donderdag 26 november 2009

Rug - update

Het is dus nog altijd niet achter de rug... Na de fatale pauze na de derde set van mijn squashwedstrijd op zaterdag 26 september heb ik achtereenvolgens een bezoek gebracht aan:

- de spoedgevallendienst van het Sint-Lucasziekenhuis
- het logeerbed van mijn schoonouders waar we de dokter van wacht erbij moeten roepen omdat ik niet meer recht geraak
- een chiropractor van mijn voeten
- mijn vertrouwde osteopaat (1)
- de osteopaat (2)
- Center parcs, waarna alles terug om zeep is (ook omdat Jolien de twee dagen ervoor ziek thuis was)
- de osteopaat (3)
- de osteopaat (4)
- de huisarts, voor een voorschrift voor bijkomende kinesitherapie
- de kinesist
- de huisarts (2), voor een afspraak om een scan te laten maken want de kinesist heeft mij wel erg ongerust gemaakt
- de kinesist (2)
- de kinesist (3)

Staan nog op de agenda:
- de osteopaat (5)
- de kinesist (4)
- een scan
- de kinesist (5, 6, 7,...), de huisarts (3) en waarschijnlijk ook weer de osteopaat (6, en mogelijk ook 7, 8,...)


En de ene dag houd ik de goede moed erin, en de andere dag is de kinesist zo onder de indruk van hoe scheef en krom ik wel sta, dat ik er al mijn optimisme bij verlies. En de ene dag heb ik amper pijn omdat ik veel heb platgelegen, en dan zit je de volgende dag een hele dag rechtop achter de computer en dan plooi je weer dubbel van de pijn als je rechtop probeert te staan en vraag je je vertwijfeld af of je ooit nog weer normaal zal kunnen lopen. Ik hoef u dus niet te vertellen dat ik met gemengde gevoelens uitkijk naar de scan die volgende dinsdag gepland staat. Aan de ene kant wordt het tijd dat ik dat probleem eens grondig aanpak en achterhaal wat er precies scheelt, maar aan de andere kant ben ik best wel ongerust over de uitslag en blijf ik hopen dat het met wat rust en oefeningen vanzelf weggaat. Een van de geopperde mogelijkheden is een hernia en een van de geopperde behandelingen is een epidurale inspuiting met een ontzwellend middel ergens rond of tussen de getroffen wervels. Als je dan weet dat het eerste wat door mijn hoofd schoot toen ik tijdens mijn bevalling in het ziekenhuis toekwam en te horen kreeg dat ik al 8 centimeter opening had, was: "Oef, dat is al te ver voor een epidurale", dan weet je dat ik hoegenaamd niet sta te springen voor gelijk welke inspuiting of andere ingreep in de buurt van mijn ruggenmerg. Het wordt dus enigszins bang afwachten tot de resultaten bekend zijn...

4 opmerkingen:

Enid zei

Ocharme! Veel goede moed en hopelijk snel beterschap! En wat die inspuiting betreft: als het moet, dan moet het natuurlijk. Aangenaam is anders, maar als het je wat moed kan geven: ik vond persoonlijk weeën véél pijnlijker dan de epidurale... (but then again: is er iets pijnlijkers dan weeën?)

Lies zei

O lieve schat toch! Hoe het ook uitdraait en wat er ook moet gebeuren, ik hoop dat je er snel van af geraakt want dit houdt je al veel te lang in de ban! Dikke knuffel!

Himiko zei

Wat een aanslepende ellende. En als die inspuiting nodig is dan weet ge tenminste dat ge met uw rug vooruitgang gaat boeken. Mijn moeder heeft een kapotte rug door jaren van reuma en zij gaat om de twee jaar naar de pijnkliniek voor infiltraties en inspuitingen en die mannen weten echt wel wat ze doen. Leuk is het niet maar als de keuze bestaat uit 'niet meer tot aan uw voordeur kunnen strompelen' of 'terug actief uw rug kunnen gebruiken zoals het hoort' dan niet twijfelen!

Courage voor de scan!

Tamara zei

Jezes, wat een lijdensweg. Een mens zou voor minder al eens de moed verliezen.
Ik hoop echt met je mee dat ze snel weten wat er echt aan de hand is en dat de pijn heel gauw beter of zelfs weg is.