieve buggygebruik besloot ik dat ik toch maar iets moest doen aan die op drempeltje uitschuivende stang. Terug naar Goldstar. Bugaboo had hen inmiddels een soort van pin bezorgd die ter vervanging diende van de vijsjes-met-lijm. Mij goed, het zat toch weer stevig vast.

Tot Mario nog geen twee uur later met de buggy van een drempeltje reed en er inwendig iets knapte. Gevolg: een van beide stangen van het handvat was volledig zijn steun kwijt, alsof je de buggy aan het opvouwen bent. Onmogelijk om daarmee nog deftig vooruit te geraken. Dus heb ik nog snel naar Goldstar gebeld om te vertellen wat er gebeurd was.

De buggy is natuurlijk al 3 jaar oud en dus niet meer in garantie. Maar het is een probleem dat in zekere zin al lang aansleept. Bugaboo is van het principe dat ze kwaliteitsproducten afleveren en daarom voeren ze geen herstellingen uit. Gaat er iets kapot, dan moet je het vervangen. In dit geval gaat het om een volledig nieuw onderstel en dus een kost van 250 euro. Alstemblieft!

De uitbaters van Goldstar hebben het toch voor ons opgenomen bij Bugaboo. En zo zijn ze tot de consensus gekomen dat het een probleem betreft dat al van in het begin bestond en dat de oplossingen die Bugaboo aanreikte niet voldeden. En dus kregen we zomaar een volledig nieuw onderstel. Twee dagen later mocht ik erom. En nu hebben wij dus in zekere zin een nieuwe buggy voor ons tweede meisje. En met die 250 uitgespaarde euro's kan ik nog heel wat andere leuke dingen doen of kopen!

Ik kan dus niet anders dan zeggen: pluim voor Goldstar (en ook een beetje voor Bugaboo)

Gemengde gevoelens

2011-05-01T22:50:00.003+02:00

Gisteren waaide door het openstaande raam refluxachtig babygehuil binnen en kregen we nog met z'n tweeën acute stress...

En vandaag kreeg ik dit überschattige zelfgebreide mutsje cadeau van Mario's tante en kon ik nog amper wachten op een babyhoofdje om dat over aan te trekken...

Published with Blogger-droid v1.6.8

Pokkenvakantie

2011-04-19T22:03:00.003+02:00

Na een hele dag zuidwaarts te hebben gereden en na een hele dag op verkenning te zijn geweest in onze tijdelijke uitvalsbasis Avignon was het niet meer te ontkennen: die stippels waren blaasjes geworden en ik kon maar beter zien of er nog een apotheker open was voor we de dag nadien geen hulp meer konden inroepen omdat het dan zondag zou zijn. De apotheker bevestigde mijn vermoeden: Jolien heeft de pokken. Windpokken of waterpokken, daar zou geen verschil tussen bestaan. Feit bleef dat we best aan de slag konden met ontsmettingsmiddel, steriele gaasjes en een huidverzorgende, uitdrogende en jeukbestrijdende zalf. Om helemaal zeker te zijn, nam ik ook maar een fles koortswerend middel mee. Want ik had al een paar horrorverhalen gehoord en gelezen over de pokken.

Het begon met een puist op haar ribben. Vreemd, en iets om in de gaten te houden, maar van één verdwaalde puist schiet ik niet in paniek. Twee dagen later was de puist opengegaan en merkte ik lichte stippels op haar armen op. Toen ging mijn alarmbel rinkelen. En terecht, zo bleek, want nog eens twee dagen later waren die stippels uitgegroeid tot blaasjes met vocht erin en stonden er alweer nieuwe stippels klaar op haar ribbenkas.

Sinds het bezoek aan de apotheker neem ik haar plichtsgetrouw twee keer per dag helemaal onder handen. Gelukkig heeft Jolien een goede weerstand (al 2 winters achtereen telkens niet meer dan een week of 3 snotneus + hoest en nog geen 2 dagen koorts) en heeft ze er verder geen last van. Ze heeft nu een 50-tal spikkels op armen, benen, buik, neus, rug en poep. De dikste blazen staan op haar rug en neus. Geen koorts, gelukkig. En ze klaagt maar heel af en toe over jeuk, en dat is dan nog meestal in haar haar. Een meevaller, want het had onze vakantie net zo goed helemaal kunnen verpesten. Het plan om eens te gaan zwemmen heb ik maar geschrapt, maar verder heeft dit pokkenverhaal gelukkig geen invloed op ons verblijf hier. Dus: prettige vakantie allemaal!

Published with Blogger-droid v1.6.8

Babycontrole

2011-04-14T22:50:00.004+02:00

Resultaat van het babyonderzoek vandaag:
- 40 cm
- 1,919 kilo
- ik scoorde een milde + 8 kilo, de weegschaal thuis is genadelozer.
- blijkbaar al wat contracties gehad, want al wat verweking. En ik vond net dat het er zo rustig aan toegaat, toch in vergelijking met het aantal harde buiken toen ik zwanger was van Jolien. Maar dat blijkt dus niet zo te zijn en dat schijnt een goede zaak te zijn.
- ons meisje ligt ook al netjes met haar hoofd naar beneden en haar gezicht naar de juiste kant.
- een 3D-echo wilde niet echt lukken: ze lag met haar hoofd te dicht tegen het bekkenbeen en was daardoor niet fotogeniek in beeld te krijgen.

Published with Blogger-droid v1.6.8

Jolien is 3!

2011-04-14T20:42:00.002+02:00

Jolien wordt 3 vandaag. De vraag wat ze voor haar verjaardag zou willen wordt al zeker een maand zonder aarzelen beantwoord met "een fiets met 2 grote wielen en 2 kleine wielen" (want anders val ik om). En op straat wijst ze ook steevast alle kinderfietsen aan met de boodschap: "kijk mama, zo'n fiets wil ik, met 2 grote wielen en 2 kleine". Dat was dus wel duidelijk...

Een fiets met pedalen, dus. Want we hebben al een loopfiets en ik had stiekem gehoopt om de stap van de zijwieltjes gewoon te kunnen overslaan.

En zo werd het een overvolle dag. Eerst een fiets gaan kopen. Bij gebrek aan echt overtuigende alternatieven en omdat op deze alvast een mandje geïnstalleerd is, is het een pimpelroze Hello Kitty fiets geworden. Hapje eten in tstad ("mama, ik wil zelf met mijn grote fiets naar daar rijden"). En dan voor het eerst naar de cinema. Mario wilde dat al veel langer testen, maar ik vond het filmaanbod nooit geschikt voor zo'n kleintje. De moderne animatiefilms zijn op een ouder publiek gericht en ik was dus zeker dat we na 10 minuten "maar ik vind dat nie leueuk" te horen zouden krijgen. Tot ik de trailers van Winnie The Pooh zag. En dat bleek inderdaad een goede keuze. De eerste helft heeft ze gefascineerd gevolgd, ondertussen van een zakje snoepjes smikkelend. Na de pauze ging het over het Totzo-monster en heeft ze heen-en-weer gehandeld tussen haar eigen stoel en mijn schoot. Een uurtje was duidelijk genoeg. Maar haar eindverdict was wel dat ze het leuk vond.

Daarna nog een tussenstop op de kermis om de resterende ticketjes van ons vorige bezoek op te gebruiken. Op de paardenmolen klonk bij de tweede rit trouwens plots een triomfantelijk "Mamaaaaaa! Kijijijijijk!" Ze had voor het eerst de flosj te pakken en was duidelijk apetrots. En ikke mee!

En dan was het kindje moe. Zo moe dat ze pardoes op de fietsstoel in slaap viel.

Gelukkige verjaardag schatje!

Published with Blogger-droid v1.6.8

Workshop cupcakes versieren

2011-03-30T15:35:00.006+02:00

Ik had écht geen idee wat ik nog als cadeautje voor mijn verjaardag kon gebruiken. En omdat de workshop pralines en truffels maken bij Sjolaa in Mechelen voor mijn moeder haar 65e verjaardag een echt schot in de roos was, heb ik dan maar voorgesteld om bij wijze van cadeautje nog eens samen een workshop te volgen.

Ik vind workshops fantastisch: je leert op korte tijd alles wat je moet weten om iets te maken waar ik anders zelf nooit toe zou komen. En zo werd het een workshop cupcakes versieren bij Coffee & Curiosa in Zaffelare. Leuk! En lekker! Ik moet dat recept echt eens zien vast te krijgen (want de cakjes bakken zij op voorhand)! Hieronder achtereenvolgens mijn creaties, die van mijn moeder en die van mijn zus.

En nu ik via Lien Gemaakt heb ontdekt, wil ik ook graag eens een halterjurkje of A-lijnjurkje voor 0 tot 10-jarigen leren maken. Eens op een namiddag in de week, mogelijk bij mijn ouders in Zellik (bij Brussel). Je hoeft niets mee te brengen, zij zorgen voor al het materiaal. Nog geïnteresseerden?

Update: ze komt van Oostende en gaat daarom niet tot in Brussel. Ik zal dus eerst een geschikt plekje in Gent moeten vinden. En in dat geval rekent ze € 7,70 reiskosten, te delen door alle deelnemers.

Carnaval

2011-03-25T13:47:00.006+01:00

Jolien heeft zich nooit echt graag verkleed. Ze heeft een heel leuke stoffen kroon cadeau gekregen die ze wel af en toe opzette, maar dat was dan om 5 minuten te spelen dat ze jarig was en dan was het weer gedaan met verkleden.

Enkele weken geleden stonden alle reclameboekjes plots weer vol verkleedkleren met het oog op carnaval en wist ik dus niet wat ik daarmee moest aanvangen. Vorig jaar ben ik nog in allerijl een strooien rokje en bloemenkrans in de speelgoedwinkel gaan kopen omdat ik in de crèche plots te horen kreeg dat alle kindjes enkele dagen later verkleed mochten komen voor het carnavalsfeest. En als ge geen kinderen hebt, hebt ge dat niet zomaar liggen. En als ge daar niet op tijd bij zijt, betaalt ge ook belachelijk veel voor kleren die toch maar 1 keer dienst doen. Vorig jaar heeft ze er zodoende toch even zo uitgezien (want toen ik haar 's avonds ging halen waren die kleren allang weer uit!):

Dus toen ik nu vér voor carnaval in de Wibra verkleedkleren zag liggen in kleine maten, vroeg ik haar of ze zo niets wilde hebben (was ik tenminste al gewapend tegen dat ze daar op school om vroegen). De daaropvolgende "NEE" liet niets aan de verbeelding over, maar als vooruitziende moeder heb ik toch maar een Sneeuwwitjekleedje meegesmokkeld (wel netjes 5 euro voor betaald hoor!).

Carnaval kwam en carnaval ging en de school gaf geen kik. Prima. Dat kleedje is maat 3 tot 5 jaar, dus dat kan nog dienen voor toekomstige noodgevallen. En nu de hele wereld allang weer vergeten is dat er zoiets als carnaval bestaat, nu blijkt dat ze er in onze deelgemeente Sint-Amandsberg zo hun eigen tradities op nahouden en pas vandaag met alle scholen uit de buurt een heuse kindercarnavalsoptocht houden. En of de kindjes dus alstublieft vandaag verkleed naar school willen komen.

Ik verwachtte een allesbehalve enthousiaste reactie bij Jolien en heb dat nieuws dus pas deze ochtend bij het ontbijt heel voorzichtig aangebracht. Maar tot mijn verbazing was ze op slag razendenthousiast. Jaaaa! Joepiejeuj! En dat ze een pinsjes wilde zijn! Kwam dat even goed uit! Het prinsessenkleed werd volmondig goedgekeurd met een langgerekte "mooooooooi". Nog nooit heeft ze zo snel haar ontbijt opgegeten. Nog nooit liet ze zich zo gewillig uit- en aankleden. En dan stond daar plots een jubelend Sneeuwwitje in onze living. Ze wilde niet in de buggy naar school, ze wou zelf stappen. En de hele weg heeft ze halfrennend voor mij uitgelopen, ik moest echt tempo maken om haar bij te houden! Van verbaasde omstaanders (aja, carnaval is toch allang voorbij?) oogstte ze verschillende complimentjes, die ze steevast beantwoordde met "ik ben een échte pinsjes!". En ze stoof gewoon de klas is. Geen gejammer, geen "niet weggaan mama". Zelfs geen kus of zwaai. Hartverwarmend enthousiasme. Eens benieuwd of ik dat kleed nog uitkrijg en hoeveel geel er na een hele dag spelen nog van te zien zal zijn!

Inbakerdoeken: wat zijn jullie ervaringen?

2011-03-23T10:43:00.004+01:00

Met nog maar 2,5 maand te gaan komen de voorbereidingen voor de komst van ons baby'tje een beetje in een stroomversnelling. Administratie vervullen om centjes te krijgen. Het eerste idee voor het geboortekaartje. Een beknopt geboortelijstje, want veel spullen hebben we niet meer nodig en er zijn altijd wel mensen die liever een cadeautje dan geld geven. Dat soort dingen. En die geboortelijst brengt mij bij een vraagje dat ik jullie graag eens wil voorleggen...

Heeft iemand ervaring met inbakerdoeken van het type Red Castle, Puckabag of andere?

De eerste nachten met Jolien in het ziekenhuis heeft mijn 'nachtengel' (de nachtverpleegster die mij twee keer te hulp is geschoten toen ik compleet uitgeput en radeloos was, waardoor ik alsnog aan een paar uurtjes slaap toekwam) Jolien een paar keer ingebakerd en dat maakte haar zo rustig dat ik het thuis ook ben blijven doen. Ik heb daar toen uit pure onzekerheid speciaal de katoenen doek uit het ziekenhuis voor meegepikt (niet zo netjes, ik weet het. Maar het gaf mij een gevoel van zekerheid - 'zonder die doek lukt het mij thuis nooit' - en na deze publieke biecht maar hopen dat ik daar drie jaar later niet alsnog een gepeperde rekening voor in de bus of de flikken op mijn dak krijg!). Achteraf gezien is die doek toch wat te klein om echt deftig in te bakeren dus om het ziekenhuis de kost van een katoenen doek te besparen wil ik nu graag een echte inbakerdoek kopen. Liefst van al zo'n kant-en-klaar systeem als de Red Castle doeken. Dus: heeft iemand zulke doeken gebruikt? En zijn er noemenswaardige verschillen tussen de verschillende merken? Bedankt voor jullie advies!

Bezoek aan de gynaecoloog

2011-03-17T16:04:00.002+01:00

28 weken voldragen en we mochten weer naar de gynaecoloog. Alles in orde. Ik draag al 1,169 kg en 36 cm kind, en 6 persoonlijke extra kilo's met mij mee. En ze kan gaan solliciteren bij Cirque Du Soleil, want ze lag op haar gemakje met haar 2 benen gestrekt tot naast haar oren.

En dit weekend trekken wij op babymoon. Sinds de geboorte van Jolien regel ik als huwelijkscadeautje voor Mario altijd een weekendje onder ons tweetjes. Maar aangezien zich amper drie dagen na onze huwelijksdag een nieuwe baby laat verwachten, trekken we er nu al op uit onder ons tweetjes. De bestemming was een lastige keuze: we wilden zoveel mogelijk dingen combineren die je met een kind erbij moeilijker kan doen, en daardoor lagen er te veel mogelijkheden open. Het wordt uiteindelijk Eindhoven: niet te ver, dus veel tijd ter plaatse. Een stadsomgeving. Fitness, sauna, zwembad en bubbelbad in het hotel. En een comedyoptreden - voordeel van naar Nederlandstalig gebied te trekken. Drie dagen M&M, ik kijk ernaar uit!

De naam

2011-03-12T14:04:00.002+01:00

Eigenlijk staat de naam voor ons tweede buikbewonertje al een tijdje zo goed als zeker vast. Een luxe als ik soms de verhalen van andere koppels lees. En al bij al ging het weer vrij vlot, zeker als je weet dat we hier pas over beginnen praten zijn toen we het geslacht al kenden.

De criteria zijn natuurlijk dezelfde als toen ik in verwachting was van Jolien:
- Niet fout te schrijven. Het kind moet haar achternaam al elke keer spellen, dat is al genoeg. Al heb je natuurlijk altijd mensen die het ver gaan zoeken en heb ik 'Marleen' ook al ontelbare keren in mijn leven moeten spellen.
- We houden geen van beiden erg van namen die eindigen op een doffe e of een y. Er zitten daar wel mooie namen bij, maar die gunnen we toch liever aan andere ouders.
- Liefst iets wat een beetje Nederlands of op zijn minst vertrouwd klinkt. Geen al te exotische of al te Amerikaanse namen voor ons. Bovendien is de schrijfwijze daarvan niet altijd even duidelijk en vallen ze vaak vanzelf af op basis van criterium nummer 1.

Een beknopte lijst, maar wel duidelijke eisen waardoor al onnoemelijk veel namen vanzelf afvallen. Bij Jolien is er eigenlijk de hele tijd maar één naam in de running geweest (ik vond Mira toen ook mooi, maar dat is toch nooit echt in aanmerking genomen). Deze keer hebben we een voornamenboekje doorgeploegd en zijn we zo uitgekomen bij een lijstje met een drietal namen. Van één van die namen snap ik niet goed meer dat hij zo lang in de running was. Mario was eigenlijk niet echt gewonnen voor mijn favoriet, maar van mijn nummer twee en zijn nummer één zijn we allebei overtuigd. De enige reden waarom die bij mij maar op de tweede plaats stond, is dat hij iets populairder is en al een paar keer is opgedoken in onze directe omgeving: een vriendinnetje van Jolien in de crèche, een lagereschoolvriendin nu op school en ook in Blogland komt hij al voor... Maar dat maakt de naam natuurlijk niet minder mooi en daarom sta ik ook volledig achter onze keuze! Je kan dus beginnen gokken...!

Published with Blogger-droid v1.6.7

De krak

2011-03-10T14:45:00.008+01:00

Grote opluchting: de huisarts sluit een nieuwe hernia uit. Na een avond platliggen in de zetel en een heerlijke nacht slapen was ik vanmorgen alweer een stuk beweeglijker en was ik er zelf ook al sterker van overtuigd geraakt dat het echt wel een verschuiving in mijn bekken betreft (ik had toen enkel een soort van 'knijpend' gevoel ter hoogte van mijn staartbeen), en geen hernia - wat ook meer overeenstemt met de plaats waar ik gisterenochtend de bewuste krak voelde.

Een verwrongen heiligenbeen, daar heb ik ervaring mee. Mijn stappenplan ziet er dus als volgt uit:
- zoveel mogelijk platte rust (ik lig nu op mijn rug, met kussens onder mijn knieën en mijn laptop tegen mijn bovenbenen aan in de zetel te werken)
- volgende woensdag naar de osteopaat (of vroeger als er nog ergens een gaatje vrijkomt)
- op lange termijn moet ik van de huisarts vooral mijn gewicht onder controle houden (maar ik zit nu aan +6 kg, dus dat is echt niet overdreven)
- en bovenal geduldig blijven en proberen voldoende rust te nemen tot het echt-echt helemaal-helemaal over is!

En zo ga ik een heel legertje zorgverstrekkers in dienst hebben: de huisarts, de gyn, de osteopaat voor mijn bekken en de kinesiste waar ik momenteel bij in behandeling ben voor de bekkenpijn die ik een tijdje terug voelde. Alle reacties die ik daarop kreeg hebben mij enerzijds gerustgesteld en anderzijds echt aangezet om toch maar snel in te grijpen en van Bé kreeg ik het adres door van een echte specialiste op dat vlak. Haar diagnose: nog geen bekkeninstabiliteit, gewoon bekkenpijn en door op mijn houding te letten en wat gericht spieren te versterken kan dat waarschijnlijk opgelost worden. Ik was zelf al begonnen met erop te letten dat ik mijn benen niet meer over elkaar leg als ik aan mijn bureau zit (een miljoen keer per dag mijn voet netjes terug op de grond zetten... Het blijkt een hardnekkige gewoonte te zijn!) en daardoor was de pijn al sterk verminderd. De kine gaf hetzelfde advies: knieën niet meer dichtdoen, benen altijd uit elkaar houden. Stop being a lady. Als u mij dus onelegant over straat ziet lopen: ik kan er ook niets aan doen, het is op doktersbevel!

Krak

2011-03-09T23:35:00.001+01:00

En toen tilde ik Jolien uit de koets (buggy voor wie hierbij spontaan aan paarden denkt) en toen deed er vanbinnen iets 'krak' en nu schuifel ik weer als een krom oud vrouwtje door het huis. Vroeger had ik meteen aan mijn bekken gedacht, maar sinds die vervloekte hernia is er een bijzonder angstwekkende andere mogelijkheid. Morgen dus maar naar de huisarts. Ik wil het liefst meteen om eem scan vragen om zekerheid te hebben, maar ik heb mij zopas bedacht dat dat gezien mijn gezegende toestand niet eens mogelijk zal zijn! Dan wordt het maar de osteopaat zeker? Wordt alleszins vervolgd...

Published with Blogger-droid v1.6.7

Ik heb haar maar terug in de juiste richting gelegd...

2011-02-18T12:11:00.002+01:00

Kleine kwalen

2011-02-16T14:47:00.005+01:00

Voor de tweede keer zwanger zijn, dat is ook een weerzien met een aantal soms zeer vervelende fenomenen.

Zo ben ik verschrikkelijk opgelucht dat ik eindelijk verlost lijk te zijn van de vreetbui die mij tweeënhalve week lang onophoudelijk achtervolgd heeft. Permanente, onstilbare honger - zot werd ik ervan! Pas van tafel komen, meteen iets snoepen als dessert en nog geen uur later alweer een echt hongergevoel hebben. Stiekem snoepen (gelukkig liggen de koekjes, chocolade en snoep in de living, waar Mario zit te werken, dus
veel kans om ongemerkt te snoepen heb ik niet). U constant lopen afvragen of er echt geen gezonder alternatief is voor de chocolade waar je zo naar snakt, een handvol rozijnen eten en merken dat ge daar mottig van wordt, en dan chocolade eten en merken dat dat u wel deugd doet. De 2,5 extra kilo's van die periode hebben zich gelukkig weer genormaliseerd tot 1 extra kilo en het zal u in het algemeen wel niet verbazen dat ik héél erg blij ben dat dit weer (even?) voorbij is!

De harde buiken zijn ook weer van de partij, maar het is nog minder erg dan bij Jolien in deze periode en ze doen geen pijn, dus daar heb ik het helemaal niet moeilijk mee. Ze zijn gewoon een teken dat je even wat gas terug moet nemen, dus dan laat ik mijn natte was wel nog even in de wasmachine zitten en plof ik wel een paar minuten in de zetel neer.

Minder happig ben ik op het weerzien met mijn steunkousen. Maar de voortekenen waren al een tijdje zichtbaar op mijn onderbenen en ze dienen een nobel doel (wie wil er nu spataders?!), dus ik leg mij zonder veel protest maar wel met lichte tegenzin bij mijn lot neer.

En tot slot is er nog een nieuwe kwaal, die mij sinds het bezoek aan de gynaecoloog vanmorgen toch lichtjes verontrust. Ik heb al een tijdje af en toe pijn aan de onderkant van mijn bekken. Vermoedelijk het begin van bekkeninstabiliteit. Mijn verhaal was blijkbaar nog niet echt verontrustend, want de gynaecoloog heeft mij naar huis gestuurd met de woorden "wacht nog af of het erger wordt en anders moet je maar eens bellen en een voorschrift voor de kinesist komen ophalen". Tot zover ging het goed. Maar daarna liet hij zich ontvallen dat ze vrouwen met bekkeninstabiliteit in zijlig laten bevallen. Ik wist niet eens dat dat effectief gedaan wordt. Toen mijn zus zwanger was van haar eerste kindje heb ik kort voor haar bevalling gedroomd dat ik in een kamer binnenkwam waar zij lag te bevallen - in zijlig. Ik dacht altijd dat dat maar een verzinsel van mijn brein was, tot ik zelf zwanger was en las dat dat ook kan. Maar omdat die droom geen goede afloop kende (heb ik mijn zus nooit verteld!), ben ik dus niet gerust op een bevalling in zijlig. En sowieso word ik nogal rebels bij alles wat neigt naar verplichte bevalhoudingen. Toen hij mijn onrust opmerkte, heeft de gynaecoloog het gesprek snel beëindigd met de boodschap: "ge moet u daar nu nog geen zorgen in maken. Wacht eerst af hoe het loopt en voorlopig is er nog helemaal geen sprake van zijlig of niet".

Vandaar per uitzondering eens een oproepje: wie heeft er ervaring met bekkeninstabiliteit? In welke mate? Ben je er voor je bevalling nog van afgeraakt? En heeft iemand ervaringen met bevallen in zijlig?

Controle bij de gynaecoloog

2011-02-16T14:20:00.004+01:00

Onze vierwekelijkse uitstap naar de gynaecoloog zit er weer op. Conclusies:

- Het blijft nog altijd een meisje. Na drie keer op een rij zal ik wel langzaam zeker mogen zijn zeker? Ik ga het hem alleszins niet meer expliciet vragen...
- Ze weegt iets van 600 gram en meet ongeveer 31 centimeter.
- Er zijn er die al overleven als ze nu geboren worden, maar ze kan toch maar beter nog een hele tijd blijven zitten. Ben ik het roerend mee eens!
- De schade van mijn aanhoudende vreetbui (hierover later meer) beperkt zich tot 1 extra kilo.

Buikfoto 22 weken

2011-02-12T17:55:00.004+01:00

Een beetje met vertraging, want sinds vorige donderdag is de 22e week verstreken. Maar omdat ik vorige keer zo weinig buikfoto's heb gepubliceerd wist ik nog wel heel goed dat ik toen eentje met een 22-wekenbuik op deze blog geplaatst heb. En voor de lol heb ik er nu voor gezorgd dat we op hetzelfde ogenblik een foto maakten met dezelfde kleren en ongeveer dezelfde houding. Dus: links Jolien, rechts dochter 2. Zoek de 7 verschillen!

Tsjoeke tsjoeke hap hap!

2011-02-09T10:50:00.002+01:00

En zo heeft ze die zaterdagochtend uitzonderlijk veel ontbeten!

Samen pizza maken

2011-02-09T10:30:00.003+01:00

Sinds Jolien op school op woensdag geregeld soep maakt, heb ik er een getraind keukenhulpje bij. Ze komt veel vaker in mijn potten neuzen, vraagt om te mogen kijken terwijl ik kook en staat erop dat zij de tomatenpassata en kruiden in de pan mag doen als ik bolognaisesaus maak. En daarom besloten we een tijdje terug om eens pizza met haar te maken. Op zich eet ze niet graag pizza (komt dat tegen!), maar de ingrediënten die erop mochten waren helemaal op haar maat gekozen. Ik heb dus een grote hulp gehad, maar het ingrediëntenverlies tijdens het maken van de pizza moet je er natuurlijk wel bijnemen...

Heidi

2011-02-02T16:22:00.003+01:00

De dvd'tjes voor het slapengaan hebben hier afgedaan. Onze grote meid heeft KZoom op de echte tv ontdekt, en zodoende moeten de konijnen, kabouters en clowns plaats ruimen voor de troetelbeertjes en met stip op één: Heidi!

Nu was ik gisteren tegen Mario aan het vertellen wat ik de vorige nacht gedroomd had (het is weer de moeite, de laatste dagen!). En een van die dingen was dat het wel over Jolien ging, maar dat ze Heidi heette. Waarop ik zag dat Jolien middenin haar spel bevroor, zich naar mij omdraaide en zich op mijn buik stortte met de woorden "Heidi! Mijn zusje is Heidi!"

Ik heb haar dat toch maar uit haar kop geklapt. Met mijn excuses aan alle meelezende Heidi's: het wordt geen naamgenootje. En aan al wie Jolien de komende vier maanden (jaja, precies vijf maanden vandaag) tegenkomt: je moet dus geen belang hechten aan haar overtuigingen op het vlak van naam-voor-de-baby. Hij staat wel al zo goed als zeker vast, maar Jolien krijgt hem ook pas bij de geboorte te horen! Als zelfs het keukenpersoneel op school na twee dagen al wist dat ik zwanger was, weet je dat zulke geheimen bij haar niet veilig zijn!

Voedselinspectie

2011-02-01T15:25:00.003+01:00

Ik deel dus mijn bureau met Jolien haar slaapkamer. Of Jolien deelt haar slaapkamer met mijn bureau, zo je wil. En in mijn bureau staat een open vuilbakje. Met als gevolg dat ik geregeld de voedselinspectie over de vloer krijg als ik Jolien naar bed breng. Dan bestudeert ze de inhoud van mijn vuilbakje en als ze dan een blinkend of knisperend papiertje ziet liggen, vist ze dat eruit en krijg ik te horen "ik wil zo ook één. Ik wil ook een grote koek!"

Ik heb dus twee mogelijkheden: een gesloten vuilbakje kopen of stoppen met snoepen. Drie keer raden wat dat wordt...!

Philips Wake Up Light HF3485: mijn eindoordeel

2011-01-27T12:34:00.003+01:00

En wat is nu mijn oordeel over de Philips Wake Up Light HF3485? Zijn effect was minder dan ik hoopte, maar we kopen hem wel over in plaats van hem zomaar terug te sturen, dus dat zegt toch ook wel iets.
Ik zal beginnen bij het begin: hem uitpakken was een plezier, want het is een wreed schoon ding. Maar de handleiding doorploeteren was wel even een opgave, terwijl het uiteindelijke gebruik heel goed meevalt. Er staan gewoon veel functies, toeters en bellen op en die moeten natuurlijk allemaal toegelicht worden in de lijvige handleiding. In de praktijk moet je gewoon de functie van een tweetal belangrijke knoppen doorgronden en dan ben je al snel vertrokken.

En dan speciaal op massaal verzoek: ik heb er enorm op liggen letten, heb mijn oren geweldig gespitst en hij zoemt níet! Er zit wel ruis onder de vogelgeluidjes, maar tegen dat die hun keel openzetten behoor je in principe al grotendeels gewekt te zijn.

De eerste dag was ik veel te snel wakker omdat de lichtsterkte te fel ingesteld stond. Ik lag toen als gek tegen die lamp te kloppen om hem op snooze te zetten (het hele lampoppervlak is gevoelig voor aanrakingen, zodat je de wekker op snooze kan zetten met een eenvoudig tikje tegen de lamp - al duw ik altijd tegen de bovenrand omdat de lamp daarmee duidelijk sneller reageert), maar dat bleek geen effect te hebben op de lichtsterkte, enkel op het geluid (muziek, fluitende vogeltjes, bosgeluiden, meditatiemuziek,...) dat toen nog niet eens aangesprongen was - ik dacht dat het licht ook weer zou dimmen als je de wekker op snooze zet. Twee dagen later was alles al wat beter afgestemd en werd ik bij een zacht ochtendlicht wakker met fluitende vogeltjes. En met mijn vertrouwde gsm-wekker, want die heb ik toch nog nodig om echt goed wakkergeschud te worden. Als ik in het weekend in het donker wakker werd omdat we Jolien als menselijke wekker gebruikten en dus op haar langslapende vermogen rekenden, vond ik het niet zo leuk dat ik in een pikdonkere kamer mijn ogen moest openwrikken.

Conclusie: wij willen de wekker houden omdat hij een bijzonder aangename aanvulling vormt op onze vertrouwde gsm-als-wekker. Ik wil niet wakker worden door het licht, maar mijn hersenen worden wel makkelijker wakker als er al een zacht licht brandt wanneer de wekker gaat. De vogeltjes hoefden voor mij niet zo, maar Mario vindt die heel aangenaam. En zo worden wij voortaan toch op een meer natuurlijke en minder bruuske manier wakker dankzij onze lichtwekker, zij het niet op de manier die ik op basis van de reclames en promopraat verwachtte.

Kindje kijken

2011-01-19T19:24:00.002+01:00

Morgen halfweg, dus vandaag stond de 20-wekencontrole bij de gynaecoloog op het programma. Niets dan goed nieuws:
- Het is nog altijd een meisje (toch maar eens gevraagd voor de zekerheid)
- Ze is al 23 cm groot
- Ze heeft geen hazenlip
- Uit mijn vorige bloedonderzoek blijkt dat de kans op mongolisme erg laag is: ik zit ver onder het risiconiveau dat bij mijn leeftijd hoort
- En ik klok af op 3 extra kilootjes.

Pauzeknop

2011-01-17T16:53:00.004+01:00

Druk maar even op de pauzeknop. Dit is namelijk een heerlijk stadium in mijn zwangerschap: beetje bol maar nog niet te dik. Wég kwaaltjes en nog geen last van het gewicht. Geregeld gewoel en getrappel vanbinnen. En ik ben er zelfs al in geslaagd om Mario zijn eerste stampjes te laten voelen! Ik voel mij echt fantastisch. Zo mag het van mij nog heel lang blijven duren!

En het is een...

2010-12-23T11:39:00.010+01:00

Gisteren stond er weer een bezoekje aan de gynaecoloog in de agenda. Twee weken geleden was Jolien met haar volle gewicht op één been in mijn onderbuik beland en hoewel mijn verstand mij wel vertelde dat ik het allang had geweten als er iets mis was gegaan, was de extra geruststelling toch welkom.

Alles loopt prima. Ik ben afhankelijk van het moment van de dag nog maar 1 of 2 kilo bijgekomen (waar die buik vandaan komt is mij een raadsel). We hebben ruim de tijd genomen om naar de hele binnenkant van ons kleintje te kijken. Hersenen zijn aanwezig, netjes onderverdeeld in twee helften. Ruggengraat, maag en andere ingewanden (maar voor mij zijn die weke delen ondefinieerbare donkergrijze vlekken - botstructuren herken ik moeiteloos), handen, voeten, benen, gezichtje. Heerlijk om te zien.

Ik ben nu 16 weken ver en voel zelfs al twee weken beweging. Bij Jolien voelde ik dat ook al heel vroeg, al was het toen een heel ander gevoel. Bij haar waren het eerder vlinderkusjes. Nu is het een stomp gewroet, helemaal onderin mijn buik. En natuurlijk voel ik het nog maar heel sporadisch, maar het doet mijn hart helemaal zwellen als ik die eerste tekenen van leven ervaar!

Ik ben compleet vergeten te vragen naar de lengte en het gewicht omdat dan bleek dat de gynaecoloog het geslacht al kon zien. Bij Jolien was dat die eerste keer niet gelukt, dus het was wel een beetje een verrassing. We hadden allebei een uitgesproken voorkeur voor een meisje, dus we wilden niet in spanning gelaten worden. Het verdict luidde streepje, streepje streepje. En van bij Jolien herinner ik mij dat dat gynaecologentaal is voor nog een meisje! Je hebt geen idee hoe blij ik daarmee ben. Ik heb altijd van twee meisjes gedroomd. En nu komt die wens uit. Heerlijk!

Een hele opsteker voor ons, want zoals je wel al weet, vinden wij de keuze voor een tweede kind niet vanzelfsprekend. Het eerste babyjaar van Jolien was een hele beproeving. Jolien veranderde twee dagen na onze thuiskomst uit het ziekenhuis in een echte huilbaby die zware verborgen reflux bleek te hebben. Daarnaast zijn we er ook achter gekomen dat het eigen ritme dat baby'tjes nu eenmaal hebben bij Mario heel veel stress opwekte. Met vallen en opstaan leren we daarmee omgaan en naarmate Jolien groter wordt, nemen ook de stresspieken weer af. Maar met een tweede baby in huis zal de stress onvermijdelijk weer toenemen en daarmee omgaan vreet bij momenten echt energie.

En toch hebben we voor een tweede kind gekozen. In de eerste plaats voor Jolien: ik geloof in familiebanden en de onbetaalbare steun die je bij een zus of broer kan vinden (al kan het ook niet klikken tussen je kinderen, dat weet ik ook wel). Ik ben er ook van overtuigd dat je heel wat waardevolle waarden meekrijgt als je opgroeit in het gezelschap van een broer of zus. In de tweede plaats voor mij, omdat ik het allemaal toch echt nog eens wilde meemaken: zwanger zijn natuurlijk -dat vond en vind ik heerlijk-, maar ook de verschillende fases en de ontdekkingen die je kindje allemaal doet. Anderzijds hebben we een aantal lastige opvoedingshobbels (leren doorslapen, zelfstandig leren eten, zindelijk worden,...) met Jolien zo makkelijk genomen dat ik er tegen opkijk om die hobbels nog eens, maar dan misschien met veel meer moeite, te moeten nemen. Maar als je ervoor staat, moet je erdoor en ik weet dat ik mij daar wel allemaal doorvecht. Dus we waren wel overtuigd van een tweede kind, maar omdat je niet weet wat je mag verwachten beslopen de twijfels ons soms toch. We lachen er nu altijd mee dat ik nu negen maanden de hemel op aarde beleef en dat dan de hel losbreekt: een huilbaby met zware reflux, Jolien onmetelijk jaloers en Mario onnozel van de stress! :-)

Het duurde dus even voor we er weer aan wilden beginnen. En toen het zover was, liep ik een hernia op. Van september tot mei kreeg ik daardoor expliciet medisch verbod om zwanger te worden. En toen... Net toen ik groen licht kreeg van de fysioloog, toen bleek ik onverwacht en puur toevallig zwanger te zijn! Een echt ongelukje, maar we waren er zo blij mee! Maar er waren van in het begin wat vreemde factoren: het zwangerschapshormoon stond heel laag (misschien door de uitzonderlijk late eisprong waardoor ik mij misrekende en dus zwanger geraakte?) en ik had mogelijk te kampen met een een CMV-besmetting, waardoor je kind doofheid riskeert. Geen zorgeloos begin, dus. Uiteindelijk bleek alles in orde en ben ik nog een maandje zorgeloos en kwaalvrij zwanger geweest. Maar net toen de eerste consultatie bij de gynaecoloog gepland stond had ik 's morgens bloedverlies. Ik wist meteen dat het niet goed was en dat werd door de gyn bevestigd: geen leven te bespeuren, ik had na 9 weken een miskraam gekregen. Een grote teleurstelling, maar we zijn daar allebei vrij nuchter in en hebben het snel achter ons kunnen laten. Enerzijds wilden we nu wel heel snel werk maken van dat tweede kindje, anderzijds doorliepen we opnieuw dezelfde twijfels en vragen. Maar toen ik opnieuw zwanger bleek, waren we allebei in de wolken. Het zal wel zwaar worden om weer een baby in huis te hebben, maar we zijn allebei echt doodblij met deze zwangerschap. En nu het een meisje blijkt te zijn, kunnen we al helemaal ons geluk niet op! Een zusje. Een vrouwennest. Laat maar komen!

Secret Santa - finale!

2010-12-23T11:12:00.007+01:00

Mijn Secret Santa pakje is toegekomen! Een grote doos met heerlijke en prachtige cadeautjes voor iedereen. Endimi verwende mij met een mooie glazen bokaal (handig! mooi!) vol koekjes en snoepjes, Jolien kreeg een prachtig gehaakt blauw tasje (dat meteen werd volgestopt met de speelgoedschminkspulletjes die ze dit weekend met het eendjes vissen verdiend had en waar ze ons nu allemaal constant mee loopt te schminken), Mini Twee wordt verwend met een gehaakt tuttenkoordje (handig, ik was die van Jolien allemaal kwijtgespeeld, dus dat kan ik zeker gebruiken) en voor Mario werden er nog Ferrero Rochers in de doos gestrooid (maar ik ga daar ook lekker van meesnoepen, mjam!). Met natuurlijk een prachtig kaartje bij waar Jolien helemaal gek van is. Het heeft de vorm van een kerstbal en er staat Winnie The Pooh op. Ik heb hem echt in de kerstboom moeten hangen en ze heeft er vanmorgen zélf een foto van gemaakt. Endimi, heel erg bedankt voor dit prachtige cadeau! Lekkere verwennerijtjes en prachtige spulletjes waar duidelijk met veel zorg en liefde aan gewerkt is. Je hebt ons echt verwend! En met zo'n inhoud was extra verpakking helemaal niet nodig hoor!

Ik ben er op mijn beurt ook eindelijk toe gekomen om mijn pakje op de bus te doen. Ik heb geprobeerd om mijn uitverkorene in de watten te leggen met eet- en drinkbare verwennerijtjes. Ze is een theedrinker en chocoladeliefhebber, dus koos ik voor een zakje kerstthee, kerstkransen in chocolade, een reep melkchocolade met garam masala en een zakje zelfgebakken koekjes. Uit voorzorg plaats ik nog geen link naar haar blog, maar als ze meeleest zal ze wel weten dat ze zowat de enige van de deelnemers moet zijn die nog niets ontvangen heeft en dat dit dus voor haar bestemd is. Sorry voor de vertraging, ik hoop dat dat het plezier niet bederft! En dat het je zal smaken, natuurlijk!

Mijn Secret Santa laat van zich horen!

2010-12-16T14:25:00.002+01:00

Of mijn Secret Santa haar pakje naar een Kialapunt mocht verzenden omdat dat goedkoper uitkwam, mailde initiatiefneemster Tess mij. Natuurlijk dat. Een kleine wandeling heb ik er met plezier voor over, maar ik heb toch meteen even vermeld welk punt het dichtst bij ons huis ligt...

En zodoende kreeg ik zonet een mailtje binnen van Kiala dat iemand wiens naam ik hier om privacyredenen niet bekend zal maken, maar die mij al Googelend ook niets wijzer heeft gemaakt, de nobele intentie heeft om binnenkort een pakje naar mij te sturen. Ik kan al niet meer wachten!!

Hoog tijd dat ik ook eens werk maak van mijn pakje. Maar omdat ik er iets zelfgemaakt eetbaars aan toe wil voegen zal het wel pas begin volgende week op de post gaan, zodat het niet een weekend lang slecht staat te worden in een of ander postsorteercentrum. Mijn uitverkorene zal dus een tikkeltje langer geduld moeten uitoefenen!

Philips Wake Up Light: Joepie! Ik mag er zo eentje gratis testen!!

2010-12-13T16:42:00.007+01:00

Ik ben weer geselecteerd voor een nieuwe campagne van The Insiders. Deze keer mag ik een product testen waar ik al heel lang nieuwsgierig naar was, maar nooit durfde kopen omdat het toch wel wat geld kost en ik niet helemaal vertrouwde of het zijn beloftes wel zou kunnen waarmaken: de Philips Wake Up Light HF3485.

Ik weet niet hoe u graag wakker wordt, maar tussen Mario en mij verschilt dat. Ik was gewend om mijn wekker te zetten en 5 minuten nadien al op te staan. Mario zou zijn wekker liever een half uur of langer op voorhand zetten om dan nog een aantal keer op snooze te kunnen drukken. Maar ik heb het gevoel dat dat allemaal verloren slaap is, want bij de eerste tuut word ik wakker en het dommelen dat je nadien nog doet is volgens mij toch niet te vergelijken met de kwalitatieve slaap die je krijgt als je tot het einde doorslaapt. We hebben een compromis gevonden: twee keer op snooze en dan kruip ik er als eerste uit. Bovendien is Mario echt geen ochtendmens en heeft hij dus ook na het opstaan nog flink wat tijd nodig om wakker te worden.

En om al die redenen vraag ik mij dus al een hele tijd af of zo'n lichtwekker niet ideaal zou zijn voor ons (en voor Mario zijn ochtendhumeur). En nu, dankzij The Insiders, ga ik daar eindelijk achter kunnen komen. Ik ben alvast heel benieuwd!

Heeft iemand van jullie zo'n lichtwekker? En wat zijn jullie ervaringen daarmee?

Voor wie er nog geen heeft, heb ik trouwens nog een mooi aanbod. Geef mij een seintje en ik kan je een bon bezorgen voor deze Philips Wake Up Light HF3485 voor € 89,00 in plaats van € 129,00! Toch een mooie besparing van 40 euro, bijna een derde van de prijs!!

Misselijkheid - vervolg

2010-12-13T11:55:00.005+01:00

Dan typ je overmoedig dat je niet meer misselijk bent, ja, dan slaat die misselijkheid nog geen half uur later natuurlijk keihard toe. Het is een of andere vreemde natuurwet: wie over iets stoeft, kan rekenen op een zware terugval. Maar het heeft mij wel doen beseffen dat ik daar nog wat meer dingen over wilde vertellen, voor mezelf om het niet te vergeten, en misschien om anderen een beetje te kunnen helpen.

Ik werd namelijk makkelijker misselijk als ik een hele namiddag op mijn stoel had gezeten. Als ik mij dan licht misselijk voelde en opstond, dan ging er echt plots een golf van intense misselijkheid door mij heen, voelde ik acuut maaginhoud in mijn slokdarm branden en herkende ik de veranderde smaak van mijn speeksel die meestal de voorbode van overgeven is. En het vreemde is, dat ik daarbij altijd het gevoel had dat er gewoon wat lucht in mijn maag vastzat. Een boertje, zeg maar. Maar wel eentje dat je niet naar omhoog kan dwingen. Enkel rondlopen en daarbij een beetje van links naar rechts buigen hielp. Of in de laatste weken hielp cola drinken ook (maar voordien vreemd genoeg niet).

En wat ik ook vreemd of opvallend vind, is dat ik het zo lastig heb met drinken. Water en thee vallen als een baksteen op mijn maag. Het lijkt wel of er iets van zoetigheid in moet zitten, of er meer te verteren aan moet zijn. Van een slok water kon ik echt een voormiddag mottig zijn. Een warme chocomelk leverde dan weer geen enkel probleem op. Appelsap maakte mij acuut misselijk, terwijl appelsiensap echt deugd kon doen. Aquarius was ook een topper, net als cola natuurlijk. En dat terwijl ik overdag normaal gezien enkel water drink...

Kleine rotbeestjes

2010-12-13T09:27:00.002+01:00

Jolien gaat nog maar een goeie maand naar school en we hebben al prijs: luizen. Vrijdagavond had ik haar zien krabben en heb ik haar haar doorzocht, maar niets gevonden. Zaterdag is het mij niet opgevallen dat ze jeuk had, maar zondag was ze op een moment zo belachelijk hard in haar haar aan het krabben dat ik haar toch nog maar eens bij mij gesommeerd heb. En jawel: witte eitjes en met wat extra zoekwerk had ik kort nadien ook een echt beest te pakken. Bah. En op slag krijgt iedereen natuurlijk acute jeuk!

Naar de apotheek van wacht en 's avonds gebrul doorstaan toen ik die shampoo uit haar haar moest spoelen en nadien nog eens gebrul toen de gewone shampoo en de conditioner er ook nog eens uit moesten (iemand tips voor kindjes die elke keer de buurt bijeenbrullen als je hun haar probeert uit te spoelen?). Grondige kambeurt met de luizenkam om alle eitjes en luizen uit haar haar te krijgen. En volgende week de hele procedure herhalen om die rotbeesten voorgoed te verdelgen.

Omdat noch mijn ouders noch Mario de luizen in Jolien haar haar terugvond en ik toch zeker wilde zijn, heb ik die luizenkam ook maar eens door mijn eigen haar gehaald en jawel, ik had het ook vlaggen! Mario blijft er (voorlopig?) van gespaard. Mezelf dus aan dezelfde procedure onderworpen, zonder het gebrul bij het uitspoelen van mijn haar. En nadien nog als een gek vanalles beginnen wassen op een lekker warme 60°: Jolien haar jas, muts, handschoenen, sjaal, peppa, tutdoekje, kussensloop, lakens en de handdoeken van het bad. En mijn sjaal, muts, kussensloop, de hoezen van de kussens uit de zetel waar ik op had gelegen en alles wat ook maar in de buurt van mijn of haar haar was gekomen. Ik voelde mij even Superhuisvrouw. Of zeg maar SuperLuisvrouw.

Kabouter Luis is gewoon naar school en ik heb de juf ingelicht. Ze gaat de andere kinderen ook eens onderzoeken. Of uitpluizen, zo je wil.

En? Last van kwaaltjes?

2010-11-30T14:45:00.008+01:00

Jazeker, dank u. Bij Jolien had ik bijna geen last van de klassieke zwangerschapskwaaltjes. Ik werd enkel misselijk als ik in de auto zat en mijn maag wat leeg werd. Zo heb ik ook maar 1 keer moeten overgeven (op de parking van een Colruyt in het Brusselse - de dag nadien ben ik zwangerschapskledij gaan kopen) en sindsdien had ik altijd koekjes op zak wanneer ik met de auto op stap ging. Ik had toen wel van in het begin last van mijn bekken, maar met af en toe een bezoekje aan de osteopaat en de nodige rust op tijd en stond heb ik daar al bij al niet zo heel veel last van gehad.

Maar clichés dienen om bevestigd te worden en zo blijkt dus weer dat elke zwangerschap anders is. Een bloemlezing:

- Moe. Nu is het al veel gebeterd, maar na een volle zaterdag of een drukke zondag kan ik nog altijd op een knorrende en brommende wederhelft rekenen als ik rond 19u15 al zit te knikkebollen bij Joliens Hopla-,-Plop-of-weet-ik-veel-wat-nog-allemaal-filmpjes en tijdens de Pappenheimers moet toegeven dat we Witse best opnemen en de dag nadien bekijken, want dat ik de ontknoping anders toch maar zou missen.

- Verstrooid. Ook dat betert, maar ik kan na een "mama, beetje melk" naar de keuken vertrekken en mij daar vijf stappen verder vertwijfeld staan afvragen wat ik er ook weer zou gaan doen. En toen ik twee weken geleden besliste om toch maar geen ajuin in mijn eten te verwerken (maaglast - zie later), stond ik even later klaar om mijn aardappelmesje in de groentenbak van de frigo te leggen en bleek dat de ajuin al in de bestekbak lag te blinken. Of ik gooi geknipte nagels met nagelknipper en al in de vuilbak. Van die momenten dat je moe word van jezelf.

- Misselijk. Namiddagmisselijkheid, om precies te zijn. Opstaan was geen probleem. Tussen 10 en 11 moest ik gewoon zeker iets eten, want anders was ik zwaar misselijk tegen etenstijd rond 12u, 12u30. En dan bleef mijn middageten al makkelijk eens op mijn maag liggen, waardoor ik in de namiddag zwaar misselijk werd, met een hoogtepunt rond 17 uur (de ene keer nog weg te slikken, maar een paar keer toch echt niet meer). Bij het avondeten zat ik daardoor vaak een beetje mottig aan tafel en ik ben ook nog geregeld met het gevoel van een tennisbal in mijn maag in bed gekropen. En elke keer dat ik dacht "hé, het is precies aan het beteren", dan sloeg het weer keihard toe. Ik moet er geen tekeningetje bij maken. Wel een heel raar gegeven dat je net moet éten als je je zo misselijk begint te voelen. Je moet bewust ingaan tegen elke natuurlijke reflex en ook je verstand even uitschakelen, maar eten helpt dus wel degelijk. Voor wie er ook last van heeft: het schijnt wel eens te willen beteren na 13 weken. Ik kan dat nu (gelukkig!) ook beamen.

- Geuren. Ik ben deze keer wel beduidend gevoeliger geworden voor geuren. Kakjes van Jolien zijn echt niet te harden, en al zeker niet als ze uitzonderlijk eens op haar potje gaat in plaats van op de wc. Tijdens het koken heb ik er gelukkig geen last van, maar als ik na het eten de afwas gewoon op het aanrecht laat staan en dan opnieuw de keuken binnenkom, dan krijg ik het vaak heel lastig.

- Gewicht. Misschien het voordeel van al dat misselijk zijn tijdens het avondeten? Ik ben nog niet bijgekomen. Het grappige is wel dat ik al een duidelijk buikje heb. En nu herinner ik mij weer dat ik dit bij Jolien ook een grappige fase vond: ik heb een buikje dat ik nog wel eens kan hebben als ik een kilo of twee meer weeg dan gewoonlijk, alleen kan ik mijn buik nu niet meer intrekken, zoals ik dat anders wel kan. Volgende fase is die waarin mensen die mij zien in mijn plaats zullen hopen dat ik zwanger ben, want dat ik anders toch wel iets aan dat buikje zou mogen doen!

Soms moet een mens toegevingen doen...

2010-11-24T12:11:00.004+01:00

Ze was in haar slaapkleed geraakt, had wat op haar tandenborstel geknabbeld en was dan toch op het potje gegaan. Ik had haar boven gekregen, had een verhaaltje gelezen terwijl zij koppig liep te spelen en had haar uiteindelijk dan toch in haar bed gekregen. Dat ze geen zin had om te gaan slapen was wel duidelijk. Dus had ik haar uitgebreid ingestopt, geknuffeld en gekust.

- En ga nu maar lekker slapen, Jolien.
- Ik heb geen zin om te slapen, mama.
- Ach schatje, dat begrijp ik wel, maar morgen mag je weer naar school, dus als je gaat slapen, ga je weer lekker fris zijn en veel kunnen spelen.
- Maar ik wil niet slapen, mama.

Dat was duidelijk. Na een tijdje vroeg ik dan maar:
- En waar heb je dan wel zin in?
- Ik wil dodo doen.

Ik heb haar dan maar haar zin gegeven: "Doe maar dodo, dan." En het was in orde! (Kon erger...)

9 juni 2011

2010-11-23T14:39:00.005+01:00

Voor de niet-kenners: in de witte vlekken herken je links opgetrokken spillebeentjes, die via een dik buikje naar een mooi rond hoofdje lopen. Hij/Zij is momenteel 4,81 cm groot, was hevig aan het trappelen en wriemelen, heeft vingers en tenen en wordt verwacht rond 9 juni 2011.

Tellen jullie mee af?

De gênante momenten waar elke ouder wel eens door moet

2010-11-16T16:45:00.005+01:00

We zijn zondag gaan zwemmen. Op een moment zie ik Jolien intensief naar een man staren. Een zwarte man. Met de beelden van de intrede van de Sint en zijn Pieten in mijn achterhoofd en de gênante verhalen van andere jonge ouders in deze periode in mijn achterhoofd lach ik alvast verontschuldigend naar de man in kwestie en bereid ik mij voor op een uitleg als "ja, die meneer is zwart he. Sommige mensen zijn nu eenmaal zwart, andere wit, andere geel en zo zijn er eigenlijk heel veel verschillende kleuren mensen. Dat is normaal."

En dan zegt ze tegen mij: "Kijk mama. Die meneer heeft geen háár!"

En daar had ze gelijk in. Ik had er gewoon geen rekening mee gehouden dat dat haar zo zou verbazen...

De eerste schooldag

2010-11-09T14:43:00.002+01:00

Als je had gehoopt op een foto van een uitgeteld kindje, dan zal je hier van een kale reis thuiskomen. Jolien heeft het goed gedaan op school en dankzij haar namiddagdutje (zijn er tegenwoordig eigenlijk nog scholen waar de kleuters daar geen gelegenheid toe krijgen?) liep ze hier 's avonds nog te spelen en te stuiteren, tot ik haar tegen half acht haar bed in dwong (waarna ze als een blok in slaap viel en waardoor ik haar vanmorgen natuurlijk wakker moest maken, met de nodige tegenstribbelingen in de ochtendroutine tot gevolg).

Toen ik haar om 17 u ging halen (ja, ze blijft nog een uurtje in de opvang: omdat Mario in de living werkt verliezen we anders met twee te veel werktijd) kreeg ik van de verzorgsters in het dagverblijf meteen enthousiaste complimenten. Dat ze het goed gedaan had, dat het een flinke is, dat ze haar soep bijna helemaal op had gedronken, maar dat ze wel niet alles van haar boterhammen opgegeten had. Ze had de vleesworst van tussen haar brood gehaald en de korstjes van haar boterham met choco gewoon laten liggen. Ik vroeg waar ze was en ze bleek gewoon te zitten spelen bij de andere kinderen - ik had er helemaal overheen gekeken! Ze kwam meteen bij mij zitten en vertelde dat het leuk was en dat ze morgen terug wilde komen. We hebben wel wat strubbelingen gehad om terug naar huis te geraken. Ze wou haar jas niet aandoen, zaagde en weende om haar boterhammendoos te krijgen, want ze wilde de rest van haar boterhammen en babybelkaasje van 's middags nog verder opeten, in de GB moest haar jas uit en na de boodschappen heeft ze diezelfde GB weer helemaal bij elkaar gebruld omdat ze haar jas niet aan wilde doen. Maar toen we thuis waren klaarde ze dus weer op en heeft ze tijdens het koken flink bij mij zitten spelen - terwijl ik bereid was geweest om haar tv te laten kijken als ze te moe of lastig was.

Vanmorgen moest ik haar dus wakker maken en dat leidde tot gepruttel en gespartel om haar gevoed en aangekleed te krijgen, maar we waren wel op tijd de deur uit. In de klas vertelde haar juf ook nog eens dat ze het zo goed gedaan had, dat het een flinke is en dat ze niet verlegen is, want dat ze tijdens het kringgesprek vanalles heeft verteld bij de foto's van ons gedrietjes die ik in haar leefboek geplakt had.

Vandaag stond er dan in de namiddag een uitstap gepland naar een binnenspeeltuin. Van bij de eerste kennismaking had ik met de juf afgesproken dat we zouden afwachten hoe haar eerste dag was om te beslissen of ze daar al mee naartoe kon of niet. Juf Nathalie had gisteren laten weten dat ze het nog te vroeg vond. Jolien doet het wel prima in de klas, maar ze raakt nog wat snel haar kluts kwijt als het te druk wordt en die uitstap is ook zonder haar, maar onder begeleiding van de turnleerkrachten. Ik had er dus rekening mee gehouden dat ze deze namiddag thuis zou zijn. Toen ik vanmorgen aan Jolien uitlegde dat ze 's middags naar huis mocht komen werd ze kwaad: ze wilde in de school blijven slapen! In de klas bleek dan dat er nog kindjes niet zouden meegaan en dat er opvang voorzien werd, en dan hebben we maar beslist dat ze op school mag blijven. Zij blij dat ze op school mag slapen, wij dankbaar met de extra werktijd in deze korte vakantieweek. Zolang ze 's avonds nog mee naar huis wil vind ik dat allemaal prima!

Dag crèche, hallo school!

2010-11-08T14:24:00.007+01:00

Gisteren zijn we gaan slapen met een peutertje in huis, vanochtend stonden we op met een heuse kleuter die voor het eerst naar school mocht. En daar heeft ze zo lang naar uitgekeken!

Het afscheid van de crèche viel mij zwaarder dan de nieuwe start vanmorgen. Bengelhof was een warm nest waar ze uitstekend werk verrichten. Na een eerste start bij onthaalmoeder Kim (inmiddels naar Frankrijk uitgeweken en binnenkort voor het eerst zelf mama, proficiat Kim!) is ze in de crèche uitgegroeid van een negenmaanderke tot een heuse kleuter die danst en rondrent, min of meer kan tellen, flink de korstjes van haar boterhammen opeet en hele kinderliedjes uit haar hoofd kent. Dat verdiende natuurlijk een presentje! Om hun te bedanken voor hun geduld en liefde heb ik voor alle verzorgsters een cake gebakken en voor de kindjes uit Joliens groep waren er mini-cupcakes! Mét een kaarsje voor Jolien. Want toen ik vertelde dat ze cakejes mocht meenemen, begon ze altijd weer te vertellen dat ze dan jarig was en kaarsjes zou mogen uitblazen...

Vandaag is het dan haar langverwachte eerste schooldag. Ze zaagde al een tijdje om naar school te mogen. En dat ze dan een boekentas nodig had (aja, tuurlijk). Een blauwe (logisch. Alles moet blauw zijn voor haar. Daar kan dus wel voor gezorgd worden). Met een prinses erop (woeps. Probleem. - Het is er dan een blauwe rugzak met vogeltjes op geworden). Met boekjes en fotootjes heb ik de laatste weken nog proberen uit te leggen dat naar school gaan meer is dan op de speelplaats spelen en op uitstap gaan, zoals ze tot nu toe in aanraking is gekomen met schoolgaande kinderen. Maar daar maakte ze geen bezwaar tegen. Vanmorgen stond ze echt te popelen. Trots op haar boekentas en brooddoos. Fier dat ze haar jas al zelf kan aandoen. Doodcontent dat ze eindelijk genoeg gegroeid was om naar school te mogen.

Vanaf 8u20 mogen de kindjes in de klas binnen en mogen ouders nog even bij hun kind blijven als ze dat willen, om 9 uur moeten de ouders buiten en begint de dag echt met een rondegesprek op basis van de klasboeken van de kinderen waar ze in mogen tekenen of schrijven wat hen zoal bezighoudt. Mario was ook mee om ook de weg te leren kennen. Jolien trok meteen op verkenning. Die klas was voor haar één grote, nieuwe speeltuin: ze stond meteen met een schepje in de zandbak te morrelen, ging aan tafel zitten en vroeg naar haar boterhammendoos om haar boterhammen voor 's middags alvast op te eten, was in de wolken met de glijbaan die het niveauverschil overbrugt, had al bijna een cadeautje van een jarig klasgenootje opengeprutst en schoof onmiddellijk mee aan een tafel met kindjes die wilden kleuren, waar ze meteen ruzie maakte over in welk gaatje de roze stift precies moest staan. Ik denk dat ze amper beseft heeft dat we afscheid genomen hebben en weggingen. We moeten ons duidelijk niet veel zorgen om haar maken: die staat haar mannetje daar wel, tussen die andere 3-tot-5-jarigen! Benieuwd in welke staat we haar vanavond terugkrijgen (uitgeteld of nog helemaal aan het stuiteren?) en hoe lang ze het leuk gaat blijven vinden... Ik hoop nog minstens 16 jaar!

Turnpantoffelhulp gezocht!

2010-10-25T11:35:00.004+02:00

Over twee weken gaat Jolien dus voor het eerst naar school, maar ik moet nog turnpantoffeltjes maat 22 voor haar vinden. Bwa, dat lukt nog wel, dacht ik. Maar in de reguliere schoenwinkels begint het turnpantoffelassortiment pas bij maat 24. Iemand een idee waar ik terechtkan (in of nabij Gent/Aalst/Zellik - daar hebben we ook nog connecties)? Of kan iemand ze voor mij kopen en opsturen, ik betaal de kosten wel terug (wel iets laten weten he, of ik zit hier plots met 15 paar!). Met andere woorden: help! En bedankt!

Santa giveaway bij Himiko

2010-10-21T14:30:00.002+02:00

Himiko houdt haar eigen Secret Santa feestje. Gewoon een berichtje achterlaten en misschien krijg je wel iets moois in de plaats!

Concurrentie voor Svetlana Bolshakova!

2010-10-21T14:13:00.011+02:00

Het begon allemaal met het Europees goud van Kevin Borlée. 45 seconden, dat was geen superscherpe tijd. En dus werd Mario nieuwsgierig hoe lang hij op die 400 meter zou doen. Maar waar vind je een parcours van exact 400 meter?

Dus trokken we naar het stadspark bij de Osbroek in Aalst, want daar ligt een atletiekpiste die wel eens toegankelijk durft te zijn. En dat was ze, die zonnige zondagmiddag in september. Sportkleren aan, beetje opwarmen en dan knalde hij weg voor een langgerekte sprint. Zijn tijd gaf wat extra glans aan Kevins overwinning, maar hij was nog maar net aangekomen toen Jolien enthousiast van het bankje sprong en zei "Nu Lolien lopen!" Haar bekende "één, vier, vijf!" weerklonk en weg was ze. Op haar regenlaarzen, want de gewone schoenen waren een no-go die ochtend. Nu ja, ze loopt graag, dus dat was geen verrassing. Tot aan de bocht en dan zal ze wel omkeren. Maar ze hobbelde voort. Bocht in, achter de kogelstootkooi door en verder naar de overkant van het terrein. Ik weet niet hoe lang het geleden is dat u nog op een atletiekpiste gestaan hebt, maar toen ik daar aankwam was ik behoorlijk onder de indruk van hoe groot zo'n veld is. Ik had dan ook ergens een paniekaanvalletje verwacht. Verlies van oriëntatie door die bochten, willen omkijken naar mama en papa en ons dan niet meer vinden. Zoiets. Maar ze keek niet om. Ze hobbelde gewoon verder. Heel de lengte af en opnieuw de bocht in. Zonder aarzelen, zonder opgeven, met een ritmisch gezwiep van haar korte armpjes. En zo rende ze onverstoorbaar tot aan de streep. 3 minuten 17. En als je dan gehijg en gezucht verwacht, ben je mis. "Nu mama meelopen! Eén vier vijf, start!" En ze was weer weg. Met mij in haar kielzog. Hobbeldebobbel, nog een hele onverstoorbare toer erachteraan. In 3 minuten 23, deze keer.

En dan lonkte de zandbak van de verspringbaan. Na wat testen, mikken en meten haalde Mario een indrukwekkende 6,30 meter.

En dan was Jolien aan de beurt. (Let in de filmpjes trouwens altijd op de "1, 4, 5, start!")

Ik zal al maar op zoek gaan naar een atletiekclub in de buurt, er is concurrentie op komst voor Svetlana Bolshakova!

Kind & Gezin 10 - 2,5 jaar

2010-10-14T11:16:00.003+02:00

Zo, dat was ons laatste bezoekje aan Kind & Gezin. Ik ben de bezoekjes zelf ook ontgroeid. De vorige keren had ik altijd wel nog wat vragen die ik eens wilde voorleggen, maar deze keer voelde ik mij een vreemde eend in de bijt met zo'n groot kind tussen al die baby'tjes. 11,850 kg en 85,5 cm. Klein en iets minder fijn dan de vorige keren (we hebben wat haar gewicht betreft een sprong gemaakt van ergens tussen P3 en P10 naar duidelijk boven P10), maar voor de rest volledig in orde. Braaf alle blokjes in het doosje. Zinnen van een 6-tal woorden waar de dokter en de verpleegster bij zijn. Netjes alle plaatjes uit het boekje benoemen. Kortom: het kind is klaar om naar school te gaan. En dat vindt ze zelf ook, want elke keer dat het woord 'school' valt, blijft haar plaat daarop hangen. Hopelijk valt het evengoed mee als waar ze zich aan verwacht. Ik probeer haar alvast met foto's en boekjes duidelijk te maken dat naar school gaan meer is dan op de glijbaan gaan tijdens de speeltijd en met z'n allen op uitstap gaan, zoals ze schoolkindjes tot nu toe altijd gezien heeft... Maar 8 november lonkt!

Tess' Secret Santa 2010

2010-10-05T16:28:00.003+02:00

Misschien zag je het nieuws ergens in blogland al voorbijdrijven. En misschien kan ik een tweede inschrijvingsgolf op gang trekken. Alleszins: ik doe ook weer mee! Alle info vind je hier.

Leren typen

2010-10-04T17:38:00.007+02:00

"Mamaaaaa, nu ikke werken!" Want soms heeft die computer wel genoeg aandacht gekregen en eist ze dan maar haar portie op. En zo heeft ze sinds kort het plezier ontdekt van de ronddraaiende bureaustoel (*BOENK* helemaal naar links, *BOENK* helemaal naar rechts) en van de combinatie een leeg Worddocument met een supergroot lettertype + een toetsenbord waar zij de alleenheerschappij over heeft. Ik maak dan van de gelegenheid gebruik om haar te sensibiliseren voor het concept "letters" en laat haar de woorden typen die ze zelf mag kiezen. Mama en papa natuurlijk, en zo weet ze de 'a' toch al zelf te vinden. Het besef van het concept blijft wel nog uit, voor haar is het gewoon een leuk spelletje. Vooral dan als ik met veel animo voorlees wat ze allemaal typt. Tot aan de hoofdeltters toe...

Ze vond het zo leuk dat ze prompt telefonisch verslag wilde uitbrengen aan mijn moeder, haar meter. Maar hoe leg je als 2,5-jarige uit dat je een hele reeks a's in hoofdletters getypt hebt? Simpel: "meter, ikke doe A!"

Het valt wel onder de noemer 'dansen' zeker?

2010-09-22T16:34:00.006+02:00

Ik ga haar inschrijven voor So you think you can dance. Of voor het WK luchtdrummen. Of voor X-factor. Of voor het zothuis. Maar íemand moet toch iets zien in dit bevreemdende danstalent van Jolien?

Afscheid van pepe Louis

2010-09-09T11:42:00.003+02:00

Gisteren is Mario zijn grootvader overleden. Een zwaar afscheid, want wij zagen zijn grootouders elk weekend en hadden er dus een goed contact mee. Ik was ook totaal overdonderd door de snelle ontwikkelingen. Na wat fysieke beproevingen in het voorjaar had Pepe Louis al een tijdje zijn moed laten zakken. Zondag zijn we nog langsgeweest met chocolaatjes voor zijn verjaardag morgen (omdat we op reis vertrekken en hem komend weekend niet zouden zien). Hij zei toen wel dat hij al dagen niet gegeten had, gewoon geen goesting, maar hij opende wel onmiddellijk de zak truffels en heeft er meteen eentje van opgesnoept. Maar na een val belandde hij maandag in het ziekenhuis en kwam hij onmiddellijk op de palliatieve dienst terecht. Voor mij een grote schok, maar toen we dinsdag op bezoek gingen kreeg ik meer begrip voor die beslissing. Hij was sterk achteruit gegaan en leek in niets meer op de man die ik al die jaren gekend heb.

Het is een vreemde zaak. Je weet dat grootouders met hun 85 jaar al een mooie leeftijd bereikt hebben, maar sinds het overlijden van mijn grootmoeder weet ik hoe zwaar de klap toch altijd nog aankomt als puntje bij paaltje komt. Ik ben alleszins blij dat hij Jolien nog zo goed gekend heeft en houd warme herinneringen aan hem over. Pepe Louis, we missen je. Nu al. Het ga je goed!

Handwerkblog Himiko no sekkai

2010-09-06T10:56:00.003+02:00

Handwerksters aller landen, juicht ende jubelt: met himiko no sekkai is blogland verrijkt met een handwerkblog die zonder twijfel zal uitgroeien tot een referentie voor beginnende en door de wol geverfde haaksters, breisters en naaisters! Oud-collega Himiko groeide op als dochter van een naaister en een antiquair en de wereld van de averechte steken, sierstiksels en gehaakte stokjes kent werkelijk geen geheimen meer voor haar. Nu zwaait ze de poorten van haar kennis open en deelt ze op haar virtuele stekje alle mogelijke tips & tricks, werkstukken, patronen, verkoopadressen van benodigdheden en wat-weet-ik-nog-allemaal. Ben je zelf niet zo handig maar wil je wel een van haar prachtige spulletjes hebben? Dat kan ook. Kwaliteit staat centraal en ze is maar een mailtje van je verwijderd.