Zzzzzz 3-4 zzzzzz

Als het slaap-waakritme van ons kindje nu al representatief is voor het slaap-waakritme na de geboorte, zal ik vanaf april 's nachts nog heel vaak de 3 op onze wekkerradio in een 4 of zelfs een 5 zien verspringen, zoals mij deze week al meer dan eens overkomen is...

Koosnaampje

Dat mijn vader elk weekend "amaai gij wordt dik" zegt, beschouw ik als een compliment. Het is een teken dat hij mijn zwangerschap echt volgt en mee uitkijkt naar ons kleintje.

En dit weekend heeft hij mijn dikke buik toch wel het grappigste koosnaampje tot nu toe gegeven: "mezenbol"

Joepie!

Een grote zucht van opluchting: ons kleintje heeft zich blijkbaar netjes op tijd gedraaid! Geen stuitligging meer, en ook geen sterrenkijkertje. Of deze positie nu ook definitief is, weet je natuurlijk nooit, maar voorlopig ziet het er prima uit!

Verder groeit ons kleintje flink voort: ongeveer 42 cm en 2,300 kg.

Zelf zit ik nu aan 8,5 kg extra (de wijzer stond echt mooi in het midden).

We konden alleen maar concluderen: mijn lijf en ons kleintje doen dat goed!

Nesteldrang? Nee hoor!

... Ik maak gewoon van de gaten in mijn werkagenda gebruik om de ramen te kuisen, mijn kleerkast uit te mesten, overtollige rommel in de slaapkamer buiten te zwieren, een babybed en luiertafel ineen te vijzen, het hele huis te stofzuigen, alle bucht die we niet meer nodig hebben naar het containerpark te brengen en nog andere klussen te doen waar ik gewoon al lang eens werk van wilde maken...

Babymoon

Veel mensen schijnen dit woord nog niet te kennen. Voor wie zich er niets bij kan voorstellen: veel koppels blijken er kort voor de geboorte van hun eerste kindje nog een laatste keer met z'n tweetjes op uit te trekken en het woord uit de titel heeft dus betrekking op dit blijkbaar toch relatief veel voorkomende fenomeen. Nu gaan wij sowieso graag eens op uitstap, dus in zekere zin kan je zeggen dat wij de voorbije weken zelfs 2 babymoons hebben gehad. Ik kruip niet graag meer voor lange aftanden in de auto, maar voor deze 2 uitjes heb ik met veel plezier een efforke gedaan...

Weekend van 1-3 februari: weekendje Havelange met Stef, Ingrid en hun 3,5 maand oude Hanne. Heerlijk rustig weekendje met (ik geef toe dat ik er stiekem trots op ben) toch nog 2 lange wandelingen van 6 km. Ik was altijd kapot als we thuiskwamen, maar mijn buik en bekken hebben ze toch maar mooi doorstaan! Mooie streek en bovenal goed gezelschap!

Vrijdag 16 & zaterdag 17 februari: Mario had een afspraak met een stripuitgeverij in 's Hertogenbosch die zijn cartoons zou willen bundelen en op de markt brengen. Mooie gelegenheid om de stad eens te verkennen, dus we hebben dan maar een hotelletje voor 1 nacht geboekt.

Mijn volgende overnachting buitenshuis wordt naar alle waarschijnlijkheid mijn verblijf in het ziekenhuis. Zoals mijn huisarts 2 weken geleden mijmerend zei "dat is toch bijzonder hoor, met z'n tweetjes binnenkomen en met z'n drietjes naar huis".

Zwangerschapszwemmen

Het is er dan eindelijk van gekomen. Na enkele weken uitstellen omdat het de hele dag mistroostig aan het gieten was en ik simpelweg geen zin meer had om de deur uit te gaan of vertrekkensklaar zitten op woensdagavond en dan nog snel de uren checken en merken dat de lessen op dinsdagavond zijn ben ik gisteren EINDELIJK gaan zwanger zwemmen! En het is mij zeer goed bevallen. Het is speels en vooral actief, precies zoals ik het graag heb.

Het lesverloop was naar verluidt wel wat anders dan gewoonlijk. Er waren 4 groepen (zwangere vrouwen, aquagymmers en 2 groepen die normaal zwemlessen krijgen), dus werd het zwembad in 4 delen verdeeld (3 stroken in het grote bad + het uit de kluiten gewassen plonsbadje) en werd er een doorschuifsysteem op poten gezet.

Wij begonnen met aquagym. Stevige opwarmer en soms wel zwaar voor onze toch al overbelaste buikspieren, maar als je je eigen tempo aanhoudt valt het best mee.

Het volgende kwartier was meer echt zwemles: 4 lengtes schoolslag als opwarming, oefeningen op de beenbeweging van crawl en 2 lengtes racen tegen elkaar.

Deel 3 had een hoger scoutsgehalte: opdelen in 2 teams en proberen een bal 10 keer naar elkaar te passen (vermoeiend voor de buik, altijd uit het water springen om de bal af te pakken), met een drijvend eiland het zwembad 2 keer oversteken waarbij iedereen er eens op moet zitten en naast moet zwemmen en nog andere spelletjes/oefeningen met ballen.

Het laatste deel in het babybadje was meer gericht op ontspanning, stroming creëren en drijven.

Het water was warmer dan ik vreesde en de oefeningen actiever dan ik hoopte, dus ze gaan mij daar nog zien. Ik zal toch maar eens uitkijken naar een zwangerschapsbadpak!

Nieuwe benen

Op aanraden van de gynaecoloog ben ik zaterdag dus om een paar Nieuwe Beste Vriendjes gegaan. Ze zullen mij alle steun bieden die ik tijdens de luttele 2,5 maanden zwangerschap die mij nog resten kan gebruiken.

En wat heb ik SOS Piet-gewijs geleerd?
1. Dat je hele been zorgvuldig opgemeten wordt om te bepalen welke maat bij jou past.
2. Dat ik het optimistisch vind dat de fabrikant op de zelfophoudende strook van allesbehalve sexy steunkousen toch nog bloemetjes borduurt.
3. Dat de term 'vleeskleur' zwaar voor interpretatie vatbaar is. Als ik mijn broek tot boven mijn gewone kousen opstroop, lijk ik wel 2 kunstbenen te hebben!

Maar goed, ik wil geen spatadres, dus ik verzoen mij met mijn lot. (Tip van Flair: als je hier samen met je partner om kan lachen, wordt het zoveel makkelijker om te dragen!). En omdat je die dingen moet aantrekken als je nog in bed ligt (want zodra je bent opgestaan hebben ze eigenlijk al geen nut meer, schijnt het), begin ik nu dus elke dag met 10 minuten ochtendgymnastiek om mijn valse benen aangestroopt te krijgen! Ik word nog topfit tegen mijn bevalling!

Control!

Vanmorgen hadden we weer een controle bij de gynaecoloog en alles verloopt nog altijd naar wens. Een uitvoerig overzicht van de Goed Nieuws Show van vanmorgen:

- Ons kindje is flink gegroeid, meet al 39 cm en is daarmee blijkbaar opnieuw "aan de flinke kant"
- Het gewicht is geschat op 1,230 kg (de eerste keer dat hij dat vermeldt, overigens)
- Ik heb het maar even gevraagd en het geslacht is nog altijd hetzelfde. Hij blijft dus bij zijn oordeel van de eerste keer.
- Voor de rest stelde onze gynaecoloog een fijn, scherp neusje vast en een mooi rond hoofdje (aiai dat wordt een stevige bevalling! Ik hoop dat de schedel goed soepel is...)
- Hij vond dat ik sinds de vorige controle met mijn sprong van 3 kg extra gewicht flink bijgekomen was, maar hij heeft vorige keer wel een kilo minder opgeschreven dan ik hier op mijn blog genoteerd had, dus het zijn er maar 2 extra sinds de laatste controle (6 in totaal nu). Hij heeft gelukkig wel bevestigd dat ik het in het algemeen (dus ook op het vlak van extra kilo's) prima doe. Toch een beetje gerustgesteld.
- Ik heb zelf vermeld dat ik steeds vaker last krijg van kuitkrampen en gezwollen benen aan het einde van de dag en om spatadres te vermijden heb ik het advies gekregen om steunkousen te beginnen dragen. Ik zal mij eens verdiepen in het bandagisterie-aanbod in Gent! Dat wordt een sexy gezicht...
- Hij schijnt ook het beeld te hebben dat ik nog veel te actief ben en het kalmer aan moet doen, terwijl ik net het gevoel heb dat ik al meer dan genoeg stilzit. Hij heeft alleszins meer dan eens iets gezegd over 'mijn temperament' en dat ze mij beter niet voor 3 weken aan een baxter in het ziekenhuis moeten leggen, want dat ik dat niet zou volhouden (maar wie wel vraag ik mij dan af?)
- En voor de zekerheid heb ik het ook even gecheckt: het gevoel in mijn buik dat ik na sommige inspanningen krijg zouden volgens hem inderdaad de befaamde harde buiken zijn. Dat weten we dan ook weer.
- Ons kleintje lag in stuitligging, maar daar moet ik mij nog geen zorgen over maken. Het heeft nog een goede 6 weken om zich te keren.

En dan misschien wel het grootste nieuws van al: we zijn meteen doorgereden naar het Administratief Centrum en Mario is nu officieel erkend als de papa van ons kindje! We hebben een zeer mooi officieel papiertje dat dat nu ook zwart op wit bevestigt.

Oh nee, daar is-ie weer!

Ik ben weer in een enorme vreetbui. Een tijdje terug heb ik zo ook een week of twee rondgelopen met een constante goesting in eten. Het ene was nog niet op of ik kon moeiteloos aan het volgende beginnen. Natuurlijk probeer je dat te bedwingen. Je eet immers niet uit honger, maar uit goesting. En natuurlijk goesting in het meest zoete, plakkerige, met chocolade overgoten en ongezonde eerst. Zwanger of niet, het is nooit een goed idee om daaraan toe te geven, dus ik heb geprobeerd om dat in de hand te houden. Even nadenken en dan een stuk fruit eten of een glas fruitsap drinken. Ik beken dan ook graag dat het een opluchting was om weer een weegschaal tegen te komen (we hebben er zelf geen in huis - ik zie niet in waarvoor dat nodig zou zijn) en te merken dat ik nog altijd maar aan een bescheiden 5,5 kg extra gewicht zit (1,5 meer dan bij de laatste controle 5 weken geleden), terwijl in de nieuwsbrief van Zappybaby dit weekend stond "Rond deze 28ste week weegt je baby al meer dan 1 kg en ook jij bent wellicht al 7 tot 11 kg aangekomen".

En nu is die vreetbui dus terug. Veel sneller dan ik gehoopt had. Gelukkig hebben we een stapel fruit in huis. Maar dat zal voor later zijn, want ik ben een uurtje geleden voor 3 Melo Cakes gezwicht!

Zou dát misschien...?

Ik dacht dat ik er al over geschreven had, maar ik vind het nergens terug. Het zal dus gewoon in mijn mondelinge verhalen voorgekomen zijn... Toen we tussen Kerst & Nieuw aan de zee zaten, gingen we vaak wandelen. Mijn tempo was al flink gezakt en mijn grens lag op 5 à 7 km en dan was het écht genoeg geweest, maar bovenal kreeg ik toen af en toe een trekkerig gevoel in mijn buik. Geen pijn, maar echt gewoon een ambetant gevoel waardoor ik helemaal stilviel en aan Mario zijn arm moest gaan hangen om hem ook af te remmen. Tot nu toe dacht ik altijd dat ons kleintje dan aan het draaien was of in een voor mij meer vervelende positie lag ofzo. Maar ik heb gisteren een verlicht moment gehad en vraag mij sindsdien af of dat niet de befaamde harde buiken zijn waar ik zoveel over hoor en die steeds vaker in de nieuwsbrieven over de evolutie van mijn zwangerschap vermeld worden.

Grappig om te beseffen dat je dat al een dikke maand voelt, maar nooit herkende. Ik dacht dat zo'n harde buik een meer uitgesproken samentrekking was, te vergelijken met het venijnige, stekende trekken van een echte kramp waar je je zo machteloos bij kan voelen. Maar het voelt meer als een trekkerig, soms wat kriebelig gevoel. Je buikspieren die efkes 'foert' zeggen, zoiets. Maar nu het gevoel steeds vaker de kop opsteekt (tegenwoordig niet enkel tijdens het wandelen, maar ook tijdens het fietsen, het vullen van de wasmachine en het laden en lossen van de vaatwasser - en ook al merkelijk heftiger), word ik er steeds zekerder van dat ik zowaar mijn eerste oefenweeën heb! Ik zal er na de meevaller dat een harde buik bijlange zo pijnlijk niet is maar niet van uitgaan dat een echte wee ook op een kriebelig gevoel lijkt, zeker?