9 juni 2011

Voor de niet-kenners: in de witte vlekken herken je links opgetrokken spillebeentjes, die via een dik buikje naar een mooi rond hoofdje lopen. Hij/Zij is momenteel 4,81 cm groot, was hevig aan het trappelen en wriemelen, heeft vingers en tenen en wordt verwacht rond 9 juni 2011.

Tellen jullie mee af?

De gênante momenten waar elke ouder wel eens door moet

We zijn zondag gaan zwemmen. Op een moment zie ik Jolien intensief naar een man staren. Een zwarte man. Met de beelden van de intrede van de Sint en zijn Pieten in mijn achterhoofd en de gênante verhalen van andere jonge ouders in deze periode in mijn achterhoofd lach ik alvast verontschuldigend naar de man in kwestie en bereid ik mij voor op een uitleg als "ja, die meneer is zwart he. Sommige mensen zijn nu eenmaal zwart, andere wit, andere geel en zo zijn er eigenlijk heel veel verschillende kleuren mensen. Dat is normaal."

En dan zegt ze tegen mij: "Kijk mama. Die meneer heeft geen háár!"

En daar had ze gelijk in. Ik had er gewoon geen rekening mee gehouden dat dat haar zo zou verbazen...

De eerste schooldag

Als je had gehoopt op een foto van een uitgeteld kindje, dan zal je hier van een kale reis thuiskomen. Jolien heeft het goed gedaan op school en dankzij haar namiddagdutje (zijn er tegenwoordig eigenlijk nog scholen waar de kleuters daar geen gelegenheid toe krijgen?) liep ze hier 's avonds nog te spelen en te stuiteren, tot ik haar tegen half acht haar bed in dwong (waarna ze als een blok in slaap viel en waardoor ik haar vanmorgen natuurlijk wakker moest maken, met de nodige tegenstribbelingen in de ochtendroutine tot gevolg).

Toen ik haar om 17 u ging halen (ja, ze blijft nog een uurtje in de opvang: omdat Mario in de living werkt verliezen we anders met twee te veel werktijd) kreeg ik van de verzorgsters in het dagverblijf meteen enthousiaste complimenten. Dat ze het goed gedaan had, dat het een flinke is, dat ze haar soep bijna helemaal op had gedronken, maar dat ze wel niet alles van haar boterhammen opgegeten had. Ze had de vleesworst van tussen haar brood gehaald en de korstjes van haar boterham met choco gewoon laten liggen. Ik vroeg waar ze was en ze bleek gewoon te zitten spelen bij de andere kinderen - ik had er helemaal overheen gekeken! Ze kwam meteen bij mij zitten en vertelde dat het leuk was en dat ze morgen terug wilde komen. We hebben wel wat strubbelingen gehad om terug naar huis te geraken. Ze wou haar jas niet aandoen, zaagde en weende om haar boterhammendoos te krijgen, want ze wilde de rest van haar boterhammen en babybelkaasje van 's middags nog verder opeten, in de GB moest haar jas uit en na de boodschappen heeft ze diezelfde GB weer helemaal bij elkaar gebruld omdat ze haar jas niet aan wilde doen. Maar toen we thuis waren klaarde ze dus weer op en heeft ze tijdens het koken flink bij mij zitten spelen - terwijl ik bereid was geweest om haar tv te laten kijken als ze te moe of lastig was.

Vanmorgen moest ik haar dus wakker maken en dat leidde tot gepruttel en gespartel om haar gevoed en aangekleed te krijgen, maar we waren wel op tijd de deur uit. In de klas vertelde haar juf ook nog eens dat ze het zo goed gedaan had, dat het een flinke is en dat ze niet verlegen is, want dat ze tijdens het kringgesprek vanalles heeft verteld bij de foto's van ons gedrietjes die ik in haar leefboek geplakt had.

Vandaag stond er dan in de namiddag een uitstap gepland naar een binnenspeeltuin. Van bij de eerste kennismaking had ik met de juf afgesproken dat we zouden afwachten hoe haar eerste dag was om te beslissen of ze daar al mee naartoe kon of niet. Juf Nathalie had gisteren laten weten dat ze het nog te vroeg vond. Jolien doet het wel prima in de klas, maar ze raakt nog wat snel haar kluts kwijt als het te druk wordt en die uitstap is ook zonder haar, maar onder begeleiding van de turnleerkrachten. Ik had er dus rekening mee gehouden dat ze deze namiddag thuis zou zijn. Toen ik vanmorgen aan Jolien uitlegde dat ze 's middags naar huis mocht komen werd ze kwaad: ze wilde in de school blijven slapen! In de klas bleek dan dat er nog kindjes niet zouden meegaan en dat er opvang voorzien werd, en dan hebben we maar beslist dat ze op school mag blijven. Zij blij dat ze op school mag slapen, wij dankbaar met de extra werktijd in deze korte vakantieweek. Zolang ze 's avonds nog mee naar huis wil vind ik dat allemaal prima!

Dag crèche, hallo school!

Gisteren zijn we gaan slapen met een peutertje in huis, vanochtend stonden we op met een heuse kleuter die voor het eerst naar school mocht. En daar heeft ze zo lang naar uitgekeken!

Het afscheid van de crèche viel mij zwaarder dan de nieuwe start vanmorgen. Bengelhof was een warm nest waar ze uitstekend werk verrichten. Na een eerste start bij onthaalmoeder Kim (inmiddels naar Frankrijk uitgeweken en binnenkort voor het eerst zelf mama, proficiat Kim!) is ze in de crèche uitgegroeid van een negenmaanderke tot een heuse kleuter die danst en rondrent, min of meer kan tellen, flink de korstjes van haar boterhammen opeet en hele kinderliedjes uit haar hoofd kent. Dat verdiende natuurlijk een presentje! Om hun te bedanken voor hun geduld en liefde heb ik voor alle verzorgsters een cake gebakken en voor de kindjes uit Joliens groep waren er mini-cupcakes! Mét een kaarsje voor Jolien. Want toen ik vertelde dat ze cakejes mocht meenemen, begon ze altijd weer te vertellen dat ze dan jarig was en kaarsjes zou mogen uitblazen...










Vandaag is het dan haar langverwachte eerste schooldag. Ze zaagde al een tijdje om naar school te mogen. En dat ze dan een boekentas nodig had (aja, tuurlijk). Een blauwe (logisch. Alles moet blauw zijn voor haar. Daar kan dus wel voor gezorgd worden). Met een prinses erop (woeps. Probleem. - Het is er dan een blauwe rugzak met vogeltjes op geworden). Met boekjes en fotootjes heb ik de laatste weken nog proberen uit te leggen dat naar school gaan meer is dan op de speelplaats spelen en op uitstap gaan, zoals ze tot nu toe in aanraking is gekomen met schoolgaande kinderen. Maar daar maakte ze geen bezwaar tegen. Vanmorgen stond ze echt te popelen. Trots op haar boekentas en brooddoos. Fier dat ze haar jas al zelf kan aandoen. Doodcontent dat ze eindelijk genoeg gegroeid was om naar school te mogen.

Vanaf 8u20 mogen de kindjes in de klas binnen en mogen ouders nog even bij hun kind blijven als ze dat willen, om 9 uur moeten de ouders buiten en begint de dag echt met een rondegesprek op basis van de klasboeken van de kinderen waar ze in mogen tekenen of schrijven wat hen zoal bezighoudt. Mario was ook mee om ook de weg te leren kennen. Jolien trok meteen op verkenning. Die klas was voor haar één grote, nieuwe speeltuin: ze stond meteen met een schepje in de zandbak te morrelen, ging aan tafel zitten en vroeg naar haar boterhammendoos om haar boterhammen voor 's middags alvast op te eten, was in de wolken met de glijbaan die het niveauverschil overbrugt, had al bijna een cadeautje van een jarig klasgenootje opengeprutst en schoof onmiddellijk mee aan een tafel met kindjes die wilden kleuren, waar ze meteen ruzie maakte over in welk gaatje de roze stift precies moest staan. Ik denk dat ze amper beseft heeft dat we afscheid genomen hebben en weggingen. We moeten ons duidelijk niet veel zorgen om haar maken: die staat haar mannetje daar wel, tussen die andere 3-tot-5-jarigen! Benieuwd in welke staat we haar vanavond terugkrijgen (uitgeteld of nog helemaal aan het stuiteren?) en hoe lang ze het leuk gaat blijven vinden... Ik hoop nog minstens 16 jaar!

Turnpantoffelhulp gezocht!

Over twee weken gaat Jolien dus voor het eerst naar school, maar ik moet nog turnpantoffeltjes maat 22 voor haar vinden. Bwa, dat lukt nog wel, dacht ik. Maar in de reguliere schoenwinkels begint het turnpantoffelassortiment pas bij maat 24. Iemand een idee waar ik terechtkan (in of nabij Gent/Aalst/Zellik - daar hebben we ook nog connecties)? Of kan iemand ze voor mij kopen en opsturen, ik betaal de kosten wel terug (wel iets laten weten he, of ik zit hier plots met 15 paar!). Met andere woorden: help! En bedankt!

Santa giveaway bij Himiko

Himiko houdt haar eigen Secret Santa feestje. Gewoon een berichtje achterlaten en misschien krijg je wel iets moois in de plaats!

Concurrentie voor Svetlana Bolshakova!

Het begon allemaal met het Europees goud van Kevin Borlée. 45 seconden, dat was geen superscherpe tijd. En dus werd Mario nieuwsgierig hoe lang hij op die 400 meter zou doen. Maar waar vind je een parcours van exact 400 meter?

Dus trokken we naar het stadspark bij de Osbroek in Aalst, want daar ligt een atletiekpiste die wel eens toegankelijk durft te zijn. En dat was ze, die zonnige zondagmiddag in september. Sportkleren aan, beetje opwarmen en dan knalde hij weg voor een langgerekte sprint. Zijn tijd gaf wat extra glans aan Kevins overwinning, maar hij was nog maar net aangekomen toen Jolien enthousiast van het bankje sprong en zei "Nu Lolien lopen!" Haar bekende "één, vier, vijf!" weerklonk en weg was ze. Op haar regenlaarzen, want de gewone schoenen waren een no-go die ochtend. Nu ja, ze loopt graag, dus dat was geen verrassing. Tot aan de bocht en dan zal ze wel omkeren. Maar ze hobbelde voort. Bocht in, achter de kogelstootkooi door en verder naar de overkant van het terrein. Ik weet niet hoe lang het geleden is dat u nog op een atletiekpiste gestaan hebt, maar toen ik daar aankwam was ik behoorlijk onder de indruk van hoe groot zo'n veld is. Ik had dan ook ergens een paniekaanvalletje verwacht. Verlies van oriëntatie door die bochten, willen omkijken naar mama en papa en ons dan niet meer vinden. Zoiets. Maar ze keek niet om. Ze hobbelde gewoon verder. Heel de lengte af en opnieuw de bocht in. Zonder aarzelen, zonder opgeven, met een ritmisch gezwiep van haar korte armpjes. En zo rende ze onverstoorbaar tot aan de streep. 3 minuten 17. En als je dan gehijg en gezucht verwacht, ben je mis. "Nu mama meelopen! Eén vier vijf, start!" En ze was weer weg. Met mij in haar kielzog. Hobbeldebobbel, nog een hele onverstoorbare toer erachteraan. In 3 minuten 23, deze keer.







En dan lonkte de zandbak van de verspringbaan. Na wat testen, mikken en meten haalde Mario een indrukwekkende 6,30 meter.



En dan was Jolien aan de beurt. (Let in de filmpjes trouwens altijd op de "1, 4, 5, start!")





Ik zal al maar op zoek gaan naar een atletiekclub in de buurt, er is concurrentie op komst voor Svetlana Bolshakova!

Kind & Gezin 10 - 2,5 jaar

Zo, dat was ons laatste bezoekje aan Kind & Gezin. Ik ben de bezoekjes zelf ook ontgroeid. De vorige keren had ik altijd wel nog wat vragen die ik eens wilde voorleggen, maar deze keer voelde ik mij een vreemde eend in de bijt met zo'n groot kind tussen al die baby'tjes. 11,850 kg en 85,5 cm. Klein en iets minder fijn dan de vorige keren (we hebben wat haar gewicht betreft een sprong gemaakt van ergens tussen P3 en P10 naar duidelijk boven P10), maar voor de rest volledig in orde. Braaf alle blokjes in het doosje. Zinnen van een 6-tal woorden waar de dokter en de verpleegster bij zijn. Netjes alle plaatjes uit het boekje benoemen. Kortom: het kind is klaar om naar school te gaan. En dat vindt ze zelf ook, want elke keer dat het woord 'school' valt, blijft haar plaat daarop hangen. Hopelijk valt het evengoed mee als waar ze zich aan verwacht. Ik probeer haar alvast met foto's en boekjes duidelijk te maken dat naar school gaan meer is dan op de glijbaan gaan tijdens de speeltijd en met z'n allen op uitstap gaan, zoals ze schoolkindjes tot nu toe altijd gezien heeft... Maar 8 november lonkt!

Tess' Secret Santa 2010

Misschien zag je het nieuws ergens in blogland al voorbijdrijven. En misschien kan ik een tweede inschrijvingsgolf op gang trekken. Alleszins: ik doe ook weer mee! Alle info vind je hier.

Leren typen

"Mamaaaaa, nu ikke werken!" Want soms heeft die computer wel genoeg aandacht gekregen en eist ze dan maar haar portie op. En zo heeft ze sinds kort het plezier ontdekt van de ronddraaiende bureaustoel (*BOENK* helemaal naar links, *BOENK* helemaal naar rechts) en van de combinatie een leeg Worddocument met een supergroot lettertype + een toetsenbord waar zij de alleenheerschappij over heeft. Ik maak dan van de gelegenheid gebruik om haar te sensibiliseren voor het concept "letters" en laat haar de woorden typen die ze zelf mag kiezen. Mama en papa natuurlijk, en zo weet ze de 'a' toch al zelf te vinden. Het besef van het concept blijft wel nog uit, voor haar is het gewoon een leuk spelletje. Vooral dan als ik met veel animo voorlees wat ze allemaal typt. Tot aan de hoofdeltters toe...



Ze vond het zo leuk dat ze prompt telefonisch verslag wilde uitbrengen aan mijn moeder, haar meter. Maar hoe leg je als 2,5-jarige uit dat je een hele reeks a's in hoofdletters getypt hebt? Simpel: "meter, ikke doe A!"