En ondertussen...

Is het hier kalmkes en is het tijd voor een inhaalbeweging:

- Jolien is 4 jaar geworden. We hebben samen een roze kroon met veel glitters gemaakt, zijn naar de film van Plop en het circus gegaan en ze is uitgebreid gefêteerd op alle vertrouwde adressen. Van ons kreeg ze twee spelletjes van Haba, op school mocht ze zelfgebakken wafeltjes uitdelen en verder was het dit jaar al Playmobil wat de klok sloeg. Schattig moment: ik hoorde dat ze vroeger dan gebruikelijk wakker was, hoorde haar 'Lang zal ze leven' en 'Erpy birthday to you' (niet eerlijk van mij, die 'erpy' is er al een tijdje uit, maar zo is hij tenminste wel vereeuwigd) zingen en daarna was het weer 20 minuten stil tot ze riep dat ze wilde opstaan (zo gaat dat hier 's morgens). Even een feestje voor zichzelf gebouwd! :-)

- Lena kruipt al van begin deze maand. En dat was goed te merken aan het spoor van vernieling speelgoed dat ze achter zich naliet. Eerst had ze de neiging om haar rechterbeen te strekken en had ze dus een heel eigen techniek (waarschijnlijk vond ze dat ze te weinig grip had met haar knietjes waar altijd wel een broek of broekkousen rond zaten). Maar ze is dan toch netjes op handen en knieën beginnen kruipen.

- Die handen en knieën hebben alleen niet lang dienst gedaan, want ze ontwikkelde al snel een liefde voor een nog verticaler bestaan. Dat kruipen was gewoon goed om tot bij de wipper te geraken, die blijkbaar de ideale hoogte heeft om haar volle 67 cm (jaja, nog altijd ieniemienie) aan op te hijsen. En die trouwens ook alweer afgedaan heeft. De salontafels vormen inmiddels ook geen enkel probleem meer. Afstandsbedieningen kunnen daarbij op extra belangstelling rekenen.

- We hebben er trouwens een volwaardige tafelgenoot bij. Jolien was tijdens het eten te vaak afgeleid en ribbedebie omdat Lena zich ergens vrij in de nabije omgeving bevond (vaak zichzelf optrekkend aan mijn stoel). En sinds Lena's vrijheid beperkt wordt blijft Jolien beter aan tafel zitten, maar krijgt ook Lena zelf voor het eerst echt belangstelling om eens zelf iets van eten in haar mond te stoppen. Vroeger vond ze broodkorstjes en babykoekjes precies maar vies om aan te raken, schudde ze er eens kort mee en omdat het geen lawaai maakte vloog het daarna onverbiddelijk op de grond. Maar deze week dus niet meer...

- Zelf ben ik een drietal weken geleden overigens weer wat door mijn rug gegaan. Stomweg door een opgevouwen slabbetje terug in het mandje onder de verschoontafel te leggen, daar een lichte rugpijn van te krijgen en daar dan een tikkeltje te vroeg mee te gaan squashen. Ik heb mij nochtans ingehouden omdat ik voelde dat ik hem daarmee weer overbelastte, maar de gevolgen waren wel zwaarder dan ik toen vermoedde. De dag nadien moest ik inpakken om met vrienden enkele dagen naar Redu te gaan, dus toen kreeg mijn rug ook weer nul komma nul rust. Met als gevolg dat ik ongeveer een hele week krom gelopen heb en in Redu iedereen wandelen en fietsen gestuurd heb zodat ik de twee namiddagen ter plaatse aan platte rust kon wijden. Dan nog twee weken stram geweest en nu pas begint de 'knoop' helemaal te verdwijnen. Alleszins: het squashen gisteren en vandaag ging beduidend vlotter dan de vorige keer!


- En voor de geïnteresseerden: aanschouw de schade van mijn fietsaccident...

Botsing

Mijn eerste aanrijding is een feit. Met de fiets, gelukkig. Maar wel knal tegen een voetganger, helaas.

Tussen de Veldstraat en de Opera van Gent, naast het oud justitiegebouw, ligt een stuk eenrichtingstraat met in de tegenrichting een fietspad. Ik reed daarop, volop snelheid aan het maken - en dan rijd ik makkelijk meer dan 20 km per uur. Aan de overkant van de straat waren twee meisjes (midden tot einde twintig, hadden net middagpauze want ze hadden allebei een belegd broodje en een drankje gekocht) halfweg de straat beginnen oversteken. Niet op een zebrapad, gewoon tussen de auto's door die aan het aanschuiven waren om de Kouter op te draaien. Ik stel mij nu voor dat ze dankbaar naar de bestuurder van de auto knikten die hen doorliet, want ze waren duidelijk helemaal niet bedacht op mogelijk verkeer uit de andere richting. En ik kon hen pas zien toen de auto voor hen voortreed. Ik heb nog uit alle macht geremd, maar het voorste meisje kon ik echt niet meer ontwijken. De aanrijding zelf is een klein gat in mijn geheugen. Het volgende wat ik weet, is dat ik op de grond lag, omkeek en zag dat dat meisje echt ónder mijn fiets lag - ik garandeer je: bij dat aanzicht slaat de angst echt om je hart. Gelukkig krabbelde ze al snel overeind, en ik deed hetzelfde. Eindbalans: zij was met haar hoofd tegen de grond geknald, maar had gelukkig nergens last van. Ik heb geschaafde handen en polsen, de muis van mijn rechterhand is gezwollen, mijn linker elleboog is stram en mijn beide knieën zijn geschaafd maar er is wel geen gat in mijn panty's. Goede reclame voor de Hema! Schade aan mijn fiets: de kettingkast ligt eraf en mijn achterrem sleept tegen het wiel. Of mijn wiel staat krom, kan natuurlijk ook.

Toen we allemaal iet of wat bekomen waren, kwam er van aan de overkant plots een man aangelopen. Een onderhoudstechnicus van De Lijn, zo bleek. En een beetje een lolbroek, maar wel van het aangename type. Hij had een grote verbandkist mee. "Van mijn werkgever moet ik die altijd maar meenemen en nu kan ik die EINDELIJK eens gebruiken". En blij als een kind dat een cadeautje mag uitpakken begon hij vanalle zakjes uit die doos te halen en open te knippen. Wattekes. Een flesje ontsmettingsmiddel. Belachelijk grote witte pleisters, die hij in twee knipte en waarna ze nog altijd belachelijk groot waren voor mijn geschaafde knokkels. Toen hij het plastiekje van een rolletje rekverband begon te pulken heb ik hem toch maar vriendelijk tegengehouden, ik was wel genoeg verzorgd. Waarna hij zijn koffertje zonder morren terug dichtklapte en met nog wat gezever links en rechts terugtoog naar zijn witte camionette met geel logo, zichtbaar blij dat zijn werkdag helemaal opgevrolijkt was.

En zo zijn we weer een ervaring rijker, eentje die ik liever niet meer wil meemaken. Ik vraag mij af hoe het met dat meisje is, of ze niet alsnog last heeft gekregen. Ik heb vooral last van stramme handen, die hebben duidelijk de grootste klap opgevangen. En bovenal ben ik blij dat het allemaal niet erger was. En puur uitnieuwsgierigheid vraag ik mij ook af wie hier nu wettelijk gezien in fout was. Ik reed volledig legitiem op dat fietspad, zij staken over zonder te kijken. Maar anderzijds zijn zij zwakke weggebruikers en moet je als bestuurder van een voertuig altijd kunnen stoppen voor obstakels. Voor de verzekering zal dit wel gewoon gedeelde verantwoordelijkheid zijn, zeker? Weet iemand dat?

Dada!

Als ik Lena de laatste weken eens even lekker voor mij alleen had op haar verschoonkussen, begon ik al eens wat vaker echt woordjes aan te reiken. Dada, mama, dat soort dingen. Ze wapperde dan wel met haar beide armen, maar ik had niet altijd het gevoel dat ze al helemaal doorhad wat de bedoeling precies was.

Tot ik zaterdag Mario aan de telefoon had en Lena naast mij op de grond zat te spelen. Ik sluit af met 'dadaaa' en haak in. En van aan mijn voeten hoor ik in een echo 'dadaaa' en begint er iets duchtig te wapperen. Een beetje later dan haar zus, maar ze is nu wel in één klap hélemaal mee met het concept!

Bimbam!

De paasklokken hebben zondag nog iets meer achtergelaten dan alleen maar eitjes...

Kleine meisjes worden groot...

... En dus krijgen ze een kapseltje. Of beter: en dus beslis je om die lange pluizige babyslierten aan haar voorhoofd wat bij te knippen omdat ze altijd in haar ogen hangen. Waarbij je vergeet dat zo'n negenmaandertje hevig met haar kop begint te schudden als je met een schaar zo tegen haar voorhoofd zit te prullen en ze haar handen moet thuishouden. Waardoor je dus geen flauw benul hebt in welke mate je nu nog wat recht aan het knippen bent. En je tere moederhart dus niet onverdeeld gelukkig is met het ongelijke eindresultaat. Maar kom, het kind ziet weer uit haar ogen. Jolien haar babypluizen zijn pas op 1 jaar en 3 maand voor het eerst bijgesnoeid!

Kent iemand het nummer van een goede plastisch chirurg?

Zaterdag, kleedhokje van het zwembad. Ik ben Lena aan het afdrogen en aankleden en om ons alvast de kans te geven om helemaal op te drogen heb ik Joliens badpak en mijn bikini ook uitgetrokken, zodat we als drie blote meisjes een gezellig onderonsje houden.

Jolien begint over mijn borsten en wil een opmerking maken, maar vindt de juiste woorden niet. Ik had door dat het over de vorm van mijn borsten ging, dus ik begin tegen haar: "ja, ik heb grote borsten, ik weet het. Maar dat is niet erg hoor" en weeg ondertussen af welke informatie over de vele voordelen van een beetje boezem ik haar op deze jonge leeftijd wel of niet zou meegeven. Tot ze me onderbreekt: "maar nee mama. Jij hebt zo'n LANGE borsten."

Dat kwam aan! Mijn "ja zeg, dat is wel allemaal uw schuld he" heb ik bij wijze van traumapreventie toch maar voor mezelf gehouden.

"Oei"

"Oei" is niet echt de reactie waar je op hoopt als je thuiskomt en je nieuwe zomerschoenen showt. Al vermoedde ik wel dat dat risico erin zat, want na 10 jaar ken ik Mario al een beetje en vreesde ik dus dat hij ze wat te gekleed zou vinden. Maar het gaat zelfs een stapje verder: hij vindt dat ze mij ouder maken. Hij zal er dus maar aan moeten wennen, want ik heb gemiddeld maar 1 paar zomerschoenen (plus een paar sandalen) en deze zitten ook echt lekker, dus hij zal ze nog veel te zien krijgen. Maar het maakt mij natuurlijk wel nieuwsgierig naar jullie mening. Wat vinden jullie nu eigenlijk écht van mijn nieuwe, all-round zomerschoenen? En om de drempel naar een eerlijke reactie te verlagen geef ik jullie zelfs de kans om helemaal anoniem te reageren dankzij een polletje. Doen!

 

(Let vooral niet op de kwaliteit van de foto: mijn benen zijn in het echt niet grijs-met-een-geweldig-grote-roze-vlek. Ze zijn fluorescerend wit - en dat zal meteen de verklaring zijn voor de erbarmelijke kleurkwaliteit...)

Dromendag #wijvenweek

Count your blessings. Ik denk dat we na een drama als dat van gisteren allemaal weer goed beseffen waar het echt om draait in het leven: gezond zijn, omringd worden door de mensen die je het liefst hebt en je kinderen een veilige thuis geven waar ze gelukkig kunnen opgroeien. Ik droom dan ook vooral van een ondraaglijk licht bestaan. Iedereen gezond en gelukkig. Net genoeg werk om het uitdagend en leuk te houden. Net genoeg geld om je geen financiële zorgen te hoeven maken en zonder te hoeven rekenen op uitstap of vakantie te kunnen gaan. Geen complexen, geen stress. En af en toe een specialleke of wat extra aandacht om den bruis in je leven te houden.

Kinderloze uitjes en weekendjes doen altijd wreed deugd, dus daar droom ik ook echt van. Net als leuke uitstapjes, weekends en vakanties waarvan je weet dat Jolien (en als ze nog wat groter wordt ook Lena) zich er zeker zal amuseren (zoals dit weekend: weekendje Center Parcs met de schoonfamilie. Vierde jaar op rij, een goede traditie. En meteen de verklaring waarom dit mijn laatste bijdrage voor de wijvenweek wordt.). Meer tijd doorbrengen met vrienden die we nu soms te weinig zien naar mijn goesting. Mijn sociaal leven weer wat opkrikken. Niet dat ik zo'n sociaal beest ben - ik steek mijn tijd het liefst in mensen van wie ik al zeker weet dat ze de moeite zijn - maar met twee kleine kinderen en een man die wat allergisch is aan vreemde mensen is dat niet altijd zo makkelijk als ik soms wel wil. Een wijvenweekend is te veel gevraagd, als ik een weekend zonder kinderen moet regelen, dan spendeer ik dat liever met Mario. Maar toezeggen voor een wijvenetentje, dat wordt toch allemaal wel weer makkelijker als de kinderen wat groter zijn, toch?

Maar momenteel word ik behoorlijk in beslag genomen door de droom dat ons huis af zal geraken. Afbetaald zal geraken (gisteren honderd handtekeningen gezet en een schuldenberg rijker geworden. Mooi uitzicht van daarboven, dat wel! Zolang het maar niet zo eindigt...) ;-) Ruim genoeg zal blijken te zijn (want de feitelijke grootte van de hokjes op het plan inschatten vond ik toch allesbehalve evident - toen de vloerplaat er lag moesten we toch ook even slikken: zo klein? Gelukkig staan er nu muren op en blijkt het toch mee te vallen. Al probeer ik Mario mentaal voor te bereiden op een minihuisje (dan kan het alleen maar meevallen): dan strek ik mijn armen uit en zeg ik "en zo breed wordt onze living" *grijns*). En dat ik er iets moois van kan maken. Want ik had wel een heel duidelijk beeld van de functionele opdeling van ons huis, maar materialen, kleuren, afwerking... Veel mensen dromen net om deze reden van zelf bouwen, maar hier zou ik dus net zwaar de mist in kunnen gaan. Zo zie ik graag lichtgrijze bakstenen. Maar die worden met een speciaal procédé gemaakt en zijn daardoor duurder, en daar hebben wij geen geld voor over. Doe mij dan maar een vierkante meter binnenruimte meer. Dus heb ik een andere, donkerdere baksteen gekozen, waarvan je dan in een showroom een vierkant metertje gemetst ziet staan. En dat metertje stond mij wel aan. Maar wat gaat dat geven als je daar een heel huis in maakt? En dan fiets je door Gent en probeer je huizen in dezelfde kleur te zoeken, maar dat vervaagt gewoon, en dat gaat alle kanten uit. En op den duur wees ik bijna pikzwarte huizen aan en begon ik te twijfelen van 'oei, dat ziet er toch donker uit'. En vooral: in die showroom stond ook nog een muurtje in 'onze' baksteen in de volle zon. En toen zag ik daar precies niet zoveel grijs meer in. En typ maar eens Forum Cromo in bij Google afbeeldingen... Sindsdien ben ik doodsbang dat wij gewoon een kakbruin huis gaan blijken te hebben! Dus ik droom dat mijn droom geen kakbruine nachtmerrie wordt!

Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening. #wijvenweek

Een mening, zeg. Ik ben niet zo goed in zomaar een mening hebben. Ik ben mij er te scherp van bewust dat aan elk verhaal twee of soms wel meer kanten zitten. En ik hoor die ook graag allemaal, zo onbevangen mogelijk, voor ik mij een mening vorm die ik dan zomaar durf te poneren. Ongemeen boeiend en leerrijk om bij echtelijke twisten beide versies eens te horen! Meteen de reden waarom ik zo moeilijk op iemand boos kan zijn: ik begrijp zijn of haar kant van het verhaal te goed. Ik had advocaat moeten worden. Of bemiddelaar.

Ook achter de grote maatschappelijke thema's waar iedereen zomaar een mening over lijkt te hebben gaan échte mensen schuil en zo verschilt dat maatschappelijke verhaal toch telkens weer, afhankelijk van de persoon die zijn versie ervan doet. Daarom probeer ik niet zomaar iedereen over dezelfde kam te scheren. En ook al heb ik die neiging nogal snel (die leeftijd, die kleding, die uitstraling - die zal wel zus of zo zijn), toch probeer ik niet te snel over iemand te oordelen. Ik kan mij bijvoorbeeld doodergeren aan slechte chauffeurs, wegpiraten die het verkeer onveilig maken. Als ik ongeduldigaards zie die per se voorbij willen steken en daarbij voetgangers of fietsers in gevaarlijke situaties brengen, dan vind ik dat de verkeerscontrole en de bijhorende straffen veel te mild zijn. Drinken en rijden gaan voor mij ook totaal niet samen. Punt. Ha kijk, toch een duidelijke mening! En u krijgt er nog eentje, zomaar: ge blijft met uw fikken van uw eigen en andere kleine kindjes af! Maar die zijn dan ook gemakkelijk. Er zijn veel meer situaties in een grijze zone, waar het bijlange zo duidelijk niet is. Ik vind mezelf een heel oplettende en goede chauffeur, maar ook ik ben tijdens het rijden al eens verstrooid geraakt of heb een inschattigsfout gemaakt waardoor ik lompe of misschien zelfs gevaarlijke situaties heb gecreëerd waar andere chauffeurs mij toen hartgrondig voor vervloekt hebben. Van die situaties waar ik mezelf naar het hoofd zou slingeren dat ik wel eens mocht leren rijden. En dus probeer ik het gedrag van anderen wel eens te nuanceren (soms tot grote ergernis van Mario). Ik ben blij dat er mensen zijn die een mening willen aannemen en daarvoor op de barricaden gaan staan, of aan politiek gaan doen. Maar in maatschappelijke debatten heb ik te vaak het gevoel dat ik niet alle facetten ken en er dus niet zomaar een mening over kan hebben. En dan hoor ik heel graag de persoonlijke verhalen die achter zo'n maatschappelijk debat schuilen. Pas als ik er echt iets van afweet, zal ik mij in een debat moeien, en anders luister ik liever naar de menselijke kant van die grote verhalen. Dus wat denk je? Zullen we samen eens kleine menselijke fouten zonder erge gevolgen nuanceren, of zetten we gezellig een boompje op over de manier waarop je in Nederlandse teksten aanhalingstekens hoort te noteren, over het feit dat er voor een dubbelepunt geen spatie hoort te staan (in het Frans is dat zo, wist je dat?), dat het €-teken vóór het bedrag moet staan, of over hoe ik het oneens ben met de juiste manier om het beletselteken te noteren?

Guilty pleasures en kleine kantjes #wijvenweek

Chocolade. Cliché, cliché, maar het is enkel met de nodige rationele zelfbescherming dat ik erin slaag om mijn drie maaltijden per dag niet enkel uit chocola en koekjes (kwestie van gevarieerd te eten) te laten bestaan. Als ik alleen moet eten voel ik mij altijd zo zielig (klein kantje!) dat de verleiding nog sneller van achter het hoekje komt piepen, maar in mijn meer dan dertigjarige bestaan heb ik al genoeg zelfbeheersing opgebouwd om zelfs dan te zorgen dat ik in de meeste gevallen toch maar eerst een minimum aan normaal voedsel naar binnen speel. Kortom: ik mag blij zijn dat ik een vent heb die voor de nodige sociale controle zorgt en vooral: dat wij ook 's middags samen eten, of ik zou nogal de spuigaten uitlopen. Maar ook dan speel ik nog genoeg zoetigheid binnen. Standaardbeleg op mijn boterham is choco. Alhoewel, sinds Jolien enkele maanden geleden een pot strepenchoco afbedelde en er na één boterham niet meer van wilde eten ben ik overgestapt op strepenchoco van de GB. Volgens mij zit er in het witte spul nóg meer suiker dan in de gewone choco en is het dus niet slim dat dat nu mijn basissmeersel geworden is, maar er is niets aan te doen. Mijn nieuwe nummer één. Afgewisseld met af en toe eens chocoladekorrels of een bouchéeke. En ook salami of nekeer iets anders, maar dus toch voornamelijk chocoladegerelateerde dingen. En na het middag- en avondeten snoep ik een dessertje en ook daar zit meestal wel iets van chocolade in, aan of op.

Zo gesteld valt het wel nog mee, maar dat heeft dus vooral met zelfbeheersing te maken. Au fond ben ik een echte snoeper. Willen we op restaurant een menu eten en staat het dessert mij niet aan, dan is de kans groot dat ik een ander menu kies of voor à la carte ga. Het dessert is het orgelpunt van een dineetje op restaurant! Het is ook bedroevend hoe weinig mensen mijn liefde voor taart en patékes van bij de bakker delen. En er zijn ook dingen die ik bewust enkel per uitzondering koop omdat ze anders toch maar in één keer op moeten: orangettes, van die koekjes met een laagje kersengelei en witte chocolade bovenop, zwarte zebracakejes, matadi-koekjes, délichocs, ... Toegegeven, soms kost het moeite om zo'n verpakking in één keer op te eten, maar ik heb al meermaals bewezen dat ik over het nodige doorzettingsvermogen beschik. En laat geen zak M&M's met noten in mijn buurt achter. Ook altijd héél gevaarlijk. Wist je trouwens dat je die niet zomaar willekeurig mag opeten? Neenee, M&M's eet je in reeksjes van twee van dezelfde kleur. En dan is het spannend of je op het einde van de zak nog enkelingen overhoudt. Ik beleef zoveel lol in mijn leven! Nu ik eraan denk, ik betwijfel of ik ooit al een zak zonder restjes heb getroffen. Alleszins, de volgende keer dat u de bodem van een zak M&M's bereikt, denkt u aan mij, wedden?

Een ander klein kantje (ik zou het gerust een basiskenmerk van mijn karakter durven noemen) is dat ik een echt speelbeest ben. Ik ben altijd te vinden voor een spelletje! Je moest mij zien stralen als ik eens vier kaarters bijeen weet te krijgen! En de reden waarom ik squash is niet zozeer voor het sporten, maar vooral voor het spelletje. Ik ben zo bezig met die bal pakken en slim terugspelen dat ik vergeet dat ik daarbij aan het lopen ben. Ik ben voor veel spelletjes te vangen. Tussen twee zinnen door even mijn hersenen ontladen met een volslagen hersenloos spelletje Bejeweled Blitz op Facebook (versla mij maar, ik daag u uit!), of de juiste strategie uitdokteren tijdens het kaartspel van Kolonisten... Ik kan daar zó van genieten, zou er alles voor laten vallen. Wel doodjammer dus, dat ik een vent uitgekozen heb die helemaal niets van spelletjes moet weten. Als toegeving speelt hij wel eens Yatzee, maar als ik per toeval twee keer op rij win, is het weer gedaan voor een paar maanden. En zijn tegenvoorstel van "om het eerst 50 sit ups" was misschien wel lief bedoeld, maar het is toch niet helemaal wat ik onder een spel versta...