Boem!

Vanmorgen. Ik word wakker omdat Jolien ligt te wenen. Zonder lenzen en net-uit-mijn-heerlijke-slaap-gerukt-zijnde kan ik wel een '7' op de wekker onderscheiden, maar de cijfers erachter zijn wazig. In elk geval is een '7' niet de '8' waar ik op had gehoopt en ik beslis om nog enkele minuten slaap te stelen, misschien valt ze weer in slaap. Jolien is een goede slaper en ze haalde een tijdje terug vlotjes half negen als je haar gewoon liet liggen en de kans gaf om opnieuw in te dommelen. Bovendien kan ik wat extra slaap wel goed gebruiken nadat ze deze week door ziek te zijn al elke nacht zeker één keer wakker is geworden.

En dan beeft de aarde in de kamer naast de onze. Mijn verstand ontcijfert het geluid nog terwijl mijn benen al beginnen te lopen en als de weerlicht staan Mario en ik in Joliens slaapkamer. Ze is uit haar bed gevallen en ligt luidkeels te wenen. Oef, dat is een goed teken. Door de koorts van de voorbije dagen en nachten sliep ze vannacht nog zonder slaapzak en enkel in een pyjama en blijkbaar zijn haar benen de laatste tijd voldoende gegroeid om tot over de rand van haar spijlenbed te geraken. Meer dan een meter diep, maar met een flinke dosis geluk want ze vertoont geen tekenen van pijn of kwetsuren. Alleen flink geschrokken, en wij mee. Vannacht een slaapzak en morgen het bed een trapje lager, want dat geluid wil ik nooit van mijn leven meer horen!

Toevalstreffer + zindelijkheidstips gevraagd

Joliens eerste kennismaking met het potje dateert van midden september, toen Stef en Ingrid met hun inmiddels tweejarige dochtertje Hanne bij ons op bezoek waren. Ze zag Hanne op het potje gaan en begon onmiddellijk aan haar jurkje te trekken en te trappelen om er ook eens op te mogen zitten. Zo gezegd, zo gedaan en de rest van de avond bleef ze dat spelletje maar herhalen. Sindsdien is ze overduidelijk gefascineerd door potjes, de wc, pipi, haar poep en alle aanverwante zaken. Ik heb dus maar een potje in huis gehaald en in het zicht gezet, zodat ze daar al aan kan wennen. In het begin was ze er niet bij weg te slaan, nu is dat afgezwakt tot sporadisch ermee spelen. Ze zit dan met kleren, pamper en al aan op haar potje en ik zeg dan dingen als 'wauw, zo flink op uw potje zitten', 'blijf maar lekker zitten tot er pipi komt' en 'flink zo' als ze terug rechtstaat.



Gisteren zat ze in bad te spelen en ze begon met haar hand over haar poep te wrijven, dus ik geef een stomme opmerking als "jeukt uw poep?", waarop ze mij aankijkt en "pipi" zegt. Ik wist niet goed wat doen, maar heb toch het zekere voor het onzekere gekozen en haar een kans gegeven. Kindje uit bad gevist en drijfnat op het potje gezet... waarop ze effectief een seconde later pipi deed. Ik heb haar dus maar uitvoerig gefeliciteerd en complimentjes gegeven.

En nu weet ik niet goed wat ik hiermee moet doen. Ze is bijna 19 maanden en dat lijkt mij nog erg vroeg. Ik heb het verhaal vanmorgen ook in de crèche gedaan om eens te horen wat hun reactie was, en de verzorgster vertelde mij dat ze daar een cursus over gevolgd heeft en dat die man vertelde dat ze voor de leeftijd van 2 jaar wel al zindelijk kunnen leren worden, maar dat ze dan de foute spieren riskeren te gebruiken wat op latere leeftijd wel nog problemen kan opleveren.

Eerlijk gezegd kijk ik wat op tegen deze overstap. Luiers zijn best handig, want ze garanderen de mogelijkheid van lange uitstapjes en nachten uit één stuk (zeker met een goede slaper als Jolien). Anderzijds moet ik hier natuurlijk ooit eens door...

Dus nu wil ik graag zoveel mogelijk info verzamelen: zouden jullie al starten met zindelijkheidstraining of niet? Heb je gouden tips? Waar vind je onderbroekjes in maatje 80? Kan ik dan best gewoon overstappen op luierbroekjes? En zijn er nog dingen die niemand luidop zegt en die je maar gaandeweg moet ontdekken, want dan wil ik die graag op voorhand al eens gehoord hebben!

En met de rug?

Wel, als je er rekening mee houdt dat ik oorspronkelijk gehoopt had dat ik er na drie dagen weer bovenop zou zijn en weet dat we meer dan een maand verder zijn en ik nog altijd zo krom loop als een scheefgewaaide palmboom... Tjah.

Het ging eigenlijk wel beter hoor, midden vorige week. Ik kon weer wat grotere passen nemen en zelfs al lichtjes versnellen tijdens het oversteken van de straat. En de knoop met de permanente pijn onderin mijn rug vervaagde steeds meer. Maar toen werd Jolien ziek. 39,6°C, dat stuur je niet naar de crèche. Dus was ze woensdag en donderdag thuis en vanaf vrijdag zaten we met vrienden een weekendje in Center Parcs. En zo heb ik mijn rug weer geweldig overbelast door haar vaker op te tillen (tot dan liet ik dat zoveel mogelijk aan Mario over) en zelfs gewoon hele eindjes rond te dragen. Want zieke kindjes laten zich niet door om het even wie troosten (zelfs Mario was niet meer goed genoeg, ocharme) en laten zich evenmin zomaar terug op de grond zetten als de eerste tranen gedroogd zijn. De voorbije week heb ik zoveel mogelijk werk uit handen gegeven, maar ik heb toch gewoon 3,5 dagen op mijn bureaustoel doorgebracht, dus van platte rust kwam ook weer niets in huis. En dat heb ik gevoeld. Mijn osteopaat heeft mij weer losgekneed, ik heb weer twee dagen pijnstillers genomen en ik doe trouw mijn oefeningen en neem zoveel mogelijk platte rust. En hoe lastig ik dat op lange termijn ook kan gaan vinden, deze keer probeer ik flink door te rusten tot ik er volledig bovenop ben, want ik ben het beu om zo krom te moeten rondschuifelen!

Wij gaan watergewennen!

Met Jolien hebben we een echt waterratje in huis. Al van bij haar eerste kennismaking met het zwembad is dat duidelijk en ik let er tegenwoordig zelfs echt op dat ik het woord 'bad' niet zomaar laat vallen, want ze roept enthousiast 'badjeuh' uit, rent ernaartoe en zou met kleren en al in ons bad kruipen als ze met haar beentjes over de rand kon (gelukkig nog niet het geval).

Vorig najaar en dit voorjaar ben ik al een paar keer op het internet op zoek gegaan naar lessen watergewenning of peuterzwemmen in de buurt. Die van Stad Gent spraken mij wel aan, maar daarvoor kan je je maar op specifieke data inschrijven en ik heb altijd gehoord dat het elke keer opnieuw een echte stormloop is op bepaalde van die sportlessen. Deze keer had ik mij dus goed voorbereid. De datum waarop de inschrijvingen startten stond netjes in mijn agenda gemarkeerd, dus een dag voordien ben ik op verkenning gegaan. Referentienummers in volgorde van voorkeur genoteerd, de nodige accounts aangemaakt en het startuur van de inschrijvingen in mijn geheugen geprent. De ochtend van de betreffende dag was ik ruim op tijd uit de veren om Jolien tijdig naar de crèche te brengen zodat ik om 9 uur aanvallensklaar aan mijn computer zou zitten. Twee keer op refresh drukken (het was nog 8u59) en de Site Der Inschrijvingen opende zich voor mij. Gericht ging ik op mijn doel af en na het uploaden van de ingevoerde gegevens (het leek wel een eeuwigheid te duren) kreeg ik de verlossende bevestiging dat ik (enfin, Jolien eigenlijk) nu ingeschreven ben voor een tiendelige lessenreeks watergewenning voor peuters vanaf 1,5 jaar. Toen ik mijn inschrijvingsprocedure afgerond had bleken er nog 11 van de 15 plaatsen beschikbaar te zijn, dus ik zal de stormloop wel overschat hebben, maar ik ben doodblij en apetrots op mijn plaatsje en loop al een paar dagen op wolkjes met dit leuke vooruitzicht! Mijn lessenreeks is volzet, maar op andere dagen en uren is er wel nog plaats. Nu is het nog aftellen tot 5 december...

Tess' Secret Santa

Ik ben rijkelijk laat met reclame maken, maar omdat ik toch altijd de meeste bezoekers trek als ik pas iets geschreven heb, zullen de meeste lezers dit berichtje nog wel op tijd te zien krijgen. Ik heb vandaag de knoop doorgehakt: ik heb mij ingeschreven voor Tess' Secret Santa!

Eigenlijk vreemd dat ik zo lang getwijfeld heb, want ik ben gek op cadeautjes geven en krijgen... maar met al die creatieve naai-het-zelvers op het net en ik die dat soort dingen niet kan ben ik wat bang dat mijn cadeautje maar wat magertjes zal uitvallen voor de ontvanger. En toen heb ik mij bedacht dat ik het gewoon zo'n leuk idee op zich vind dat ik zelfs al van een lege doos zou genieten. De spanning van zo'n onverwacht (dat is relatief, ik weet het) pakje en daar iets in dat iemand toch speciaal voor jou uitgezocht heeft... Eigenlijk vreemd dat ik zo lang getwijfeld heb, want ik kan nu al niet meer wachten om zelf in actie te schieten!

Botjes

Heb je het al gemerkt? Het is een heerlijke herfst! Zacht weer met een koele ondertoon, rood-geel gekleurde bomen en ritselende blaadjes op de grond. En met deze schattige luipaardbotjes met flosjkes voor Jolien kan het al helemaal niet meer stuk!

Er was eens... lang geleden... een frangipantaart!

Herinnert u zich nog het bakpakket van Herta dat ik van The Insiders heb gekregen? Na mijn positieve verslagje over de kant-en-klare deeg voor marmercake zou je al bijna vergeten dat ik dat pakket eigenlijk gekregen heb omdat ze net een deeg voor frangipantaart op de markt gebracht hebben. Dat heb ik dus ook mogen testen.

Zo'n frangipantaart maken is a piece of cake (sorry, ik kon het niet laten). Je neemt een quichevorm, rolt er een kruimeldeeg (kant-en-klaar, ook meegeleverd in mijn pakket) op uit, bestrijkt dat met flink wat abrikozenconfituur (ik heb er meer op gedaan dan op de verpakking vermeld staat, er mag wel wat abrikoos in mijn frangipanneke zitten!) en giet daarover de inhoud van de zak uit. Ik heb nog de moeite genomen om de randjes deeg van de taart te snijden en daar een ruitpatroon mee op het deeg te vormen, want - geef toe - wat is een frangipantaart zonder karookes? Ik moet zelf toegeven dat een frangipantaart zonder suikerglazuur (het lekkerste van de hele taart, zou ik bijna zeggen) in mijn ogen ook geen volwaardige frangipan is, maar ik heb nog nooit in mijn leven suikerglazuur kunnen maken die én mooi om te zien én lekker is, dus ik heb beslist om het mooie resultaat niet te verbrodden. Daarna mag de taart 18 minuutjes in de oven en klaar!

Het resultaat zag er verrukkelijk uit. De taart was mooi gerezen en had een prachtig kleurtje. Ik heb de helft meegenomen naar de zondagse familiebijeenkomst bij Mario's ouders en de andere helft heb ik aan mijn ouders geschonken. Persoonlijk was ik wat teleurgesteld in de smaak. Ik proefde er te weinig te typische smaak van een frangipanneke in. Bij Mario waren de commentaren unaniem positief, net als bij mijn moeder die nochtans geen groot liefhebber is van zoete dingen. Mijn vader gaf mij gelijk: de smaak is wat flauw en het deeg is wel érg luchtig. De taart hapt zo weg, zonder dat je veel binnenhebt, was zijn omschrijving.

Conclusie: schone taart, ge kunt er echt mee uitpakken. En de meeste mensen vinden hem lekker, maar ik ben zelf meer gewonnen voor de gewone cakedegen.

Nog een tip: ga snel naar deze website en vul de korte vragenlijst in. Niet veel werk, maar je maakt wel kans op mooie prijzen. Altijd leuk!