Reflux

Reflux. Ik wens het niemand toe. Het was nogal schrikken toen het rustige, etende en slapende bolletje dat we in het ziekenhuis hadden leren kennen in de tweede week plots een rood aangelopen, onophoudelijk schreeuwend hoopje woest getrappel werd. Als jonge, onervaren ouder weet je echt niet wat je dan overkomt. Je ziet dat je kindje pijn heeft en je weet niet wat er scheelt, wat je kan doen of bij wie je terechtkan. Er zijn ook zoveel kanalen die zeggen "bel ons gerust eens als je vragen of problemen hebt": de kraamafdeling van het ziekenhuis, de gynaecoloog, Kind & Gezin, de vroedvrouwendienst van de 10e maand, enz.

Ik heb uiteindelijk het centrale nummer van Kind & Gezin gebeld en omschreven wat er scheelde: na het eten begon ons kindje ontroostbaar te huilen. Ik liep haar (naar mijn gevoel, maar in werkelijkheid duurde het ook makkelijk drie kwartier of langer) urenlang te troosten en kon echt zien dat ze pijn had. Haar rechtop houden hielp wel een beetje, maar een echt afdoende oplossing vonden we maar niet. De vrouw aan de andere kant van de lijn kwam vrij snel met de suggestie dat dit reflux kon zijn en raadde mij aan om de kinderarts te consulteren.

Zo gezegd zo gedaan. Dokter Gerniers kon mij vrij snel ontvangen, onderzocht Jolien, luisterde naar mijn verhaal en besloot dat er 2 mogelijke pistes waren: een blaasontsteking of reflux. Voor die reflux schreef ze alvast Zantac voor, een behandeling die ze kon starten zonder absoluut zeker te zijn dat het reflux was en die toch enkele dagen of zelfs weken nodig heeft voor ze helemaal werkt. En voor die blaasontsteking moest ik een urinestaal binnenbrengen. Makkelijker gezegd dan gedaan bij zulke kleine meisjes, maar heel wat verknoeide zakjes later is het mij toch gelukt. En de piste van de blaasontsteking kon op basis daarvan al uitgesloten worden.

Dan ging het twee weken relatief goed, al waren de huilbuien nooit helemaal weg. Een goeie 3 weken geleden vond ik dat het weer slechter (véél slechter) werd. Dokter Gerniers was met vakantie, maar ik kon terecht bij haar vervangster, dokter Capiau. Die bevestigde dat het volgens haar effectief om reflux ging en vermoedde dat de dosis Zantac gewoon niet meer aangepast was aan het intussen natuurlijk flink toegenomen lichaamsgewicht van Jolien. Iets meer Zantac dus. En ook Gaviscon na elke maaltijd erbij.

Twee weken later had ik opnieuw een bezoek bij dokter Gerniers gepland. Oorspronkelijk gewoon een controleonderzoek, maar ik vond dat de last bij Jolien ondanks het extra medicijn en de grotere dosis Zantac niet spectaculair gedaald was. We liepen nog altijd bijna elke namiddag en avond ons van pijn huilende dochtertje te troosten.

Ik hield het ook niet enkel bij doktersbezoekjes. Ik ben inmiddels al 3 keer naar een osteopaat gegaan. Ik heb al wéken geleden mijn draagdoek weer opgediept. Ze geniet daar enorm van, komt er ook zeer goed in tot rust en het biedt mij de luxe van twee vrije handen hebben (want omdat ze zoveel last had, liep ik ofwel met Jolien in mijn armen, ofwel deed ik er een wandelingetje met de koets mee, ofwel droeg ik haar dus bij mij in de draagdoek - haar alleen in haar park of 'jupperke' zetten lukte maar zéér zelden). Maar je kan je kindje natuurlijk niet hele dagen in de draagdoek steken. Ik wil de oorzaak aanpakken, niet enkel de symptomen.

Ik heb zelfs al aan de kinderarts voorgesteld om te stoppen met borstvoeding en over te stappen op poedermelk, want die kan je indikken en dan stroomt de maaginhoud minder snel terug naar de slokdarm. Maar haar reactie was dat die overstap geen garantie biedt dat de reflux dan stopt en het zou dan jammer zijn om enkel daarvoor de borstvoeding stop te zetten. Die biedt immers op heel wat andere vlakken zeer waardevolle voordelen.

Wij hebben 1 groot voordeel: 's nachts heeft ze er geen last van. Zo kom ik dus wel aan voldoende slaap en heb ik de mentale kracht om haar eindeloos te lopen troosten (al zijn er natuurlijk altijd momenten dat je haar tegen of zelfs achter het behang wilt plakken, of dat je doodblij bent dat je haar eens aan iemand anders kan geven). Ik moet er wel eerlijk bij vertellen dat ik vaak tijdens de borstvoeding samen met haar op bed in slaap viel, dus ze sliep 's nachts meer naast mij in ons bed, dan in haar eigen bedje. Dat is dus ook niet ideaal en ik begon mij al zorgen te maken dat ik haar zo niet meer zou kunnen aanleren om alleen in slaap te vallen (maar inmiddels heb ik al gemerkt dat dat niet het geval is).

Vorige vrijdag ben ik uiteindelijk een hele dag met haar naar het ziekenhuis gegaan voor bijkomende onderzoeken. Urineonderzoek: alles positief. Bloedonderzoek: alles positief. Onderzoek van een staal van de stoelgang: alles positief. Echografie van haar buik: geen 'constructiefouten' opgemerkt, dus alles positief. En dan nog een onderzoek waarbij ze haar melk met een contrastvloeistof laten drinken en dan een uur onder een apparaat leggen dat om de 30 seconden een radiografie maakt, zodat ze kunnen volgen waar de melk precies naartoe vloeit. En daaruit is gebleken dat de melk (met maagzuur) wel degelijk terugvloeit naar de slokdarm. Conclusie: het is dus wel degelijk reflux en hij bezorgt haar nog altijd erg veel last.

We hebben als gevolg van dit onderzoek sinds gisteren nieuwe medicatie en dus nieuwe hoop. En waarschijnlijk eerder toevallig hebben we na een helse huilbui zondag plots ook al 3 dagen een rustig, normaal kind. En eerlijk gezegd: ik denk wel dat ik eraan kan wennen, aan een kindje dat meer slaapt en speelt dan weent.

Kind & Gezin 3 - 2 maanden

2 maanden is ze nu, dus mocht Jolien weer op controle bij Kind & Gezin. Een hoop inentingen, maar bovenal: 56 cm en 4,650 kg.

Ik ben terug!

Veel vroeger dan ik was gaan hopen toen ik er nog 2 kilo af moest krijgen, maar mij niet gelaten: ik ben terug op mijn gewicht van voor de zwangerschap! Dat ga ik vieren met een dikke ijscoupe! :-)

39°C

Ik had toch verwacht dat ze vannacht beter zou slapen. Een warme melk voor het slapengaan doet toch altijd deugd??

Kinderopvang

Ja, kinderopvang. Er is al een hele tijd veel om te doen. Het is inderdaad een groot probleem en toch weer niet.

Ik heb mij vrij snel via Tinkelbel aangemeld voor een plaatsje in een van de creches van de stad Gent. Eerst voor een plaatsje vanaf augustus, maar in maart kregen we bericht dat er voor ons geen plaats was. Ik heb meteen een nieuwe aanvraag ingediend, voor een plaats vanaf oktober. Vorige week heb ik ook daarvoor een 'njet' ontvangen. Dus opnieuw een aanvraag ingediend, deze keer vanaf januari. Dan gaan veel kindjes naar school en komen er meer plaatsen vrij - bedankt voor de tip, Lien - waardoor de kans stijgt dat Jolien dan in een crèche terecht kan. In mijn dossier worden ook mijn 2 vorige aanvragen vermeld, waardoor onze kansen weer wat stijgen. Los van Tinkelbel had ik nog een paar crèches gecontacteerd (ik heb wel een voorkeur voor een crèche), maar ook daar lijkt er nergens plaats te zijn voor januari 2009 en heb ik nog nergens bevestiging, ik sta dus op de wachtlijsten...

5 maanden later opvang dan we oorspronkelijk wilden. Klinkt problematisch. Een mens zou er inderdaad zijn goede moed bij verliezen. Maar ik heb vorige week ook nog eens de dienst voor opvanggezinnen van
Solidariteit voor het Gezin gebeld en gevraagd of ze wilden nagaan of er onthaalmoeders zijn die nog voor januari een vrije plaats zouden hebben. Ik heb 2 adressen in Oostakker gekregen, eentje die meteen plaats heeft (en 4/5 werkt, waar mijn voorkeur naar uitgaat) en eentje die vanaf september begint en die ook nog plaats heeft. Ik heb maandag dus al een afspraak bij die eerste dame, om te kijken of we het goed met elkaar kunnen vinden en als dat goed verloopt heb ik dus opvang voor Jolien vanaf augustus!

Nog even afwachten, maar ik geloof toch: wie zoekt, die vindt!

Jump!

Ik heb er weer een echte Bijbel bij, een boek dat ik al van in november heb liggen (verjaardagscadeautje van mijn zus), maar waar ik de inhoud nu van heb kunnen testen en waar ik op slag wild van ben: Oei ik groei.

Blijkbaar zijn er een aantal min of meer vaste tijdstippen waarop baby's een sprong maken in hun ontwikkeling. Ze kunnen plots meer, moeten daar zelf nog wat aan wennen en zijn daardoor even hun kluts kwijt. Je baby is dan (afhankelijk van kind tot kind) een of meerdere dagen hangerig, huilerig en heeft erg veel nood aan affectie. Eens ze wat gewend zijn aan hun nieuwe vermogens en vaardigheden, worden ze weer rustiger. Maar vreemd genoeg komen die sprongen dus op ongeveer vaste momenten voor. En dat staat allemaal in dat boek: wanneer komt er een sprong, wat leert je kindje bij en hoe kan je hem/haar door die moeilijke periode helpen. Groot voordeel: je weet wat er met je kindje scheelt en dat het vanzelf weer voorbij gaat. Gewoon lekker veel knuffelen en troosten!

Sprong 1 vindt dus plaats rond de 5e week. En jawel: Jolien werd zondag 5 weken en was vrijdagnacht en zaterdag volledig haar kluts kwijt. Veel willen aanliggen, erg huilerig, zeurderig, klutske kwijt, erg veel nood aan affectie... Ik heb er mijn boek bijgehaald en heb toch opmerkelijk veel symptomen die daarin beschreven staan bij haar herkend. En ook de verschillen tussen 'voor' en 'na' vond ik erg herkenbaar. Ik heb dus voor mezelf uitgemaakt: dit was een 'sprong' en ik vind dat een supergoed boek.

En hoe weet je nu wanneer je je aan een sprong moet verwachten? Je kan je via een website aanmelden voor de sprongenwekker. Dan krijg je een mailtje als je kindje de leeftijd nadert waarop het weer een sprong zal doormaken! Ze denken ook aan alles!

Kind & Gezin 2 - hoortest

Ziezo, die van Kind & Gezin is net de deur uit. Het staat nu ook wetenschappelijk vast: Jolien hoort goed. Dat ze hoorde wist ik natuurlijk allang, dat merk je wel als je met haar bezig bent. Maar nu weten we dus ook dat ze hoort zoals het moet.

En ook de weegschaal is weer opgediept: we zitten al aan 4,280 kg. Net boven het gemiddelde.

En ook de reflux lijkt mij allang bedwongen. We hebben weer een rustige, blije baby (die natuurlijk wel nog huilt, maar op deze manier is dat niet erg).

Fotootje

Vrijdag 2 mei 2008, bijna 3 weken

Kind & Gezin 1 - kennismaking

Alweer een goeie week geleden is Kind & Gezin langsgekomen voor het eerste consult. Een hoop vragen afgevuurd, een hoop tips opgestoken en eveneens een hoop adviezen die ik alweer naast mij heb neergelegd. Ik denk dat elke ouder zijn eigen waarheid maakt...

Maar leuk om te weten: Jolien woog na 3 weken dus al 3,920 kg. Bijna een halve kilo bovenop haar geboortegewicht, da's een stevige prestatie!

En voor mezelf om niet te vergeten: tijdens de controle bij de kinderarts de week voordien (dus toen ze 2 weken oud was) woog ze 3,660 kg.

6 uur

Gisteren en eergisteren heeft Jolien zowaar haar eerste nachten doorgeslapen. Als je er rekening mee houdt dat 'doorslapen' in technische termen betekent dat je baby 's nachts 6 uur aan een stuk slaapt, besef je wel dat de euforie nog gematigd mag blijven, maar het doet wel nekeer deugd!!