Dak in panne

Ik heb vanuit mijn bureau thuis zicht op een parking die amper gebruikt wordt. Voor de meeste mensen misschien niet meteen het meest idyllische uitzicht, maar het geeft wel een ruimtegevoel en het is lekker rustig.

Sinds een tijdje wordt mijn parkingrust geregeld verstoord door een man die zijn Franse Buldog daar komt uitlaten. Tijdens het mooie zomerweer van een paar weken geleden (weet u nog?) komt hij plots tot helemaal in mijn hoek gelopen en roept hij iets, duidelijk om mijn aandacht te trekken. Licht geërgerd steek ik mijn hoofd uit het raam. "Of we wisten dat er een zestal dakpannen van ons dak losliggen?" Mijn ergernis ruimt plaats voor dankbaarheid. Nee, dat wist ik niet en dat is pertang handig om te weten. Ik bedank hem en doe verder een praatje, waarin hij laat vallen dat hij al vaak gezien heeft wat voor schade dit kan aanrichten, een zinnetje dat in mijn hoofd blijft hangen. Want dit probleem moet liefst snel opgelost worden, maar ik ken niemand die dat kan (bij mijn weten toch niet), dus waar vind ik iemand die dat kan oplossen?

Een tijdje later loop ik met Jolien naar de GB als ik naast de Wibra op de Antwerpsesteenweg een man met een klein wit hondje in de inkom van een appartementsgebouw zie staan. Ha, dat moet de achterbuur zijn! Ik stap er dus op af ("weet ge nog wie ik ben?") en vraag of hij dan niet in den bouw werkt en dat probleem kan oplossen. Hij ziet het zitten, maar moet wel nog een lange ladder zien te vinden, want hij werkt niet in den bouw. Hij neemt mij ook even mee naar de betreffende parking zodat ik mijn eigen dak eens met eigen ogen kan zien. Inderdaad, een hoop verschoven pannen en een gat ter grootte van een volledige dakpan. Daar moet iets aan gedaan worden. Ik geef voor de zekerheid mijn telefoonnummer.

Dit weekend krijg ik een sms: dat hij een ladder heeft en dat ik mag laten weten wanneer hij kan langskomen. Het is dus vandaag geworden. Ik was behoorlijk nerveus want ik was bang dat die man met zijn ladder, een paar dakpannen en vooral zijn klikken en klakken van ons dak zou donderen, maar hij is netjes rechtgebleven en heeft alle pannen terug op hun plaats gelegd. En dan heb ik hem met een mooie zakcent en mijn oprechte dankbaarheid naar huis gestuurd. Innige vriendjes zullen we niet worden, maar ik ben wel blij dat ik zo'n lieve achterbuur heb!

Pikkendief!

Hoe oud is Jolien nu? Bijna 1 jaar en 4 maanden... Zo jong en al op het verkeerde pad! En wat erger is: ze sleurt mij mee in het verderf! Sinds dit weekend heeft Jolien namelijk haar eerste winkeldiefstal op haar kerfstok!

We waren een weekendje aan zee, bij Mario's ouders en ik was in Oostende de Hema binnengewipt. Ik ben eerst langs de kleertjes gepasseerd en had staan twijfelen bij een slaapkleedje, maar heb dan toch beslist het niet te kopen. Daarna heb ik nog met een fles zonnemelk in mijn handen gestaan, want de onze is bijna op en omdat het seizoen al naar zijn einde loopt, vind je bijna nergens meer factor 30. En dan door naar de snoepafdeling om de veelbejubelde rozijnen-met-yoghurtlaagje-van-Jip-en-Janneke te kopen, want ik was nu toch wel verdomd nieuwsgierig geworden! (Overigens: getest en goedgekeurd! Lekker, leuk verpakt en nog vrij gezond op de koop toe!) Jolien de zak rozijnen in handen gegeven, naar de kassa om te betalen en wijle weg.

Niks aan de hand, tot ik Mario later tegenkom en tegen hem stond te praten naast de buggy van Jolien... en plots mijn aandacht getrokken werd door iets geels onderin de voetenzak... De fles zonnemelk! Ik kreeg meteen een kop als een tomaat. De rozijnen had ik wel betaald, maar die fles was ik helemaal uit het oog verloren (zelfs letterlijk)! Als goede burger had ik naar de winkel moeten terugkeren, mijn excuses aanbieden en de fles alsnog betalen. Maar als gemakzuchtige mens en volleerde dievegge heb ik mijn mond gehouden en gedacht "dan moeten ze hun spullen maar beveiligen". Ik koop trouwens regelmatig spulletjes in de Hema, met de winst die ze dankzij mij al gemaakt hebben, voelen ze die ene fles zonnemelk niet. Maar het feit blijft wel dat moeder en dochter in de praktijk een dievenbende vormen die een heus misdrijf op hun geweten hebben. Al zat Jolien daar helemaal niet mee in. Ze was apetrots op haar buit:

Nieuwe helm

Ik had een probleem met Joliens fietshelm. Dat ding schoof altijd maar over haar ogen en als ze hem probeerde weg te trekken, liet de velcro van de schelp los, zodat ze die in haar handen had en de ring die rond haar hoofd zit gewoon nog over haar ogen bleef hangen. Allesbehalve comfortabel!

Ik ben dus naar een andere fietsenwinkel getrokken (de eerste helm hebben we in Oostende gekocht) en heb ontdekt dat Jolien haar hoofd gewoon nog te klein is (er zullen niet veel hersenen in zitten zeker?) en dat er nog een kleiner model bestaat. En zo vliegt Winnie The Pooh aan de kant en gaat mejuffer voortaan in modieus roze de fiets op!

De drie weken waren zo voorbij!

Ze zijn omgevlogen, de drie weken waarin de crèche gesloten was. We hadden er wel met gemengde gevoelens naar uitgekeken (klinkt misschien vreemd, maar wel meer mensen hebben dat), maar het is een heerlijke tijd geworden, en dat is grotendeels te danken aan Mario. Hij heeft zijn dagplanning helemaal aangepast zodat het werk dat de meeste concentratie vereist niet langer aan het eind van de voormiddag in de planning zou staan, wanneer ik net groentenpap kom geven, Jolien een propere pamper aantrek en omkleed voor haar middagslaapje, maar naar de namiddag verhuisde, wanneer ik toch bijna altijd de deur uit was. Want één ding is wel duidelijk: Jolien (en waarschijnlijk gelijk welk ander kindje van min of maar haar leeftijd) een hele dag thuis entertainen, drie weken lang, dat is onbegonnen werk.



We hebben dan ook veel kleine en grote uitstapjes gemaakt, waar ze altijd met volle teugen van genoot. Want op stap gaan, daar doe je Jolien altijd wel een plezier mee. Gelijk hoe, hoe lang, of waarnaartoe. Zo trokken we onder andere naar de bakker, de bank, de GB, de kapper, de winkels in het centrum, de Gentse Feesten, de zee, Aviflora, Mats in Gasthuisberg en Huizingen.



Het waren heerlijke dagen. Ik had een echt vakantiegevoel en genoot volop van de zee van tijd met Jolien. En nu is de crèche terug open en is mijn kuikentje weg. Bovendien is Mario ook de deur uit, naar een potentiële klant voor een contractbespreking. Mijn nest is dus leeg. Ik moet er weer aan wennen. Ik kan mijn kop maar niet op mijn werk krijgen en worstel met een leeg gevoel. Ik ben de voorbije weken gegroeid in mijn rol als fulltime-mama en ben nu een grotere moederkloek dan ik zelf had gehoopt. Nog dik vier uur en ik mag Jolien weer gaan halen. Ze zal wel doodop zijn, want ook zij zal weer moeten wennen aan de drukte van andere kindjes om haar heen, maar da's een goede zaak. Dus geef ons nog een dag of twee en we vallen allemaal wel weer in onze oude plooi!

Provinciaal domein Huizingen

Om het in het water gevallen uitje naar Planckendael toch een beetje goed te maken ben ik met Jolien en mijn moeder een namiddagje naar het Provinciaal domein van Huizingen getrokken. Het was jaaaaren geleden dat we daar geweest waren en het zat allemaal al in een heel diep, donker hoekje van mijn geheugen, maar hoe langer ik er rondliep, hoe meer ik herkende en hoe meer herinneringen er naar boven kwamen.

Het domein is opgebouwd rond een kasteeltje (nu een restaurant en tearoom met groot terras) met een vijver waarop ze bootjes en pedalo's verhuren. Daarrond ligt een supergroot, echt enorm park met grasvelden, bossen, een blindentuin, een openluchtzwembad, een visvijver, twee speeltuinen en een hoop dieren. Ik moet wel toegeven: veel verder dan de draaimolen, de speeltuin voor kinderen tot 8 jaar, de geitenweide en een stuk bos zijn we niet geraakt. Maar dat was al voldoende voor een heerlijke namiddag.

We zijn begonnen met 2 ritjes op de draaimolen









Daarna zijn we de speeltuin ingedoken. Die was eigenlijk wel op ietwat grotere kinderen gericht, maar Jolien is gek op glijbanen en daarvan stonden er vier in verschillende formaten aan de zijkant. Dus glijbaan op, glijbaan af en Jolien beleefde de tijd van haar leven.



En dan ontdekte Jolien een fontein naast de speeltuin. WATER! Glijbanen zijn geweldig, maar water staat nog een trapje hoger! Ze stond er meteen bij en aarzelde wel even, maar dan duurde het niet lang voor haar gezicht helemaal natgespat was. Schoenen uit, jurkje uit en nog eens vijf minuten later ook body'tje uit. En keer op keer herhaalde ze hetzelfde ritueel: naar de fontein, even gefascineerd staan kijken, dan stralen of druppels vangen en vervolgens helemaal natgespat en gibberend terug naar mij komen rennen. Of linea recta terug naar de glijbanen en het zand van de speeltuin. Water en zand... volgens mij een plakkerige en schuurderige combinatie, maar Jolien had er geen last van!













Toen de vermoeidheid begon toe te slaan, zijn we de geitjes gaan voederen. Die beesten staan op een hele wei vol met gras, maar ze staan wel bij de draad te drummen om het gras te eten dat de kindjes plukken... Ik zou mijn gras liever zelf uitkiezen en afgrazen, maar zij maken zich liever populair bij hun kleine publiek. Ieder zijn ding, zeker?

Toertje wandelen, ijsje en koekje snoepen, nog een laatste ritje op de draaimolen en dan was het kindje moe. Ze is als een baksteen op de achterbank in slaap gevallen. Ik was van plan nog even binnen te springen toen ik mijn moeder thuis afzette, maar waar Jolien normaal gezien wakker wordt zodra je stilstaat, mafte ze nu gewoon door. Ze moet goed moegespeeld geweest zijn! Ik heb mijn tussenstop dan maar geschrapt en heb mijn slapende meisje gewoon terug naar huis gevoerd.

Mats

Weer goed nieuws uit de familie: vanmorgen is mijn nichtje Heidi bevallen van haar eerste zoontje, Mats. Lengte, gewicht en andere details ken ik nog niet, maar ik wens de nieuwbakken mama, papa, oma, tante en nonkel allemaal een heel dikke proficiat!

Plots

Ik blijf mij erover verbazen hoe plots koorts kan doorkomen. Woensdagavond had ik van Lies nog complimentjes gekregen dat Jolien zo vrolijk was (was eens iets anders dan de huilende Jolien die zij om een of andere reden vaak op haar bord krijgt) en op donderdagochtend haal ik een echt gloeilampje uit bed.

39,4. Suppo. Heel de ochtend een hangerig kindje dat wel dingen wilde doen, maar enkel als het van op mijn schoot kon. 's Middags opnieuw 39,9. Suppo en dutje. Mario denkt op dit ogenblik al aan de Mexicaanse griep. Na haar dutje viel het met de koorts al wat beter mee (38,4), maar Jolien is duidelijk niet in vorm. We gaan met Stef en Ingrid en hun Hanne naar de Feesten en we belanden bij een draaimolen op de kermis, maar ze is er met geen stokken op te krijgen. Hanne heeft niet gemord dat ze ook Joliens ritjes mocht oprijden! Ondertussen ging Jolien van het ene stel armen naar het andere, maar het liefst van al zat ze toch bij Mario of bij mij. Er stonden nog een etentje en een voorstelling van Zaza (goeie cartoonist, maar met die zaalshow is toch veel meer te doen) op het programma, dus we moeten ons gloeiende koalaatje met het nodige geschreeuw en een laatste suppo in de armen van de oppasser achterlaten.

Vrijdag had ze wel nog verhoging, maar de echte koorts was alvast weg, al was Jolien duidelijk nog niet in haar plooi. Zaterdag en zondag (we zaten een weekendje aan de zee, bij Mario zijn ouders) ging alles weer beter, maar vanmorgen had ze opnieuw verhoging. Afwachten wat er scheelt. Ik heb wel gezien dat ze onderaan twee kiezen bij krijgt, maar van haar andere tanden en kiezen heeft ze nooit echt veel last gehad. Dus ofwel is het dat, ofwel broedt er nog iets anders in haar systeem. Afwachten. We zullen wel zien.

Naar de kapper

Gisteren ben ik voor het eerst met Jolien naar de kapper gegaan. Ik had het haar in haar hals en haar frou-frou wel al een paar keer bijgeknipt, maar de laatste tijd lukte mij dat echt niet meer. Na één keer knippen begon ze steevast te protesteren, zich weg te trekken en mij weg te duwen. Niet helemaal ongevaarlijk met een schaar in je handen... Mijn vader had ook al eens geprobeerd, maar ook zonder succes. Na één knipje hield hij het voor bekeken. Ik heb daarom maar een afspraak gemaakt bij een echte kinderkapper die toevallig ook nog eens op amper 200 meter van bij ons thuis gevestigd is. En tot het laatste ogenblik ben ik blijven twijfelen of we ook daar wel met een echt kapsel weer buiten zouden geraken (Jolien kan nogal heftig zijn).

Om te bewijzen dat een knipbeurt echt geen overbodige luxe was heb ik nog snel in echte Flairstijl een 'VOOR'-fotootje getrokken:





Het begon wel al goed. Toen we binnenkwamen was de kapster nog met een jongetje bezig, maar Jolien was helemaal gefascineerd door de omgeving. Regelmatig wees ze wel weer iets nieuws aan, gepaard met een enthousiaste "o" en ze is braaf blijven wachten.

Toen het haar beurt was, mocht ze plaatsnemen op een stoeltje met een stuur ervoor. Instant succes. Dat ronddraaiende ding in haar handen kon haar wel boeien. Toen ze een cape omgeslagen kreeg protesteerde ze even omdat ze haar handen niet meer kon zien, maar toen de handen en het stuur opnieuw te voorschijn getoverd werden, vond ze alles weer prima. Haar haar laten natspuiten vond ze maar niks, maar het duurde zo kort dat ze niet verder kwam dan een pruillip en wat gepiep. Even naar Plop (in de kaptafel is een tv-tje ingebouwd) kijken en het ging alweer beter. De kam door haar haar was bruusker dan ik doe, dus daar verscheen opnieuw de pruillip, maar opnieuw was ze zo vriendelijk om het daarbij te houden.



De kapster had intussen de dvd van Plop vervangen door eentje van Tik Tak en dat bezorgde Jolien meer dan voldoende alfeiding tijdens het knippen zelf. Moet ik ook maar eens in huis halen, we hebben eigenlijk nog geen enkele dvd voor haar, ze kijkt nooit tv. Dankzij de kapster is trouwens een mysterie uit mijn leven opgehelderd. Wanneer ik als kind naar Tik Tak keek en de begingeneriek met de ronddraaiende schaapjes begon, voorspelde ik volgens mijn moeder altijd of het hondje aan het einde van het filmpje wel of niet zou verschijnen ("Onne kom" / "Onne kom nie"). Ik wist dat zelf niet meer en wist dus ook niet meer waaraan ik dat zag, maar dankzij de kapster ben ik weer helemaal ingewijd in dat geheim. Nog iemand?

Om kort te gaan: Jolien is veel rustiger gebleven dan ik gevreesd had, al was het op het einde wel bijna genoeg geweest - kijk maar naar haar snoetje op deze foto:



En als kers op de taart werd ze beloond met een heus diploma, waarop een echt haarlokje gekleefd is, een leuk souvenir!



En wie een "VOOR"-foto publiceert moet natuurlijk ook een "NA"-foto publiceren, dus hier is-ie, met Mario als gelegenheidsmodel:



Je ziet haar ogen weer, het zijn 12 goed bestede euro's!!

Weg en ...?

Nog een mooi staaltje kinderpraat van Matthias, het zoontje van mijn zus van bijna 3 jaar:

Matthias steekt zijn handjes achter zijn rug en zegt dan: "Mijn handjes zijn weg!"
Hij haalt ze van achter zijn rug vandaan, steekt ze voor zich uit en zegt dan: "Mijn handjes zijn thuis!"


De arme duts is gisteren ziek geworden. Slechte timing, want mijn zus en ik zouden vandaag met de kinderen en mijn moeder naar Planckendael trekken als laat moederdaggeschenkje. Die plannen vallen dus tot mijn grote spijt in het water...

De spirituele vervangkuisvrouw

Onze kuisvrouw is met vakantie, dus ik had aan Partena om vervanging gevraagd. Rozemarie staat netjes om 5 voor 8 aan de deur en ziet er een verzorgde en lieve dame van ergens halverwege de 40 uit. Ik laat haar binnen en stel voor dat ze haar spullen in de zetel in de living legt. Ondertussen begint zij te vertellen dat ze zo slecht geslapen had vannacht en dat ze denkt dat dat komt doordat ze nog niet over de dood van haar hondje is. Beauty is drie maand geleden overleden en was 14,5 jaar oud. Tegen die tijd stond ze ongeveer te wenen. Wij hadden sinds mijn 3e middelbaar twee katten thuis en ik ben als kind ook eens echt kapot geweest toen de goudvis die ik tijdens een ziekte gekregen had enkele maanden later stierf. Ik begrijp dus wel dat zeker het verlies van een hond erg zwaar kan aankomen en geef wat medelevende opmerkingen als "zo erg", "het is echt nog niet lang geleden" en "ja, zoiets vraagt wel wat tijd". En dat ze al een nieuwke heeft, maar dat het toch een ander hondje is ("ja, ge moet daar nog een band mee krijgen, he. Dat komt wel!") en dat ze er graag nog een tweede wil en dat ze al naar een paar fokkers gegaan was, maar dat zijn allemaal koningspoedels (Beautieke was een poedel) of dwergpoedels en zij had een middenslag en dat er nog een fokker in Brugge zou zitten en dat ze de naam had, maar dat ze geen internet heeft en dus het adres niet kon opzoeken. "Maar wij hebben hier internet, ik zal wel eens voor u kijken". Als een klein kind hing ze aan mijn scherm geplakt, driftig alle nieuwe telefoonnummers aan het noteren die ik tegenkwam. Ik heb haar uiteindelijk een lijst met alle poedelfokkers van de Koninklijke Belgische Poedelclub afgedrukt en netjes alle fokkers van middenslagpoedels aangeduid. Ze was ermee in de wolken.

Ik loop wat af en aan met Jolien en tijdens onze korte ontmoetingen begint ze mij vanalles en nog wat te vertellen. Dat ze zo moe is, want ze is wat bezig met spiritualiteit en daarvoor moet van een Indische mevrouw vanalle dingen doen. Zo is ze erachter gekomen dat Greet Rouffaer in een vorig leven de overste was van het klooster waar zij als non in zat en dat die toen erge dingen met haar heeft gedaan waar ze nu voor moet boeten ("tis daarom dat ze toen dat ongeluk had en zo verbrand is geraakt"). Maar zij moest van die Indische mevrouw dan ook vanalles voor Greet doen om haar te vergeven. Zo heeft ze een week de brandwonden van Greet overgenomen en dus dezelfde pijn gevoeld, om die van Greet te verlichten. Ze heeft Roufaer van deze hele historie op de hoogte gebracht. Ze heeft haar brieven geschreven, een foto opgestuurd van de non die ze in een vorig leven was en heeft haar tijdens haar huwelijk ontmoet en daar ook vanalles over verteld.

In een ander vorig leven is haar nog een hoop onrecht aangedaan door Emma Thompson, dus daar is ze ook vanalles voor aan het doen geweest (via meditatie en dergelijke) om zich daarvan te zuiveren. Emma was een courtisane aan het Indische hof die op haar 14e zwanger raakte van onze tijdelijke poetshulp in een van haar 3 vorige levens. Het was een ongelukje, dus Emma sloeg in paniek en vluchtte en daardoor is haar baby (onze poetshulp dus) gestorven. En daar is ze nu dus voor aan het mediteren en naar Italië en weet-ik-veel waar nog naartoe aan het reizen om zich te zuiveren.

En zo pikt ze vanalles en nog wat op, van pijnlijke doden uit lang vervlogen tijden over de dolende ziel van Michael Jackson "die maar moeilijk zal kunnen opstijgen omdat hij zo gehecht was aan de roem" tot het feit dat Mario een creatief beroep heeft (ik had haar wel net uitgelegd dat ze de stiften op zijn tafel niet zomaar in het bakje met de andere stiften mag leggen) en dat Jolien een fel karakter heeft (maar ik had wel net verteld dat ze zich nogal kwaad kan maken als ze haar goesting niet krijgt).

Het was een lieve dame die fantastisch werk verricht heeft en sinds ik de eerste reeks van Het Zesde Zintuig op Nederland gezien heb, ben ik opnieuw beginnen twijfelen aan alles wat ik al weggerationaliseerd had. Ik spreek mij dus niet uit over het al dan niet bestaan van spirituele ervaringen, want ik ken wel mensen die daar erg positieve dingen uit halen. Maar deze vrouw leek mij toch iemand te zijn die het zichzelf er alleen maar zwaarder mee maakte. Ze liep er alleszins nogal over te klagen en door haar spirituele leed heeft ze vroeger 14 jaar aan anorexie geleden, dus zo gezond leken haar ervaringen mij niet.

En ik stel mij dan ook altijd even in de plaats van iemand als Greet Rouffaer. Je bent dan al bekend, hebt dan al een ernstig ongeluk gehad en dan staat er op je huwelijk plots een vrouw voor je neus die zegt dat ze je brandwonden voor een deel overgenomen heeft en dat die de tol zijn die je moet betalen om wat je in een vorig leven als moeder overste hebt gedaan. En oja, proficiat met je huwelijk!

Ik luister geboeid, afwisselend met ongeloof en empathie, naar dit soort verhalen en ben voor de rest blij dat ik mij niet aan pijnlijke meditaties moet overgeven!

Een dag na het schrijven van dit bericht zijn er mij nog enkele punten van haar verhaal te binnen geschoten. Dat haar astrologen haar al verschillende keren beloofd hebben dat ze na alle zuiveringen nog een man en een kind zou krijgen, maar dat ze niet goed begrijpt wanneer dat zou zijn, want ze is nu al 50 en het duurt nog wel 9 jaar (!) tegen dat ze al die zuiveringscycli om Greet Rouffaer en Emma Thompson doorlopen heeft.

Dat Greet Rouffaer Rozemarie als tweede naam zou hebben, uitgerekend haar voornaam. En dat dat toch geen toeval kan zijn, dat uitgerekend zij van al die duizenden (?)mensen op aarde haar voornaam als tweede naam heeft.

Ze heeft tijdens dromen en het bekijken van een film met Emma Thompson ("maar ge ziet dat ze een hard gezicht heeft, dat ze in een vorig leven zo'n slecht karakter had") verschijningen gehad met boodschappen over de gezondheid van haar Beauty. De Maagd Maria toonde haar een hersenscan van haar poedel en duidde 3 tumoren aan. EN tijdens de film met Thompson zag ze 2 keer een donkere tunnel met daarin de boodschap dat het einde van het leven van haar hondje nabij was. Het was toen zaterdag, haar dier was al ziek "en op dinsdag was het dus al gedaan he". In haar zoektocht naar een nieuwe hond schakelt ze ook astrologen in. Zo had ze een hondje gezien dat maar flauwe oogjes had en kale plekken op zijn kop en rond zijn snoet. En toen hebben die 2 astrologen haar bevestigd dat het dier ziek was. Lijkt mij een logische conclusie...