Secret Santa 2012

Dat was even schrikken! Ik had mij al stiekem afgevraagd of Tess weer een Secret Santa zou organiseren, waarbij bloggers een kerstgeschenkje zoeken/maken voor een andere blogger, die hen willekeurig wordt toegewezen. En dan komt het verlossende bericht dat ze het effectief doet, en dan denk je "fijn, ik breng mijn inschrijving binnenkort wel eens in orde". En dan zie je berichtjes van mensen die zich ingeschreven hebben en denk je "juist, dat moet ik ook nog snel eens doen". En dan ontvang je plots een mail van Tess zelf en besef je ineens dat die inschrijvingen eigenlijk niet zo heel lang meer lopen. En dat je je verdorie nog zal moeten haasten om dit leuke initiatief niet te mislopen. En dan geraakt die inschrijving plots wel de deur uit.

Ik ben er zeker van dat ik niet de enige ben bij wie het zo loopt. Dus voor alle uitstellers: die 17e november, dat is dus echt zo lang niet meer he! Dat is niet nu zaterdag, maar de zaterdag erop! En dan is het schluss, fini. Ik weet niet hoe het dan met jou zal zitten, maar ik ben lekker zeker dat ik nu alvast wél ingeschreven ben!

Alle info en voorwaarden, vind je hier.

Dochterliefde

"Mama, jij bent de aaaaallerliefste van het hele land!" (Meestal is het de hele wereld, maar vandaag blijkbaar enkel het hele land)
"Oooh, maar ik zie jou ook heel graag hoor, schatje. Ik vind jou ook de allerliefste!"
"En mama?"
"Ja?"
"Ik zie jou ook overal! In het licht van de deur, in de deur, in de muren, in de gordijnen, in de regenboog, in de lucht,..."
"Slaapwel Jolien."
"Slaapwel mama. En ik zie jou ook in de stoel, en in de klas, en in..."

En ook toen de deur allang dicht was, ging de opsomming onvermoeibaar verder. Ik heb maar niet proberen uit te leggen dat ik haar niet in alles zie, maar alles in haar.

Nooit meer, mama

Woensdag was Jolien al om 19u onder ostentatief in-de-ogen-gewrijf aan het klagen dat ze moe was. Tien minuten later was Lies hier en verdween de vermoeidheid natuurlijk als bij toverslag, en herhaalde ze zelfs haar verzoek dat de laatste dagen geregeld eens weerkeert: dat ze graag eens langer zou willen opblijven. Tegen 19u30 vond ik het eigenlijk echt wel bedtijd (mede zodat we nog op een deftig uur zouden kunnen eten), maar toen begon net "Iedereen Beroemd" op Eén, waarin mijn vader normaal aan bod zou komen. Leek mij toch wel leuk om te zien, zowel voor mij als voor haar. Ik sloot dus een deal met Jolien: ze mocht langer opblijven om haar opa op tv te zien, maar dan zou ik deze keer geen boekje voorlezen. Afgesproken.

We hebben 25 minuten gewacht om dan vast te stellen dat ze het interview met mijn vader niet in het betreffende item verwerkt hebben en tegen die tijd was Jolien lichtjes ingestort. Toen ik haar in haar bed legde, krulde ze zich meteen op om te slapen en zei ze tegen mij: "Mama, ik wil nooit meer langer opblijven." Ik heb geantwoord "Dat zullen we nog wel eens zien als je 16 bent." Maar ze hield voet bij stuk: "Ik wil echt nooit meer langer opblijven, zelfs niet als ik 16 ga zijn."

Geen probleem, schatje. Staat genoteerd! :-)

Ruzies bijleggen volgens Jolien

Mario ging Jolien vandaag in de opvang halen.

M: "Hoe was het vandaag op school, Jolien?"
J: "Goed, maar ik heb wel één keer ruzie gemaakt met E."
M: "Oei, en waar ging die ruzie over?"
J: "Over de bal."
M: "En heb je het dan weer bijgelegd?"
J: "Ja."
M: "Da's goed. En hoe heb je het goedgemaakt?"
J: "Toen ik de bal had."

Zal ik maar gewoon hopen dat dit bij de peuterleeftijd hoort, en geen teken is van slecht ouderschap?

Danstalenten

Toen Jolien eind april zo voor de tv stond te dansen, bleek duidelijk dat ze te veel naar de winnares van het Songfestival had gekeken.

En soms danst ze meer als een ongeleid projectiel:

Nuja, haar stijl is altijd al een beetje - euhm - bijzonder geweest, al was haar start niet zo slecht. Ik kan alleen maar hopen dat dit überschattige gewiebel de voorbode is van een juister gevoel voor ritme en lichamelijke expressie:

Nieuwe vintage vloertegels uit de jaren '50, '60 en '70

(Ver)bouwers aller landen met een voorkeur voor retro en vooral schone oude vloeren, ik denk dat ik een buitenkansje voor jullie heb. Vorig jaar is mijn grootvader overleden en sindsdien zijn mijn moeder en haar zussen bezig met het opruimen van zijn huis. En zijn hangar, want hij had een bloeiende handel in bouwmaterialen in de jaren '50, '60 en '70. Het gevolg is dus dat mijn ouders en tantes nu hele partijen nieuwe oude (of vintage, zo je wil) vloertegels in de aanbieding hebben. Een bijzondere stockverkoop van CERABATI Wasserbillig-Jurbise vloertegels 10 cm x 10 cm x 0,7 cm. Nieuw en in originele verpakking. Foto's, info en contactgegevens vind je hier. Voor sommige tegels zijn er ook (bijhorende) plinten beschikbaar.

De reden waarom ik hier nu wat publiciteit voor maak, is dat het huis van mijn grootouders sinds kort verkocht is. Binnen enkele maanden moet de opkuis dus helemaal rond zijn, en wat dan niet verkocht is verdwijnt gewoon in een afvalcontainer. Ik heb zelf niets met vintage. In ons huis komt er een mooie, strakke gietvloer. Maar ik begrijp de liefde voor schatten uit het verleden wel - en het idee dat deze authentieke tegeltjes verloren zouden gaan, vind ik een spijtig vooruitzicht. Vandaar deze extra publiciteit. Spread the word. Deel dit bericht of de advertentie op Facebook of waar dan ook. Ik ben zeker dat we hier nog iemand gelukkig mee kunnen maken! En als je interesse hebt, neem je maar contact op met mijn vader. Met de verdere afhandeling heb ik niets te maken - mijn rol is louter die van Cupido!

Lena in volle sprint

Het is hier stilletjes, maar dat komt omdat het in de echte wereld hard vooruitgaat. Dat fenomeen kent u als ervaren bloglezer wel al. Tijd dus om al die nieuwigheden even vast te leggen.

Toen Lena goed een jaar was, heb ik met haar de afspraak gemaakt dat we gewoon tegen iedereen zouden zeggen dat ze nog maar negen maanden was. Dat zou tenminste overeenkomen met haar kledingmaat (68, ofwel maatje 6 maanden), met het feit dat ze nog altijd geen tanden had en dan zou ze met haar motorische ontwikkeling (vlotjes aan twee vingers en wankelend aan één vinger stappen) zelfs wat voor liggen op leeftijdsgenootjes. En dan vierden we in september gewoon lekker opnieuw haar eerste verjaardag, iedereen content.

Nu, twee maanden later (14 maanden in moedertaal) vindt ze het precies zelf tijd dat er wat schot in de zaak komt. Maat 68 wordt langzaam te klein, 74 lijkt de nieuwe norm te worden. Het eerste witte puntje boort zich al een week een weg naar de buitenwereld. En na wat extra oefenen met Mario maandagavond heeft ze blijkbaar ook voor het stappen een klik gemaakt, want sinds dinsdag is ze plots met volle overtuiging alleen weg. Al lijkt het soms toch iets vlotter te gaan als ze iets in haar handen heeft. Ingebeelde houvast kan precies wonderen doen!

Echt op alle vlakken schiet ze als een komeet vooruit. Ik heb haar weken attent proberen te maken op de poezen van de buren, maar nu ze ze eindelijk opgemerkt heeft, is ze er laaiend enthousiast over. Mijn "poes" imiteert ze met een geconcentreerd "ph", mijn belachelijk langgerekte "poeoeoeoes" wordt vervolgens "pfo". Mama, papa en dada waren al maanden gevestigde waarden en als je haar aandacht trekt, oefent ze bereidwillig nieuwe woordjes als bal en poes in. En als Jolien de volle 2 km in de fiteskar nonsensliedjes zit te kwelen als "maaaar daar kan je toch gewoon niks aan doeoeoeoen", dan zit Lena naast haar met even grote overtuiging "bwabwabwabwa" mee te roepen!

Trappen kruipt ze moeiteloos helemaal op, in de keuken wil ze mee in de potten kunnen kijken, Jolien haar kleine kinderstoel heb ik uit de living weggehaald omdat Lena er altijd op gaat rechtstaan, ze krijgt woedeaanvallen als je haar iets verbiedt en begint van jaloezie te wenen als Jolien op onze schoot zit of Mario en ik elkaar knuffelen, dus het is wel duidelijk: het baby'tje is er helemaal af, wij hebben een volwaardige peuter in huis!

Eerste schoenen! Of ja, toch niet helemaal...

Lena is dus klein en licht, dat bent u waarschijnlijk al beu gehoord. Ter illustratie: op 10 juni is ze 1 jaar geworden, op 14 juni klokte ze bij Kind & Gezin af op 68 cm en 7,06 kg. Ze vindt het gezellig, daar aan de onderkant van de curves. Maar begrijp mij niet verkeerd: ik vind het prima zo. Zo'n petietje is vriendelijker voor de rug, kleren gaan langer mee en ze lokt steevast reactie uit: mensen vinden haar schattig of zijn onder de indruk van wat ze allemaal al kan "voor zo'n kleintje", waarbij ze haar duidelijk op een andere leeftijd schatten. Ik heb trouwens met haar een afspraak gemaakt: ik ga gewoon tegen iedereen zeggen dat ze nog maar 9 maanden is. Dat klopt met haar lengte en gewicht en met het feit dat ze nog geen tanden heeft. Motorisch is ze dan wel wat ver vooruit, maar dat komt dan weer overeen met Jolien op die leeftijd, dus dat ben ik dan weer goed gewend. En over drie maanden vieren we die eerste verjaardag lekker nog een keer! :-)

Maar dat klein zijn heeft dus ook een nadeel. Ik had al een tijdje in de mot dat dit wel eens een probleem zou kunnen worden. Want ons kleintje stapt namelijk al aardig mee aan twee vingers, of op een goede dag heeft ze zelfs al genoeg aan één hand om vooruit te schommelen. En op vakantie vond ze de Franse bodem blijkbaar betrouwbaarder dan de Belgische, want daar is ze geregeld alleen gaan rechtstaan. Tijd dus voor een eerste paar schoenen. Maar ze heeft zo'n kleine voetjes! Al van bij haar geboorte heb ik Bobuxjes klaarliggen, maat small (3 tot 9 maanden), en ik herinner mij dat Jolien daarmee rondliep op haar eerste verjaardag, enkele dagen voor ze echt alleen begon te stappen. Maar in het voorjaar kreeg Lena genoeg van al dat zitten en ontdekte ze een verticaal bestaan en had ze dus sloefkes nodig, maar die dingen bleven altijd maar koeien te groot. Met Pasen (3 april) heeft ze daarom van mijn moeder nog eerst een ander paar Bobuxjes gekregen: newborn voor 0 tot 3 maanden. Ze zaten haar als gegoten! En ook nu nog passen die newborn sloefkes beter dan maat small.

Maar nu ze al vrij vlot stapt is het dus tijd voor een eerste paar schoenen. Met de moed der wanhoop trok ik naar de winkel. Mijn vermoeden werd bevestigd: ze heeft maat 17 en de meeste eerste schoenen beginnen pas vanaf maat 18. Bovendien heeft ze ook een erg smalle voet en daar zijn de meeste modellen niet op berekend. Twee maten 17 waren er, waarvan maar eentje (spuuglelijk dan nog) voor meisjes. Er bestaan wel nog een soort van tussenschoentjes, die wel al het model van een schoen hebben, maar met een zachtere zool. En die begonnen bij maat 17,5. Eerst de tussenschoentjes gepast: duidelijk te groot, duidelijk even wennen, maar ze geraakte er wel nog een beetje mee vooruit. De echte schoenen waren dan weer beter qua maat, maar ze kon er hoegenaamd niet mee stappen. Na lang twijfelen heb ik dan toch voor de iets te grote, zachte tussenschoen gekozen. Lena stapte er vlotter mee en ze waren ook maar de helft van de prijs van die andere schoenen, zodat ze prima als overgang kunnen dienen tot het najaar, waarin we dan hopelijk al aan maat 18 zitten en een echte mooie schoen voor haar kunnen kiezen!

Jolien fietst!

Toen ik Jolien gisteren op school ging halen, was ze boos dat ik er al was, want ze wou nog op de fiets van Esmee. En toen gebeurde er dit:

 

En dat terwijl wij haar nog nooit op twee wielen hebben leren rijden omdat een van de pedalen van haar fiets door te trappen zichzelf uitvijst (vreemde zaak, ik moet er al eeuwen eens mee naar de fietsenmaker geraken). Mijn moederhart bloedt dus stiekem een beetje dat ze zomaar zonder ons heeft leren fietsen, maar ik gloei tegelijk natuurlijk ook van trots en geef onszelf toch een beetje krediet door de vele kilometers met haar loopfiets... En natuurlijk ook hoera voor onze school, waar ze zelf fietsen op de speelplaats hebben en onze stadsjongenen de ruimte krijgen om te leren rondbollen!

Lena 1 jaar!

Mijn lieve, kleine Lena is één jaar! En wat een prachtig jaar was het! We hadden ons helemaal schrap gezet voor de komst van een tweede kind en alle stress die we daarbij verwachtten, maar dat bleek helemaal niet nodig. Lena is (was) een zalig baby'tje dat zich prima alleen weet te amuseren en gewoon helemaal opbloeit als je haar dan aandacht geeft. Meest gehoorde commentaren zijn "amaai, zo'n kleintje", "Amaai, zo'n grote blauwe ogen" en "Amaai ge hoort die echt niet"! Nu ze vlot aan twee vingers meestapt, laat ze zich wat meer gelden omdat ze zo graag wil dat je haar laat stappen en is ze soms gefrusteerd als je weggaat en ze het gevoel heeft dat ze niet mee kan. Maar dat rustige basiskarakter maakt haar toch tot een heerlijk en makkelijk kind. De natuur heeft veel goedgemaakt! ;-)