Grote opluchting: de huisarts sluit een nieuwe hernia uit. Na een avond platliggen in de zetel en een heerlijke nacht slapen was ik vanmorgen alweer een stuk beweeglijker en was ik er zelf ook al sterker van overtuigd geraakt dat het echt wel een verschuiving in mijn bekken betreft (ik had toen enkel een soort van 'knijpend' gevoel ter hoogte van mijn staartbeen), en geen hernia - wat ook meer overeenstemt met de plaats waar ik gisterenochtend de bewuste krak voelde.
Een verwrongen heiligenbeen, daar heb ik ervaring mee. Mijn stappenplan ziet er dus als volgt uit:
- zoveel mogelijk platte rust (ik lig nu op mijn rug, met kussens onder mijn knieën en mijn laptop tegen mijn bovenbenen aan in de zetel te werken)
- volgende woensdag naar de osteopaat (of vroeger als er nog ergens een gaatje vrijkomt)
- op lange termijn moet ik van de huisarts vooral mijn gewicht onder controle houden (maar ik zit nu aan +6 kg, dus dat is echt niet overdreven)
- en bovenal geduldig blijven en proberen voldoende rust te nemen tot het echt-echt helemaal-helemaal over is!
En zo ga ik een heel legertje zorgverstrekkers in dienst hebben: de huisarts, de gyn, de osteopaat voor mijn bekken en de kinesiste waar ik momenteel bij in behandeling ben voor de bekkenpijn die ik een tijdje terug voelde. Alle reacties die ik daarop kreeg hebben mij enerzijds gerustgesteld en anderzijds echt aangezet om toch maar snel in te grijpen en van Bé kreeg ik het adres door van een echte specialiste op dat vlak. Haar diagnose: nog geen bekkeninstabiliteit, gewoon bekkenpijn en door op mijn houding te letten en wat gericht spieren te versterken kan dat waarschijnlijk opgelost worden. Ik was zelf al begonnen met erop te letten dat ik mijn benen niet meer over elkaar leg als ik aan mijn bureau zit (een miljoen keer per dag mijn voet netjes terug op de grond zetten... Het blijkt een hardnekkige gewoonte te zijn!) en daardoor was de pijn al sterk verminderd. De kine gaf hetzelfde advies: knieën niet meer dichtdoen, benen altijd uit elkaar houden. Stop being a lady. Als u mij dus onelegant over straat ziet lopen: ik kan er ook niets aan doen, het is op doktersbevel!
donderdag 10 maart 2011
woensdag 9 maart 2011
Krak
En toen tilde ik Jolien uit de koets (buggy voor wie hierbij spontaan aan paarden denkt) en toen deed er vanbinnen iets 'krak' en nu schuifel ik weer als een krom oud vrouwtje door het huis. Vroeger had ik meteen aan mijn bekken gedacht, maar sinds die vervloekte hernia is er een bijzonder angstwekkende andere mogelijkheid. Morgen dus maar naar de huisarts. Ik wil het liefst meteen om eem scan vragen om zekerheid te hebben, maar ik heb mij zopas bedacht dat dat gezien mijn gezegende toestand niet eens mogelijk zal zijn! Dan wordt het maar de osteopaat zeker? Wordt alleszins vervolgd...
Published with Blogger-droid v1.6.7
vrijdag 18 februari 2011
woensdag 16 februari 2011
Kleine kwalen
Voor de tweede keer zwanger zijn, dat is ook een weerzien met een aantal soms zeer vervelende fenomenen.
Zo ben ik verschrikkelijk opgelucht dat ik eindelijk verlost lijk te zijn van de vreetbui die mij tweeënhalve week lang onophoudelijk achtervolgd heeft. Permanente, onstilbare honger - zot werd ik ervan! Pas van tafel komen, meteen iets snoepen als dessert en nog geen uur later alweer een echt hongergevoel hebben. Stiekem snoepen (gelukkig liggen de koekjes, chocolade en snoep in de living, waar Mario zit te werken, dus
veel kans om ongemerkt te snoepen heb ik niet). U constant lopen afvragen of er echt geen gezonder alternatief is voor de chocolade waar je zo naar snakt, een handvol rozijnen eten en merken dat ge daar mottig van wordt, en dan chocolade eten en merken dat dat u wel deugd doet. De 2,5 extra kilo's van die periode hebben zich gelukkig weer genormaliseerd tot 1 extra kilo en het zal u in het algemeen wel niet verbazen dat ik héél erg blij ben dat dit weer (even?) voorbij is!
De harde buiken zijn ook weer van de partij, maar het is nog minder erg dan bij Jolien in deze periode en ze doen geen pijn, dus daar heb ik het helemaal niet moeilijk mee. Ze zijn gewoon een teken dat je even wat gas terug moet nemen, dus dan laat ik mijn natte was wel nog even in de wasmachine zitten en plof ik wel een paar minuten in de zetel neer.
Minder happig ben ik op het weerzien met mijn steunkousen. Maar de voortekenen waren al een tijdje zichtbaar op mijn onderbenen en ze dienen een nobel doel (wie wil er nu spataders?!), dus ik leg mij zonder veel protest maar wel met lichte tegenzin bij mijn lot neer.
En tot slot is er nog een nieuwe kwaal, die mij sinds het bezoek aan de gynaecoloog vanmorgen toch lichtjes verontrust. Ik heb al een tijdje af en toe pijn aan de onderkant van mijn bekken. Vermoedelijk het begin van bekkeninstabiliteit. Mijn verhaal was blijkbaar nog niet echt verontrustend, want de gynaecoloog heeft mij naar huis gestuurd met de woorden "wacht nog af of het erger wordt en anders moet je maar eens bellen en een voorschrift voor de kinesist komen ophalen". Tot zover ging het goed. Maar daarna liet hij zich ontvallen dat ze vrouwen met bekkeninstabiliteit in zijlig laten bevallen. Ik wist niet eens dat dat effectief gedaan wordt. Toen mijn zus zwanger was van haar eerste kindje heb ik kort voor haar bevalling gedroomd dat ik in een kamer binnenkwam waar zij lag te bevallen - in zijlig. Ik dacht altijd dat dat maar een verzinsel van mijn brein was, tot ik zelf zwanger was en las dat dat ook kan. Maar omdat die droom geen goede afloop kende (heb ik mijn zus nooit verteld!), ben ik dus niet gerust op een bevalling in zijlig. En sowieso word ik nogal rebels bij alles wat neigt naar verplichte bevalhoudingen. Toen hij mijn onrust opmerkte, heeft de gynaecoloog het gesprek snel beëindigd met de boodschap: "ge moet u daar nu nog geen zorgen in maken. Wacht eerst af hoe het loopt en voorlopig is er nog helemaal geen sprake van zijlig of niet".
Vandaar per uitzondering eens een oproepje: wie heeft er ervaring met bekkeninstabiliteit? In welke mate? Ben je er voor je bevalling nog van afgeraakt? En heeft iemand ervaringen met bevallen in zijlig?
Zo ben ik verschrikkelijk opgelucht dat ik eindelijk verlost lijk te zijn van de vreetbui die mij tweeënhalve week lang onophoudelijk achtervolgd heeft. Permanente, onstilbare honger - zot werd ik ervan! Pas van tafel komen, meteen iets snoepen als dessert en nog geen uur later alweer een echt hongergevoel hebben. Stiekem snoepen (gelukkig liggen de koekjes, chocolade en snoep in de living, waar Mario zit te werken, dus
veel kans om ongemerkt te snoepen heb ik niet). U constant lopen afvragen of er echt geen gezonder alternatief is voor de chocolade waar je zo naar snakt, een handvol rozijnen eten en merken dat ge daar mottig van wordt, en dan chocolade eten en merken dat dat u wel deugd doet. De 2,5 extra kilo's van die periode hebben zich gelukkig weer genormaliseerd tot 1 extra kilo en het zal u in het algemeen wel niet verbazen dat ik héél erg blij ben dat dit weer (even?) voorbij is!
De harde buiken zijn ook weer van de partij, maar het is nog minder erg dan bij Jolien in deze periode en ze doen geen pijn, dus daar heb ik het helemaal niet moeilijk mee. Ze zijn gewoon een teken dat je even wat gas terug moet nemen, dus dan laat ik mijn natte was wel nog even in de wasmachine zitten en plof ik wel een paar minuten in de zetel neer.
Minder happig ben ik op het weerzien met mijn steunkousen. Maar de voortekenen waren al een tijdje zichtbaar op mijn onderbenen en ze dienen een nobel doel (wie wil er nu spataders?!), dus ik leg mij zonder veel protest maar wel met lichte tegenzin bij mijn lot neer.
En tot slot is er nog een nieuwe kwaal, die mij sinds het bezoek aan de gynaecoloog vanmorgen toch lichtjes verontrust. Ik heb al een tijdje af en toe pijn aan de onderkant van mijn bekken. Vermoedelijk het begin van bekkeninstabiliteit. Mijn verhaal was blijkbaar nog niet echt verontrustend, want de gynaecoloog heeft mij naar huis gestuurd met de woorden "wacht nog af of het erger wordt en anders moet je maar eens bellen en een voorschrift voor de kinesist komen ophalen". Tot zover ging het goed. Maar daarna liet hij zich ontvallen dat ze vrouwen met bekkeninstabiliteit in zijlig laten bevallen. Ik wist niet eens dat dat effectief gedaan wordt. Toen mijn zus zwanger was van haar eerste kindje heb ik kort voor haar bevalling gedroomd dat ik in een kamer binnenkwam waar zij lag te bevallen - in zijlig. Ik dacht altijd dat dat maar een verzinsel van mijn brein was, tot ik zelf zwanger was en las dat dat ook kan. Maar omdat die droom geen goede afloop kende (heb ik mijn zus nooit verteld!), ben ik dus niet gerust op een bevalling in zijlig. En sowieso word ik nogal rebels bij alles wat neigt naar verplichte bevalhoudingen. Toen hij mijn onrust opmerkte, heeft de gynaecoloog het gesprek snel beëindigd met de boodschap: "ge moet u daar nu nog geen zorgen in maken. Wacht eerst af hoe het loopt en voorlopig is er nog helemaal geen sprake van zijlig of niet".
Vandaar per uitzondering eens een oproepje: wie heeft er ervaring met bekkeninstabiliteit? In welke mate? Ben je er voor je bevalling nog van afgeraakt? En heeft iemand ervaringen met bevallen in zijlig?
Controle bij de gynaecoloog
Onze vierwekelijkse uitstap naar de gynaecoloog zit er weer op. Conclusies:
- Het blijft nog altijd een meisje. Na drie keer op een rij zal ik wel langzaam zeker mogen zijn zeker? Ik ga het hem alleszins niet meer expliciet vragen...
- Ze weegt iets van 600 gram en meet ongeveer 31 centimeter.
- Er zijn er die al overleven als ze nu geboren worden, maar ze kan toch maar beter nog een hele tijd blijven zitten. Ben ik het roerend mee eens!
- De schade van mijn aanhoudende vreetbui (hierover later meer) beperkt zich tot 1 extra kilo.
- Het blijft nog altijd een meisje. Na drie keer op een rij zal ik wel langzaam zeker mogen zijn zeker? Ik ga het hem alleszins niet meer expliciet vragen...
- Ze weegt iets van 600 gram en meet ongeveer 31 centimeter.
- Er zijn er die al overleven als ze nu geboren worden, maar ze kan toch maar beter nog een hele tijd blijven zitten. Ben ik het roerend mee eens!
- De schade van mijn aanhoudende vreetbui (hierover later meer) beperkt zich tot 1 extra kilo.
zaterdag 12 februari 2011
Buikfoto 22 weken
Een beetje met vertraging, want sinds vorige donderdag is de 22e week verstreken. Maar omdat ik vorige keer zo weinig buikfoto's heb gepubliceerd wist ik nog wel heel goed dat ik toen eentje met een 22-wekenbuik op deze blog geplaatst heb. En voor de lol heb ik er nu voor gezorgd dat we op hetzelfde ogenblik een foto maakten met dezelfde kleren en ongeveer dezelfde houding. Dus: links Jolien, rechts dochter 2. Zoek de 7 verschillen!
woensdag 9 februari 2011
Samen pizza maken
Sinds Jolien op school op woensdag geregeld soep maakt, heb ik er een getraind keukenhulpje bij. Ze komt veel vaker in mijn potten neuzen, vraagt om te mogen kijken terwijl ik kook en staat erop dat zij de tomatenpassata en kruiden in de pan mag doen als ik bolognaisesaus maak. En daarom besloten we een tijdje terug om eens pizza met haar te maken. Op zich eet ze niet graag pizza (komt dat tegen!), maar de ingrediënten die erop mochten waren helemaal op haar maat gekozen. Ik heb dus een grote hulp gehad, maar het ingrediëntenverlies tijdens het maken van de pizza moet je er natuurlijk wel bijnemen...
woensdag 2 februari 2011
Heidi
De dvd'tjes voor het slapengaan hebben hier afgedaan. Onze grote meid heeft KZoom op de echte tv ontdekt, en zodoende moeten de konijnen, kabouters en clowns plaats ruimen voor de troetelbeertjes en met stip op één: Heidi!
Nu was ik gisteren tegen Mario aan het vertellen wat ik de vorige nacht gedroomd had (het is weer de moeite, de laatste dagen!). En een van die dingen was dat het wel over Jolien ging, maar dat ze Heidi heette. Waarop ik zag dat Jolien middenin haar spel bevroor, zich naar mij omdraaide en zich op mijn buik stortte met de woorden "Heidi! Mijn zusje is Heidi!"
Ik heb haar dat toch maar uit haar kop geklapt. Met mijn excuses aan alle meelezende Heidi's: het wordt geen naamgenootje. En aan al wie Jolien de komende vier maanden (jaja, precies vijf maanden vandaag) tegenkomt: je moet dus geen belang hechten aan haar overtuigingen op het vlak van naam-voor-de-baby. Hij staat wel al zo goed als zeker vast, maar Jolien krijgt hem ook pas bij de geboorte te horen! Als zelfs het keukenpersoneel op school na twee dagen al wist dat ik zwanger was, weet je dat zulke geheimen bij haar niet veilig zijn!
Nu was ik gisteren tegen Mario aan het vertellen wat ik de vorige nacht gedroomd had (het is weer de moeite, de laatste dagen!). En een van die dingen was dat het wel over Jolien ging, maar dat ze Heidi heette. Waarop ik zag dat Jolien middenin haar spel bevroor, zich naar mij omdraaide en zich op mijn buik stortte met de woorden "Heidi! Mijn zusje is Heidi!"
Ik heb haar dat toch maar uit haar kop geklapt. Met mijn excuses aan alle meelezende Heidi's: het wordt geen naamgenootje. En aan al wie Jolien de komende vier maanden (jaja, precies vijf maanden vandaag) tegenkomt: je moet dus geen belang hechten aan haar overtuigingen op het vlak van naam-voor-de-baby. Hij staat wel al zo goed als zeker vast, maar Jolien krijgt hem ook pas bij de geboorte te horen! Als zelfs het keukenpersoneel op school na twee dagen al wist dat ik zwanger was, weet je dat zulke geheimen bij haar niet veilig zijn!
dinsdag 1 februari 2011
Voedselinspectie
Ik deel dus mijn bureau met Jolien haar slaapkamer. Of Jolien deelt haar slaapkamer met mijn bureau, zo je wil. En in mijn bureau staat een open vuilbakje. Met als gevolg dat ik geregeld de voedselinspectie over de vloer krijg als ik Jolien naar bed breng. Dan bestudeert ze de inhoud van mijn vuilbakje en als ze dan een blinkend of knisperend papiertje ziet liggen, vist ze dat eruit en krijg ik te horen "ik wil zo ook één. Ik wil ook een grote koek!"
Ik heb dus twee mogelijkheden: een gesloten vuilbakje kopen of stoppen met snoepen. Drie keer raden wat dat wordt...!
Ik heb dus twee mogelijkheden: een gesloten vuilbakje kopen of stoppen met snoepen. Drie keer raden wat dat wordt...!
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
