Een verhaal met een staartje

Ik had het in het begin van mijn zwangerschap al eens vermeld: ik heb ooit mijn staartbeen verstuikt door tijdens een partijtje badminton in het achteruitlopen stomweg op mijn gat te vallen. De geblokkeerde rug die ik nu in het begin van mijn zwangerschap had, bleek veroorzaakt te zijn door mijn heiligenbeen (dat net boven het staartbeen zit) en niet zoals ik vreesde door mijn staartbeen. Grote opluchting. De laatste tijd kreeg ik echter weer last in mijn bekken, een stukje lager deze keer. Vooral als ik lang moest staan, lang wandelde of gesport had. De gynaecoloog schreef dit af als een kwaaltje waar ik maar mee moet leren leven, maar ik ken mijn (pijnlijke) voorgeschiedenis in dit stukje van mijn lichaam en ben dus terug naar mijn osteopaat gehold.

Ik keek uit naar het verlossende bezoekje, maar het verdict is minder positief dan ik hoopte. Deze keer hoopte ik namelijk dat de oorzaak ook weer mijn heiligenbeen zou zijn, maar jammer genoeg kwam de osteopaat bij mijn oude vriend (ahum) Het Staartbeen uit. Het is indertijd rechtgezet (inwendig - beeld het u maar even ambetant in als het klinkt) en staat nog een beetje te veel naar voren. Op zich niet zo erg, maar het is ook te weinig beweeglijk en dat is wel een probleempje. Ook met het oog op de bevalling kan dit beter verholpen worden.

Om mij onnodig leed te besparen heeft hij het eerst nog eens met uitwendige technieken geprobeerd en nu moet ik dus afwachten. Ik hoop dat het in orde komt. Mijn lijf is dooreen gekneed en moet daar duidelijk nog van recupereren. Gisteren ben ik mijn zetel niet meer uitgekomen, maar ik vond maar moeilijk een houding zonder pijn. Het is om dezelfde reden een korte nacht met veel gewoel en gedraai geworden (sorry Mario!) en nu zit ook nog niet pijnvrij op mijn bureaustoeltje. Ik hoop alleszins dat het in orde komt, want vrijdag vertrekken we voor een weekje naar de zee en als ik dan niet in staat ben om een eindje te wandelen wordt het wel heel saai! Ik duim alleszins dat het staartje van mijn staartbeenverhaal hier eindigt!

Leven en dood

Ze zeggen dat voor elk nieuw leven dat erbij komt, ergens een ander leven eindigt. Sinds vorige dinsdag is mijn grootmoeder er erg slecht aan toe en blijkt dat we ons er beter op kunnen voorbereiden dat we binnen afzienbare tijd afscheid van haar zullen moeten nemen. Ze is al 88, dus voor een buitenstaander is het waarschijnlijk de kroniek van een aangekondigde dood, maar het valt me toch verrassend zwaar, in het bijzonder het besef dat ze ons kindje en dat van mijn nicht die uitgerekend is voor eind januari, begin februari niet meer zal zien.

Vorige dinsdag heeft ze een longontsteking gekregen. De antibiotica die de dokter haar heeft gegeven sloeg niet aan en het rusthuis belde mijn moeder om te vragen wat ze moesten doen. Zij hadden het er gewoon bij gelaten, maar dan was ze tegen het weekend dood. Ze kon ook nog naar een ziekenhuis overgebracht worden, maar dan was de vraag in welke mate ze nog tegen dat transport bestand zou zijn. Het is toch het ziekenhuis geworden. Daar hebben ze na verder onderzoek vastgesteld dat ze een infectie heeft, maar dat ze nog niet meteen konden achterhalen waar die zit, dus hebben ze medicijnen voor de luchtwegen én voor de urinewegen gegeven. De eerste 72 uur zijn in dat geval cruciaal, dus als ze dinsdag haalt, komt ze die infectie wel door (als haar hart het niet gewoon begeeft, want ze had al 2 dagen een hartslag van meer dan 120 slagen per minuut). Los daarvan blijkt ze echter ook een tumor van maar liefst 12 cm bij haar blaas te hebben. Meer details hebben ze daar nog niet over omdat ze door die infectie en haar toestand geen verder onderzoek konden verrichten, maar ze kunnen er alleszins niets meer aan doen, want een operatie overleeft ze niet meer. Kort gesteld: als ze die infectie overleeft, zal ze binnen enkele dagen, weken of misschien maanden toch sterven aan die tumor.

Ik ben nog niet op bezoek kunnen gaan. Een onbekende infectie is een te groot risico voor een zwangere vrouw. Ik troost mij met de gedachte dat ik nu een goed beeld van haar zal bewaren, want blijkbaar is ze graatmager omdat die tumor aan haar systeem vreet. Als ze er toch doorkomt (en met elk uur stijgt die kans, natuurlijk) en terug naar het rusthuis kan, wil ik haar toch nog gaan bezoeken.

Alleszins, mijn besluit staat nu vast om ons kindje meerdere voornamen te geven. Mario vond dat niet nodig, maar had er ook niets op tegen. Ik heb zelf 4 voornamen en vind het wel leuk dat ik zo een stukje familie met mij meedraag. Ik heb nu iemand die ik graag wat wil laten voortleven in een extra voornaam voor ons kindje!

Beweging?

Toen ik nog maar net zwanger was, keek ik enorm uit naar het ogenblik waarop ik het kleintje zou voelen bewegen. Sinds mijn buik een week of 4 geleden duidelijk gegroeid is, is die drang wat minder, omdat dat buikje nu al een soort van bevestiging geeft: het zit er nog!

Ondertussen heb ik mij al lopen bedenken dat dat constante gewoel in je buik bij momenten ook ferm vermoeiend moet zijn. Als je darmen eens een dag flink overhoop liggen en de hele tijd borrelen of verkrampen, vind ik dat alleszins vermoeiend, maar ik weet dus (nog niet) of de bewegingen van een kleintje te vergelijken zijn met rommelende darmen. Daarvoor is het nog wat vroeg. Volgens de gynaecoloog zou ik vanaf volgende week of de week nadien de eerste bewegingen kunnen voelen. Ik heb vorige week en begin deze week al een paar keer een soort van kriebel aan de binnenkant van mijn buik gevoeld waarvan ik mij afvroeg of dat wel darmen zouden zijn, maar ik ben er eerlijk gezegd ook niet echt zeker van of het dan toch ons kindje geweest kan zijn. Alhoewel, het is al 17 centimeter, als dat zich eens volledig omdraait, moet je daar toch iets van kunnen voelen, zou ik denken...

Alles in orde, zo blijkt

We hebben de befaamde Triple test gedaan, een bloedonderzoek waarover de meningen in onze kennissenkring nogal verdeeld zijn of je het al dan niet moet laten doen. Met de nekplooimeting van de vorige consultatie kon mongolisme al voor 70% uitgesloten worden en met dit bloedonderzoek kan je dat (en nog andere chromosoomafwijkingen) voor nog eens 10% meer uitsluiten. De mensen die ons de test afraadden zeiden ons enerzijds dat je een kansberekening krijgt, dus een lijst met "kans op syndroom van Down: 20%, kans op etc.". Door Down al voor 80% uit te sluiten, blijf je natuurlijk nog met een risico van 20% zitten, toch 1 op 5. En als je op die manier een hele lijst met mogelijke aandoeningen voorgeschoteld krijgt, voedt dat de angst alleen maar in plaats van ze weg te nemen. Maar nu blijkt dat de dokter gewoon zegt "geen ongewone risico's" en meer details worden je bespaard, dus op deze manier vind ik het prima (temeer omdat er bij ons dus geen ongewone risico's blijken te zijn).

Een ander argument tegen de Triple test is "stel dat blijkt dat je kind een grote kans loopt om gehandicapt ter wereld te komen, wat doe je dan?". Inderdaad een moeilijke vraag. Je bent al zo ver in je zwangerschap dat het al een erg zware beslissing is om het alsnog te laten wegnemen. Je bent er helemaal aan gehecht en in alles wat je doet, reken je onbewust al de vordering van je zwangerschap of de leeftijd van je kindje mee. Er zou een enorm gat vallen. Maar een kind met een ernstige handicap zou ons ook erg zwaar vallen. Laat ik het zo stellen: ik ben blij dat de vraag zich niet stelt!

Dus het resultaat van mijn bloedonderzoek klonk als volgt aan de telefoon:
- Geen bijzondere risico's
- Ijzergehalte in orde
- Ijzerreservers goed (is dat dan iets anders? Een mens leert nog bij... Of hoort verkeerde dingen)
- Beschermd tegen toxoplasmose (maar dat wist ik al van bij het allereerste bloedonderzoek bij de huisarts dat bevestigde dat ik zwanger ben)
- Niet beschermd tegen Rode Hond (maar dat wist ik ook al: ik heb dat als baby van een paar maanden gehad en heb daar blijkbaar niet genoeg antistoffen aan overgehouden. Ik wist dit al van mijn huisarts, maar toen die daar in een ver verleden over begon, had ik begrepen dat we dat nog in orde konden brengen als ik ooit zwanger was. Toen ik dus zwanger bleek en aanhaalde dat ik daar niet tegen beschermd ben, zei hij dat een vaccinatie niet mogelijk is tijdens de zwangerschap. Het is een levend vaccin en heeft dus voor een zwangere vrouw hetzelfde effect als wanneer ze de ziekte effectief zou krijgen - met de bijhorende risico's. Het is dus niet de eerste keer dat ik iets verkeerd begrijp van een dokter; dat van dat ijzerniveau en de ijzerreserve kan dus ook nog een misverstand zijn!)

Geen exhibitionistje!

Net terug van onze derde consultatie bij de gynaecoloog. Alles prima in orde, de kleine is al 17 cm lang en het hoofdje heeft een diameter van 3 cm. Dat ligt allemaal binnen de verwachtingen, maar is toch "aan de flinke kant", blijkbaar.

En ons kleintje heeft al heel zedige manieren, want de poep of het geslacht was van geen kanten in beeld te krijgen! Hij/zij ligt met het hoofdje naar beneden en de rug naar mijn buik gekeerd, een klassieke houding blijkbaar, maar dus wel eentje waarbij je het geslacht niet kan bepalen. Des te makkelijker, dan valt er simpelweg niks te vertellen en krijgen we een maandje uitstel!

18 oktober: Hanne Vanpoucke!

Gisteren zijn Stef en Ingrid de trotse mama en papa geworden van hun eerste dochtertje: Hanne, 50 cm groot en een flinke 3,600 kilo. Zowat 2 weken vroeger dan gepland omdat ze koppig in stuitligging bleef liggen en dus met een keizersnede ter wereld is moeten komen.

Mijn zwangerschap heeft maar kort met de hare overlapt, maar op zich vond ik dat wel uniek. We hebben wel een goede, open band met hen en dat we nu onze eerste zwangerschappen konden delen, was extra leuk. Zo hebben we hen begin oktober nog eens tot bij ons gehaald voor een laatste etentje zonder kinderen en het was heerlijk om de hele avond ongegeneerd (bijna) enkel over in-verwachting-zijn (want de mannen deden dapper mee) te kletsen. In andere situaties moet je er immers altijd rekening mee houden dat er mensen bij zitten die dat onderwerp na een tijdje wel beu zijn en ook eens over iets anders willen praten... Zeer normaal en ik heb die behoefte zelf ook, om nog over iets anders te kunnen praten, maar voor één keer was het toch wel erg leuk!

En wildet weten?

Een van de meest gestelde vragen deze dagen: of we het geslacht willen weten? En of we het dan zouden zeggen of geheim houden? Ik verbaas mij er een beetje over hoezeer het al ingeburgerd is om gewoon te zeggen of het een jongen of meisje zal worden.

Voor er concreet sprake was van kinderen hebben Mario en ik het daar natuurlijk al over gehad. Ik zou het willen weten en gewoon verzwijgen (al kijk ik zwaar op tegen al het gevis van nieuwsgierige mensen - doe ons toch een plezier en wacht gewoon af). Mario vindt het stom om het geslacht te verzwijgen als je het weet. Je hebt toch 1 kans op 2 en hij vindt het overkomen als "ja ik weet het, maar ik zeg het toch lekker niet! Nè nè nènèèèè nèèèèèè!". Maar we konden ons er allebei in vinden om het gewoon niet te weten. Dus dat was makkelijk!

Tot nu. Want nu het concreet wordt en we het bij de volgende echo kunnen weten, krijgt de nieuwsgierigheid toch de bovenhand. En zo zijn we er dus nog altijd niet uit...

Niet alleen meer

Als ik heel goed mik, kan ik met mijn bevalling misschien op tv komen! Ik heb vanmorgen namelijk gelezen dat prinses Mathilde "in de lente van 2008" haar 4e kindje verwacht. Als ze dat nu bekendmaken, is ze dus 3 maanden ver. En ik ben dat over een week. Dus als ik goed mik, beval ik misschien op dezelfde dag en kan ik een paar uur na mijn bevalling door een cameraploeg overvallen worden met de intelligente vraag "wat ik ervan vind dat mijn kind op dezelfde dag als prins/prinses X geboren is"... Nee, toch liever niet hoor!

Goestingskes

Mijn reukzin is onveranderd en ook mijn smaakpapillen werken nog zoals ik gewend ben. Dus heel rare eetgewoonten houd ik er (nog) niet op na. Het enige toch wel opvallende goestingske waar ik mezelf de laatste tijd op betrap is... spaghetti bolognaise (met groentekes)! En liefst slingers (terwijl wij thuis altijd krullekes of strikskes maken).

En dan denk ik: "och, als het dat maar is en zolang het geen sjokolat, sjips of koekskes zijn" en dus geef ik gewillig aan mijn goestingske toe. Benieuwd hoe lang het gaat duren voor Mario begint te klagen!

En intussen...

- ...ben ik hier weer stilgevallen. Ik probeer er geen gewoonte van te maken!

- ...zijn we op vakantie geweest naar Frankrijk. Heerlijk ontspannen, 2 weken zon en dat maakt het pingpongen, zwemmen en stadjes verkennen natuurlijk aangenamer. Ik heb ook mogen ontdekken dat mijn maag niet leeg mag geraken, want dat ik dan mottig word, zéker als ik in de auto zit. Oplossing: altijd koekjes meenemen als je op stap gaat!

- Vorige donderdag hadden we dan de 2e consultatie bij de gynaecoloog. Gelukkig is alles nog altijd in orde: prima bloeddruk, half kilootje erbij, Aaarghje heeft hersenen (wat nog geen garantie biedt dat het die ook zal gebruiken, maar ze zijn er dan toch), meet 4,5 cm, het neusbeen en de nekplooimeting zijn in orde en ons kleintje tuimelt er lustig op los.

- ...heb ik mij over mijn schroom heen gezet en ben ik zwangerschapskledij gaan kopen. Mijn buik is nog niet zo heel dik, maar vorige donderdag had ik een rok met panty's aan en die begonnen toch ferm in mijn buik te snijden. Zo erg zelfs dat Mario de auto aan de kant heeft moeten zetten en dat ik zelfs heb moeten overgeven. Dus ben ik zaterdag naar de H&M, C&A en een echte zwangerschapswinkel getrokken. Amaai, je kan veel geld uitgeven als je daar zin in hebt! In zo'n echte boetiek beginnen de broeken pas vanaf 100 euro en een T-shirtje vind je niet voor onder de 30 euro. En die kleren kan je nadien zogezegd nog afdragen, maar je ziet er toch aan dat het zwangerschapskledij is. Mijn zus durft haar T-shirtjes bijvoorbeeld niet meer te dragen omdat ze haar op haar werk anders gaan vragen of ze opnieuw zwanger is! Gelukkig vind je met wat zoeken en geduld nog andere kanalen, waar je veel minder geld aan kwijt bent. Mijn voorlopige oogst: 1 broek, 1 rokje, 1 T-shirt en 1 paar zwangerschapspanty's. Ik zit dus nu met een rok en panty tot onder mijn oren en een T-shirt tot onder mijn gat, maar het comfort maakt veel goed. Blij dat ik de stap gezet heb!